Το νησί του… «δεν πειράζει, κοιμόμαστε αύριο»

Ένα παράξενο πράγμα. Γιατί, πώς γίνεται δεν μπορώ να το εξηγήσω. Που όσο και
να μη τη βάζω τη Μύκονο στο πρόγραμμα, σ’ αυτό το στοιχειώδες πάνω κάτω των
διακοπών, κατά ένα μυστήριο τρόπο, να τη που εμφανίζεται μπροστά μου, κι εγώ
τετ α τετ με τους ανεμόμυλους και όσα πάνε πακέτο. Κάθε φορά. Κάτι συμβαίνει
μ’ αυτό το νησί και δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει ο κόσμος όλος. Πώς συμβαίνει
με την Πεντέλη που σε ένα σημείο του δρόμου κυλάει το αυτοκίνητο στην ανηφόρα;
Έτσι. Ένα πράγμα σα μαγνήτης. Ραφήνα – Μύκονος. Άντε και Πειραιάς. Εκτός κι αν
προσγειωθείς, τώρα κιόλας που απλώθηκε το αεροδρόμιο.

ΜΗ ΓΙΝΕΙ καμιά παρεξήγηση. Δεν είπα πως δεν θέλω. Είπα πως δεν προγραμματίζω ­
τελείως διαφορετικό. Όποιος έχει αντιρρήσεις δεκτές κι ας πάει διακοπές στην
Πάργα, ωραία είναι κι εκεί, αλλά πού θα βρει Μύκονο που να συνδυάζει το έξαλλο
και το κλασικό, την πολυκοσμία και την απομόνωση, τη Ντόνα Καράν και τα
σουβλάκια, το Βαρελάδικο και το Cavo Paradiso, την Ιμπιθα και την πλατεία
Συντάγματος, την «γκέι» αδελφότητα του Πακιστάν και κυρίες της Επιδαύρου.
Ιστορία και νάιτλαϊφ και όλα αυτά με φόντο το πιο ξερό τοπίο του Αιγαίου, το
μοναδικό που όπως φαίνεται έχει κρατήσει το χρώμα του. Αυτό το μυκονιάτικο
άσπρο – μπλε (συστήνεται και για εσωτερικούς χώρους ­ ζητήστε το με τ’ ονομά του).

Ο,τι καλύτερο, δηλαδή, αν του το επιτρέψουν. Ποιοι; Όλοι αυτοί που θέλουν να
κάνουν τη Μύκονο το πανηγύρι του Προφήτη Ηλία, ένα σούπερ μάρκετ διασκέδασης
με προσφορές, τιμές γνωριμίας και κατάσταση ­ εβαπορέ λίγο πριν κηρυχθεί
πόλεμος, Ματογιάνι σε πολιορκία και Λάκα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Παύσατε πυρ…

«Σούπερ – Πάρανταϊζ»… χωρίς λόγια

Πες τώρα ότι δεν έχεις πάει Μύκονο και σου έρχεται ξαφνικά. Ε, το έχει
προβλέψει κι αυτό το νησί. Προετοιμάζει τον αθώο και ανυποψίαστο ταξιδιώτη που
καταφθάνει με το πλοίο έτσι ώστε να αποφύγει το κλονισμό στα πρώτα ασταθή
(λόγω πλοίου) βήματα από τη μπουκαπόρτα ως το Remezzo-Mercedes, αφού ­ ο
ανυποψίαστος ­ έχει πάρει τα πρώτα μηνύματα του χαρούμενου πλήθους που
συνεχίζει για Μύκονο, δεν πάει Άνδρο, κοιτάει από μακριά την Τήνο και
κατεβαίνει στο νησί. Καλώς τους. Δεν γράφουν πουθενά «Mykonos Forver», αλλά
τους καταλαβαίνεις.

