«Μα, καλά, μ’ εμάς βρήκαν να τα βάλουν;»

Σταματία Τζανετή: «Πού θα βρούμε τα λεφτά να πληρώσουμε τοις μετρητοίς; Από τη σύνταξη;»

ΤΟ ΧΘΕΣΙΝΟ πρωινό τη βρήκε απελπισμένη μπροστά στα φάρμακα. Είναι συνταξιούχος
του ΙΚΑ και ζει με τον σύζυγό της σε ένα διαμέρισμα στου Ρέντη. «Μόλις
ακούσαμε αυτό που είπαν για τα φάρμακα, χάσαμε το έδαφος κάτω από τα πόδια
μας. Ρώτησα τον Σταμάτη, τον φαρμακοποιό της γειτονιάς, πόσο θα πληρώνουμε
τώρα. Ξέρετε τι μου είπε; Όπως θα παίρνω τη σύνταξη του άντρα μου, να την
πηγαίνω εκεί».

Η 70χρονη Σταματία Τζανετή προσπαθεί να χωνέψει τα νέα δεδομένα. Ο άντρας της
παίρνει από το ’77 αναπηρική σύνταξη. Είναι παραπληγικός και, συν τοις άλλοις,
αύριο θα μπει στο νοσοκομείο για να κάνει σοβαρή εγχείρηση στο πόδι του. Η
σύνταξή του είναι 120.000 δραχμές. «Όσο μας είπε ο φαρμακοποιός μας ότι θα
στοιχίζουν τα φάρμακά του κάθε μήνα». Η κ. Τζανετή έχει χρόνιο πρόβλημα με το
κυκλοφορικό. Τα δικά της φάρμακα κοστίζουν γύρω στις 25.000 δραχμές τον μήνα
«τώρα που τα πληρώνουμε με την εισφορά». Στη δική της τσέπη η σύνταξη του ΙΚΑ
είναι 90.000 δραχμές.

«Μέχρι τώρα, κουτσά στραβά τα βολεύαμε. Με τη βοήθεια των παιδιών, βέβαια.
Γιατί πώς να πληρώσεις το ρεύμα, το τηλέφωνο, το νερό και το φαγητό σου, όταν
εκτός από τα φάρμακα πληρώνεις χρυσάφι και τις επισκέψεις των γιατρών»; Η
απόφαση των φαρμακοποιών να μη δέχονται πλέον συνταγές Ταμείων, αλλά οι
ασφαλισμένοι να πληρώνουν τοις μετρητοίς τα φάρμακά τους, ήταν κάτι σαν το
«κερασάκι» στην πικρή τούρτα της καθημερινότητάς της.

«Μα, καλά, μ’ εμάς βρήκαν να τα βάλουν; Εμείς τι φταίμε»; Τα κουτιά με τα
φάρμακα απλωμένα στο ξύλινο τραπέζι μοιάζουν με πάγκο φαρμακείου. «Αυτό το
έγραψε ένας γιατρός, αυτό άλλος, αυτό τρίτος. Ο ένας σου λέει ότι καλύτερα να
πάρεις αυτό το φάρμακο, ο άλλος το άλλο “για καλύτερα” κι ο τρίτος σου λέει
“όχι, αυτό είναι το πιο κατάλληλο για την περίπτωση”. Κι εμείς τι να κάνουμε;
Δεν είμαστε γιατροί, δεν ξέρουμε. Κάνουμε ό,τι μας λένε. Για τον εαυτό μου δεν
με νοιάζει. Πραγματικά, είναι στιγμές που λέω: “Σταματία, πέταξέ τα όλα τα
κουτάκια”. Για τον άντρα μου, όμως, παλεύω. Δεν μπορείς να αφήσεις έναν
άνθρωπο να πεθάνει. Κάνεις ό,τι μπορείς για να είναι καλύτερα».

Το πού θα βρει τα χρήματα για να πληρώσει «τοις μετρητοίς» τα φάρμακα, είναι η
μία πτυχή του προβλήματος. Η άλλη, είναι η γραφειοκρατία. Που χρειάζεται να
περιμένει κάθε φορά τουλάχιστον τρεις ώρες στο ΙΚΑ μέχρι να γραφεί «επιτέλους»
η συνταγή. Κι από το ΙΚΑ στου Ρέντη, να τρέχει άλλες φορές με τα πόδια της
πρησμένα και δυσκίνητα από φλεβίτη στα κεντρικά τής Θηβών ή στα Καμίνια, γιατί
«δεν υπήρχε γιατρός». «Και τώρα λένε να πληρώνουμε μετρητά και μετά να
πηγαίνουμε ξανά στο ΙΚΑ, για να εισπράξουμε τα χρήματα; Μα, τι κάνουν
επιτέλους; Παίζουν με τις ζωές μας; Καλύτερα να μας σκοτώσουν μια και καλή.
Αυτό πια δεν το αντέχουμε».

Ο άντρας της, στο διπλανό δωμάτιο, ακούει την κουβέντα χωρίς να συμμετέχει.
Είναι παραπληγικός, η καρδιά του λειτουργεί με βηματοδότη και είναι κατάκοιτος
τους τελευταίους εννιά μήνες. Η μετακίνησή του είναι σχεδόν αδύνατη. «Κάθε
φορά, λοιπόν, που πρέπει να τον δει γιατρός και προσπαθούμε να κλείσουμε
ραντεβού μέσω ΙΚΑ, ο γιατρός είναι διαθέσιμος έπειτα από είκοσι μέρες.

Ο ίδιος γιατρός έρχεται ιδιωτικά στο σπίτι μας την επομένη: 20.000 δραχμές ο
παθολόγος, 15.000 δραχμές η επίσκεψη του νευρολόγου. Αυτά σας τα λέω τώρα, για
να καταλάβετε πως για τον οποιοδήποτε συνταξιούχο που έχει προβλήματα υγείας η
κατάσταση είναι, έτσι κι αλλιώς, δραματική».