ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η χώρα των πεπεισμένων

Το έχουν επισημάνει πολλοί και πολλές φορές: Αυτή η χώρα είναι ο παράδεισος
των πεπεισμένων, το λιβάδι των αναμφήριστων. Και αλίμονο σε όποιον αμφιβάλλει…

Αλίμονο σε όποιον, φερ’ ειπείν, έχει επιφυλάξεις για το αεροστεγές της
προστασίας που η Συνθήκη Σένγκεν προσφέρει στα ατομικά δικαιώματα των
Ευρωπαίων πολιτών, μα δεν θέλει και να συστρατευθεί υπό τα εξαπτέρυγα των
φανατικών διωκτών του αντίχριστου. Ή πρέπει να σωπάσει ή πρέπει να αποδεχθεί
ότι οι άλλοι, οι πεπεισμένοι, θα τον συναριθμήσουν με τα καλυμμαύχια των
δερβίσηδων της Ορθοδοξίας.

Κάπως έτσι συμβαίνει με όλα τα αμφιλεγόμενα του δημόσιου βίου: ή θα είσαι με
το καλυμμαύχι της Ορθοδοξίας ή με τις σκοτεινές στρατιές του αντίχριστου ­ για
επιφυλάξεις, αποχρώσεις, και αναζήτηση ορθού κριτικού λόγου περιθώριο σπανίως δίδεται.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη, πολύκροτη υπόθεση της αυστηρής ποινής που
το νέο ΕΡΣ επέβαλε στο «Κεντρί» του Antenna. Αν πεις, καλή η ελευθερία του
λόγου αλλά δεν μπορεί και να διασύρεται ατιμώρητα ο πολίτης, ούτε να εισβάλλει
βάναυσα η κάμερα, προσκεκλημένη ή απρόσκλητη, στον ιδιωτικό βίο των ανθρώπων,
αυτομάτως κατατάσσεσαι στους αιμοδιψείς διώκτες της ελευθεροτυπίας. Κι αν πάλι
πεις ότι καλή και άγια η πρόθεση του νέου ΕΡΣ να βάλει, επιτέλους, μια τάξη
στη ραδιοτηλεοπτική μας ζούγκλα, αλλά ότι ήταν ίσως άστοχο, πολιτικά, να
ξεκινήσει με μια βαριά ποινή μια προσπάθεια που πρέπει να κατατείνει στη
συναινετική θέσπιση κανόνων και την αυτορρύθμιση, θα καταταγείς, εξίσου
αυτομάτως, στους κυνικούς απολογητές του τηλεοπτικού Μαμωνά.

Μα εκεί που ο ακραίος αυτός μανιχαϊσμός, το κυρίαρχο θρήσκευμα του ελληνικού
δημόσιου βίου, βασιλεύει απολύτως, είναι το πεδίο της εξωτερικής πολιτικής.

Εδώ πια, οι στρατοί είναι έτοιμοι, εις παράταξιν μάχης, με τις ρομφαίες
γυμνές. Οι ορθόδοξοι δερβίσηδες του πατριωτισμού από τη μια, οι αιρετικοί
εκσυγχρονιστές του ευρωπαϊσμού από την άλλη.

Έτοιμοι να επαληθεύσουν οι μεν ­ ανάμεσα στους οποίους, όλως παραδόξως, και
βουλευτές που στηρίζουν με την ψήφο τους την κυβέρνηση ­ τη διάχυτη υποψία
τους πως εκείνοι που μας κυβερνούν, με την ψήφο του λαού, είναι μια μυστική
εταιρεία ενδοτισμού, ένας εσμός υποδούλων το φρόνημα και προθύμων εις εθνική
προδοσίαν και ατίμωσιν. Έτοιμοι οι δε να υπερασπίσουν κάθε βήμα στην
αμφιλεγόμενη διαδικασία ελληνοτουρκικής προσέγγισης ως θρίαμβο της λογικής και
του ρεαλισμού και να καταγγείλουν πάντα αντιλέγοντα ως εθναμύντορα.

Έτσι, λίγο πολύ και με την πρόσφατη Συμφωνία της Μαδρίτης.

Πριν καλά καλά μάθουμε τι ακριβώς συνέβη, πριν διαβάσουμε το κείμενο της
κοινής ανακοίνωσης, είχαν ήδη σκεπάσει κάθε συζήτηση οι αραιές επευφημίες για
το «ιστορικόν» του διαβήματος και, προπάντων, οι πυκνές κατάρες για την εθνική
προδοσία και τη νέα εθνική καταστροφή, αντίστοιχη του 1922!

Αναπεπταμένα τα λάβαρα, υψηλόφωνοι οι ντελάληδες ­ ελάχιστο περιθώριο άφηναν
για μια ψύχραιμη και ουσιαστική συζήτηση, για μια επί της ουσίας κριτική
χειρισμών. Ποιος τη χρειάζεται άλλωστε; Οι εκατέρωθεν πεπεισμένοι δεν έχουν
τίποτε να συζητήσουν ­ δίκη προθέσεων κάνουν και ούτε οι μεν ακούνε τα
επιχειρήματα των δε, ούτε οι άλλοι αγωνιούν μήπως στην κριτική των αντιρρησιών
περιλαμβάνονται και ορθές επιφυλάξεις ή υποδεικνύονται σφάλματα προς διόρθωση.

Οχυρωμένοι στα μετερίζια τους, πολεμούν ακίνητοι, ανταλλάσσουν λόγους
ασύμβατους εις ώτα μη ακουόντων.

Και όλοι είναι έτσι ευτυχείς: Η κυβέρνηση, διότι οι χειρισμοί της εκφεύγουν
κάθε ουσιαστικής και συγκεκριμένη κριτικής, χαμένη πάντα μέσα στην μυθική
σύγκρουση των δογματικών συγκρούσεων και των ιδεοληπτικών εκβιασμών. Οι άλλοι,
διότι τα λαοφιλή λάβαρα του πατριωτισμού γίνονται σημαία ευκαιρίας για παντός
είδους πολιτικές σκοπιμότητες. Και προπάντων οι Τούρκοι ­ που κάθε υπαναχώρησή
τους από όσα υποχρεώνονται κάποτε και για κάποια σκοπιμότητα να
συνομολογήσουν, βρίσκουν τρόπο να τη χρεώσουν στων… Ρωμιών τις έριδες και
παλινωδίες. Και τα επιχειρήματα που χρειάζονται, αν τα χρειάζονται, τους τα
παρέχει αυτός ο διάλογος κωφών, εδώ στη χώρα των πεπεισμένων.