ΟΙ «ΦΑΝ»

Τα παλικάρια έχουν κλείσει κιόλας το βράδυ τους για μια «χάουζ» βραδιά πάνω
από την πιάτσα με τα ταξί, όπου θα συναντηθούν με τους φίλους τους που κάνουν
ήδη διακοπές. «Ήμασταν εδώ και του Αγίου Πνεύματος και θα κατέβουμε ξανά κατά
τον Δεκαπενταύγουστο», λέει ένας ακόμη Νίκος (Μουρίκης, το επώνυμο απ’ αυτούς
τους ηρωικούς που μόλις τέλειωσαν εξετάσεις). Η παρέα του του κάνει πλάκα,
αλλά εκείνος επιμένει. «Ερχόμαστε από παλιά με τους γονείς μου. Και δεν μου
πάει καλοκαίρι να μην περάσω από το νησί… Τώρα που έφτιαξαν και το πάτωμα
στο κλαμπ….» Έχουν ήδη φύγει. Το βράδυ τους πετυχαίνω, αλλά δεν είναι ώρα
για κουβέντες. Ποιος ακούει με τα ντεσιμπέλ να παίζουν τύμπανο στα αυτιά.

Υπάρχουν και οι άλλοι πάντως. Που τους λες «πάμε Ανέμους;» και σου λένε τι
είναι αυτό. Και όμως υπάρχουν και μένουν εκτός πόλης και δεν δίνουν και δεκάρα
για το τι βράζει στο καζάνι… Και όμως υπάρχουν!

ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Πολλές αλήθειες έχουν ειπωθεί για τη Μύκονο, οι περισσότερες μισές. Πάντα,
εξάλλου, θέλεις να επιστρέψεις για να συμπληρώσεις κάτι, να έχεις την εικόνα
πλήρη την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Έχω δει ανθρώπους να επιστρέφουν
συνέχεια στην Παράγκα και να φεύγουν πάντα με απορίες: «Καλά, γιατί πρέπει
οπωσδήποτε να σου σερβίρει το φραπέ ­ από 500 ως 1500 παρακαλώ εξαρτάται από
το σημείο ­ κακοκουρεμένος Βρετανός από το Λίβερπουλ και να του εξηγείς το «με
ολίγη» σε αγγλικά λόουερ.

Λένε, λοιπόν, σοφοί και μελετητές κειμένων και ασπρόμαυρων φωτογραφιών από τα
σίξτις και τα σέβεντις πως η Μύκονος είναι το νησί των «χάι», πως όλο και
κάνουν τις βόλτες τους οι έτσι κι οι αλλιώς, από εκείνα τα παλιά χρόνια με
τους Ωνάσηδες και τώρα με τον Βαλεντίνο να αναπολεί τα παλιά. Γκλάμορ και
φρέσκο ψάρι, το τζετ σετ με σαγιονάρες (επώνυμες παρακαλώ).

Η άλλη μισή (αν και υποψιάζομαι πως υπάρχει ακόμη μία που μου διαφεύγει) είναι
είναι όλοι οι άλλοι κανονικοί άνθρωποι. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν. Έτσι
φεύγουν από το σπίτι τους και έτσι κλείνουν τη βαλίτσα (την κρέμα για την
απολέπιση μπορείτε να την αφήσετε ­ δε χωράει). Με το που φτάνουν όλοι αυτοί
οι κανονικοί στο νησί αρχίζει να επιδρά επάνω τους η «Μυκονίασης», αν είναι
αυτή η επιστημονική ονομασία του φαινομένου αρμοδιότητας Χ-Files, και να
παρατηρούνται τα πρώτα συμπτώματα. Α. Αξιοθαύμαστη ικανότητα αντίστασης στις
εκατοντάδες «Ρουμς του Λετ» επιθέσεις (τα οποία πια τα λέμε στούντιο, για την
αναβάθμιση του προϊόντος ) και Β. Σταδιακή αναπροσαρμογή του βιολογικού τους
ρολογιού σε ρυθμούς Μυκόνου (ο φίλος μου, ο άλλος Νίκος, δεν κατεβαίνει ποτέ
χωρίς βιταμίνες).

Μέχρι πριν από λίγο ήταν παιδιά από το Περιστέρι, παρέες από το Ψυχικό, ο
τυπικός Γερμανός τουρίστας με τη δίψα να μάθει, να σημειώσει, να λειώσει κάτω
απ’ τα πέδιλά του, ανερχόμενοι σταρ της πασαρέλας, του πάλκου και του
σανιδιού, οι κυρίες που έπαιζαν μπιρίμπα και κουδούνιζαν από τα χρυσαφικά και
οι ρέιβερς της διπλανής πόρτας (δεν την κλείνει κανείς και κάνει ρεύμα). Μετά
λίγη ώρα όλοι αυτοί είναι ο λαός της Μυκόνου. Δεν θα τους σταματήσει τίποτε,
παρά μόνο το τελευταίο πεντοχίλιαρο που θα φεύγει απ’ τα χέρια τους. Αν και
μπορείς να φας και καλά και φτηνά, σε ιταλικό μια χαρά με 10.000 δύο άτομα
φουλ μενού…

ΣΠΑΝΙΟΣ… Ο ΥΠΝΟΣ

Μύκονος – Μοναστηράκι σημειώσατε «Χ». Η ώρα της αιχμής

Το πρώτο 24ωρο, λες, βγαίνει. Το δεύτερο το παλεύεις. Το τρίτο πρέπει κάποια
στιγμή να κοιμηθείς, να γείρεις για λίγο, να ισιώσεις την σπονδυλική στήλη που
κοντεύει να γίνει σαν τις στροφές στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης από τα
παραπατήματα στις ανωμαλίες του εδάφους. Ε, αυτό δεν έχει προβλεφθεί στο
σχεδιασμό της Μυκόνου, έχει διαφύγει από τον αρχιτεκτονική μελέτη της νύχτας
(και της μέρας) της. Εκεί, ο συμπαθής επισκέπτης καλείται να αυτοσχεδιάσει, ­
το ίδιο να κάνει και ο Χάρης Γκίκας, ο φωτογράφος μας, να μην του ξεφύγει ούτε
η ημέρα ούτε η νύχτα ­ να βγάλει το κομπιουτεράκι από το νεσεσέρ και να
υπολογίσει τις ώρες.

Ένα απλό παράδειγμα θα σας πείσει: ξυπνάς το πρωί, μια νορμάλ ώρα διακοπών
κατά τις 11 ας πούμε και πες ότι δεν θέλεις να πάρεις το πρωινό σου μόλις
ξυπνήσεις στο San Georgio, ανεβασμένο σημείο του νησιού, με θέα στο Cavo
Paradiso που είδες και τον ήλιο να ανατέλλει και να κάνεις αμέσως βουτιά στην
Παράγκα, αλλά κατεβαίνεις κάτω στο «Άρωμα» για να θυμηθείς και τη «Βεγγέρα»
και τη Μύκονο του χτες.

Με το χυμό ακόμη στα χείλια ­ έχει πάει και μία η ώρα, αν είστε γρήγοροι ­
παίρνεις πετσέτες, αντιηλιακό και άφτερ ­ σαν (άσε όμως το κινητό πίσω) και
κατευθύνεσαι στην παραλία όπου έχεις μια μεγάλη επιλογή από Παράγκα, Ψαρού,
Παραντάιζ και Σούπερ Παραντάιζ, Αγράρι, Καλαφάτη, Άγιο Σώστη, Πάνορμο και
λοιπά και λοιπά πήγαινε έλα και άραγμα στις ξαπλώστρες (όπου είναι οργανωμένες
οι παραλίες) έφθασε 4-5 τ’ απόγευμα, η καλύτερη ώρα, που θα καθήσεις λίγο
παραπάνω για να πιεις κι ένα καφέ, ένα χυμό ­ άσε που αρχίζει κι η μουσική και
βγαίνουν και τα παιδία πάνω στους βράχους και στην ακτή κι αρχίζουν να χορεύουν.

Η ΒΟΛΤΑ

Γυρνώντας στην πόλη το μυκονιάτικο καθήκον σε καλεί προς Βενετία, όπου όλοι οι
γνωστοί κι οι φίλοι βρίσκουν ανείπωτη απόλαυση και ευτυχία (τελικά τα απλά
πράγματα μετράνε στη ζωή) να κοιτάνε τον ήλιο να δύει στη θάλασσα και να
ρουφάνε διψασμένα ένα κοκτέιλ που πολύ σπάνια μένει ένα. Ωραία, πήγε κιόλας
8-9. Να πας, να κάνεις ένα ντους, να βγεις να φας. Που εκείνη την ώρα και στο
Katrin’s να έχεις κλείσει τραπέζι, δεν τη γλιτώνεις κι εκεί θα περνάνε πάνω
απ’ τον ώμο σου στρατιές με ένα και μόνο σκοπό, να κάνουν τη Μύκονο φύλλο και
φτερό. Οι ώρες κυλάνε και καθόλου δε νοιάζονται που σε πιάνει κιόλας άγχος για
να προλάβεις ένα Haagen Dazs στο πόδι, μια πάστα στο χαρτί, ενώ θα έχεις πέσει
πάνω στη μισή Αθήνα, στο αφεντικό που ήρθε με το σκάφος, στους κολλητούς που
ήταν να πάνε Ανάφη, αλλά κοίτα να δεις πού τους έβγαλε το κύμα, μπήκες κι όλας
σε τροχιά κλάμπινγκ, μόλις που προλαβαίνεις ν’ ανέβεις στο Graffiti για να
δεις τα καινούργια σχέδια και χρώματα, να πάρεις και κανένα δώρο ­ μόνο μη
δώσεις ραντεβού, γιατί δεν πρόκειται να είσαι στην ώρα σου κι έτσι κι αλλιώς
θα τους συναντήσεις, αν όχι εκεί, λίγο παρακάτω. Έχει αρχίσει το κλάμπινγκ και
άργησες. Κι επειδή πρέπει να ενημερωθείς θα κάνεις στάση οπωσδήποτε στους
«Ανέμους» που είναι φρέσκο και κάνει αίσθηση ­ (εξ ου και το στρίμωγμα για να
περάσεις και απ’ έξω μόνο) με καθρέφτες ­ ήλιους εντός και φουλ στο λευκό.

ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Αλλά, τι θα ήταν η Μύκονος χωρίς το «Αργώ» δυο δεκαετίες σταθερό σημείο με τον
Αντρέα και τη Μαρίνα να επιμένουν στο ροκ που ακούγεται ­ τζάμι… έχεις βγει
για τα καλά στον δρόμο και ο δρόμος σε βγάζει στο Pierro’s, το… αλλού γι’
αλλού, «γκέι» στέκι και φευγάτο και ένας πανικός γίνεται εκεί μπροστά ­ αν
πεινάσατε, απέναντι άνοιξε και το Blue Velvet, για ένα μεξικάνικο σνακ ­
κάπου, μια δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα…

Μην ψάχνετε, Mad, με τον Χρήστο και τον Νίκο να βάζουν μουσική και θέα στο
λιμάνι ­ και μετά (φυσικά υπάρχει και μετά) βγαίνουν όλοι στον πηγαιμό για
Cavo Paradiso, εκτός πόλης και πάνω απ’ το κύμα, που λειτουργεί ως «άφτερ»
και, αν πάτε στις 4 είναι πολύ νωρίς ­ ούτε ο Μάνος και ο Ηλίας που είναι η
βάση τους δεν έχουν πάει ακόμη. Εκεί αν φύγεις πριν την ανατολή χάνεις το
καλύτερο, το επόμενο καλύτερο είναι το πρωινό που σερβίρουν κιόλας στο «Σαν
Τζόρτζιο» ­ πώς τον ήθελα ένα καφέ τώρα. Φτάσαμε εκεί που ξεκινήσαμε, αλλά
κάτι χάσαμε στο μεταξύ. Δεν πειράζει, κοιμόμαστε αύριο.

ΜΥΚΟΝΟΣ είναι και θέλει μια προσοχή παραπάνω. Βέβαια, απ’ την άλλη, σε
διακοπές είστε και ό,τι θέλετε κάνετε. Μερικές συμβουλές όμως κανέναν δεν
έβλαψαν, ούτε καν αυτόν που τις δίνει. Αν αποδειχτούν εντελώς λάθος ­ το ‘χει
το νησί που δεν προβλέπεται…

­ Φτιάξτε το δικό σας πρόγραμμα. Μην αφήσετε το νησί να σας επιβάλει το δικό του.

­ Σκεφτείτε για ποιο πραγματικά λόγο πήγατε Μύκονο (πραγματικά, είπαμε) και
μην λέτε μετά πως σας πείραξε ο κόσμος.

­ Αποφύγετε παγίδες του δρόμου. Αν ξαφνικά βρεθείτε στην μέση ανταλλασσόμενων
μουσικών πυρών, στο έλεος των μαγαζιών που προσπαθούν να τραβήξουν πελάτες με
μπουζουκορέιβ στη διαπασών, δείξτε χαρακτήρα, όποιος κι αν είναι αυτός.

­ Μη φοράτε τακούνια. Τα σοκάκια σκοτώνουν…

­ Κρατήστε δυνάμεις, οι διακοπές διαρκούν ως την τελευταία μέρα τους (και την
επομένη στο γραφείο).

­ Να ξαναπάτε. Αφού έτσι κι αλλιώς θα σας ξαναφέρει η Μύκονος.

ΕΤΣΙ ΝΑ στρίψεις το κεφάλι σου αλλού κάτι έχει αλλάξει στη Μύκονο. Είτε το
πρόλαβες είτε όχι. Πρέπει να έχεις το νου σου, γιατί όλα συμβαίνουν γρήγορα,
αιφνιδιαστικά και τραγικά, τόσο που μπορεί να χάσεις με εξωφρενικό σκορ στο
παιχνίδι της παρατηρητικότητας αν δεν είσαι έτοιμος να δεχθείς πως τα πάντα
μπορεί να συμβούν και χωρίς (κυρίως) τη θέλησή σου.

Τη μία κάθεσαι στην παραλία της Ελιάς κι αγναντεύεις το ξερό, ηλιοκαμένο και
στο βάθος θάλασσα τοπίο, την άλλη σηκώνεις τα μάτια σου και βλέπεις να έχει
χτιστεί. Στο χρώμα του νησιού μεν και άλλα δωμάτια δε.

Δύο είναι τα σπορ στη Μύκονο τον τελευταίο καιρό: το ένα είναι το κάμπινγκ, το
άλλο είναι το χτίζειν. Τηρουμένων των αναλογιών, αν το νησί γίνει ένα τεράστιο
Mercedes δεν τη σώζουν τη Μύκονο ούτε όλα τα εκκλησάκια που είναι σπαρμένα από
την μια άκρη ως την άλλη, ούτε όλες οι προσευχές των ορκισμένων Μυκονόφιλων.
Ώσπου κατεβαίνουν στο νησί οι δικοί μας, τελείωσε και το μπάσκετ και τα παιδιά
τις εξετάσεις, έγινε και η κλήρωση για την Ευρώπη, έφυγαν οι άνθρωποι για
διακοπές. Διότι, αυτοί ­ οι δικοί μας ­ εκτός από αυτό το πνεύμα Μυκόνου που
φέρνουν στο νησί, όλο και κάτι παρά πάνω αφήνουν πλην του λευκού του δέρματός
τους που αλλάζει σε σκούρο. Από τους ξένους, πάλι, σε γενικές γραμμές δεν
περιμένουν και πολλά οι Μυκονιάτες. Το έχουν τσεκάρει. «Τρία ποτά το πολύ και
στις 2 στο κρεβάτι για ύπνο…». Το ίδιο και φέτος.

Απλώθηκε το αεροδρόμιο, άνοιξε ο χώρος βόρεια του λιμανιού για πάρκινγκ (γιατί
για τους Μύλους δεν το συζητάμε πια ) και τα «ρουμς του λετ» έγιναν στούντιο,
άρχισαν δε να πολλαπλασιάζονται σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας που κάτι
μεγαλώνει και γίνεται απειλητικό χωρίς να μπορείς να το σταματήσεις.

Ασταμάτητα σαν να κυνηγάει τις μόδες από κοντά, μη τυχόν και καμία δεν βρει το
δρόμο και πάει αλλού, χαθεί στις Κυκλάδες και μπερδευτεί στη Δήλο. Σκέφτηκαν
οι δαιμόνιοι της νύχτας: πού διασκεδάζουν οι μάζες. Πάνω σε τραπέζια, ήρθε η
απάντηση. Ναι, αλλά τα τραπέζια που έχουμε εδώ στο νησί ­ ξανασκέφτηκαν ­ δεν
φτάνουν. Άντε, είπαν, να φέρουμε το Βαρελάδικο. Μάλιστα, στη Μύκονο. Που ζει
τη δική της φάση με τα ελληνάδικα και τα σουξέ, μη τυχόν και χάσει επεισόδια.
Γι’ αυτό εκεί στην άκρη της παραλιακής στο λιμάνι, πήρε θέση μάχης και το «La
Notte». Στην άλλη άκρη οι «Μούσες» έτσι που να καλύπτουν το ζήτημα και απ’ τις
δύο μεριές για να μην υπάρξουν διαρροές. Και μέχρι να κοιτάξεις πάλι κάτι έχει
γίνει στο «Hard Rock Cafe», κάτι βρίσκεται σε εξέλιξη στο «Παραντάιζ». Η
Μύκονος δηλαδή σε παραλλαγή. Αν δεν παγώσεις την εικόνα, μιλάς σίγουρα για
κάτι άλλο.