Ώρα ευθύνης για τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές

Τους τελευταίους μήνες, μετά τη νίκη των Σοσιαλιστών στην Αγγλία και τη
Γαλλία, η πολιτική γεωγραφία στην Ευρώπη μεταβλήθηκε. Ο νέος προοδευτικός
συσχετισμός δυνάμεων δημιουργεί ελπιδοφόρες προοπτικές, αλλά και σημαντική
ευθύνη στις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, καθώς παύει να υπάρχει πλέον το άλλοθι
της συντηρητικής πλειοψηφίας στο Συμβούλιο.

ΟΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ δυνάμεις στην Ευρώπη πρέπει να προωθήσουν ένα νέο μοντέλο
οικονομικής ανάπτυξης, που να ανταποκρίνεται στα νέα δεδομένα, κατοχυρώνοντας
ταυτόχρονα την Απασχόληση, την Οικονομική και Κοινωνική Συνοχή, την Αλληλεγγύη
και την προστασία του Περιβάλλοντος.

Το ραντεβού της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης την 1/1/1999 παραμένει. Η
μετάθεση αυτού του χρονοδιαγράμματος που τέθηκε στη Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν
φαίνεται πιθανή, γιατί κάτι τέτοιο θα απαιτούσε αναθεώρηση της ίδιας της
Συνθήκης. Εάν πάλι υπάρξει ελαστική ερμηνεία των κριτηρίων της σύγκλισης για
την είσοδο ορισμένων κρατών στην τρίτη φάση της ΟΝΕ, η ίδια ερμηνεία θα πρέπει
να ισχύσει και για τα κράτη-μέλη που θα ενταχθούν αργότερα. Τα τελευταία
χρόνια, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το βάρος έχει δοθεί κυρίως στη Νομισματική
Ένωση, ενώ έχουν γίνει πολύ λίγα πράγματα όσον αφορά την Οικονομική Ένωση και
την πραγματική σύγκλιση.

Στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Λουξεμβούργο πρέπει να υπάρξει μία σαφής
πολιτική δέσμευση, αλλά και συγκεκριμένες αποφάσεις υπέρ της απασχόλησης.

ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ μέχρι σήμερα έχουν αναληφθεί πολλές πολιτικές δεσμεύσεις σε Ευρωπαϊκά
Συμβούλια χωρίς να ακολουθήσουν οι αναγκαίες αποφάσεις για την υλοποίησή τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αδυναμία χρηματοδότησης των Διευρωπαϊκών Δικτύων Μεταφορών.

Πρέπει να σταματήσει αυτή η διάσταση λόγων και έργων, που πλήττει την
αξιοπιστία των ευρωπαϊκών οργάνων και την ίδια την ευρωπαϊκή πορεία. Η
ευρωπαϊκή ολοκλήρωση βρίσκεται σε μία κρίσιμη καμπή και δεν μπορεί να
προχωρήσει χωρίς την αποδοχή των λαών της.

Σήμερα, βασικός στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία θέσεων απασχόλησης και
όρων κοινής ευημερίας για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Πέραν από τις
υποδομές, στις οποίες σωστά έχουν προσανατολισθεί οι προσπάθειές μας, πρέπει
να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στους τομείς των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, του
Τουρισμού, του Εμπορίου και της Κοινωνικής Οικονομίας. Είναι σημαντικό που
στην απόφαση για το Σύμφωνο Σταθερότητας στο Άμστερνταμ υπογραμμίσθηκε ο ρόλος
των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Στο ίδιο
πλαίσιο η Εκπαίδευση και η Κατάρτιση πρέπει να είναι μία από τις μεγάλες
επιλογές μας, εάν θέλουμε πράγματι να εξασφαλίσουμε μία μακροπρόθεσμη ανάπτυξη
που θα έχει στο κέντρο τον άνθρωπο.

Οι πολιτικές αλλαγές τον τελευταίο καιρό στην Ευρώπη προήλθαν κυρίως από την
αμφισβήτηση της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόσθηκε στις χώρες αυτές. Ενώ
υπήρξε ανάπτυξη και βελτίωση των οικονομικών δεικτών, οι κυβερνήσεις
καταψηφίσθηκαν. Οι λαοί αμφισβήτησαν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τη
δυνατότητα των κυβερνήσεών τους να εγγυηθούν τη συνέχεια του κράτους πρόνοιας.
Το μήνυμα ήταν σαφές. Αποδοκιμάστηκε η παρατεταμένη πολιτική της λιτότητας, η
πρωτοφανής διόγκωση της ανεργίας και η δημιουργία κλίματος κοινωνικής ανασφάλειας.

Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με νέα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα.
Η παγκοσμιοποίηση των αγορών αποτελεί πραγματικότητα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται
για την οικονομία και για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Η
αντιμετώπιση των νέων προκλήσεων δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε ιδεολογικό
αφοπλισμό, αλλά στην αναζήτηση νέων μεθόδων πολιτικής παρέμβασης.

Η παγκοσμιοποίηση, η αλληλεξάρτηση, οι κοινές προκλήσεις και τα κοινά
προβλήματα καθιστούν αναγκαία την κοινή ευρωπαϊκή πορεία, ιδιαίτερα για τις
μικρές χώρες. Εξάλλου, ο λόγος ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν ήταν ποτέ
μόνο οικονομικός, αλλά κατά βάση ήταν πολιτικός, καθώς παρέχει το πλαίσιο
δημοκρατικής οργάνωσης των ευρωπαϊκών σχέσεων, ειρήνης, ασφάλειας και κοινής
ευημερίας για τους λαούς της.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ πορεία είναι ο προσανατολισμός μας, αυτό όμως δεν σημαίνει άκριτη
αποδοχή των ευρωπαϊκών εξελίξεων, ιδεολογική ισοπέδωση και πολιτική ακύρωση.
Αντίθετα, απαιτεί δημιουργική παρέμβαση, ισότιμη συμμετοχή και διεκδίκηση.
Σημαίνει αγώνα για μία άλλη Ευρώπη, που θα κατοχυρώνει τα κοινωνικά δικαιώματα
και τις κοινωνικές κατακτήσεις, για μια ευρωπαϊκή κοινωνία με ελευθερία,
δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη και δικαιοσύνη.

Οι σοσιαλιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη βρίσκονται ξανά στο προσκήνιο των
εξελίξεων. Είναι σε θέση να σφραγίσουν με τις δικές τους προτεραιότητες το
πέρασμα στον 21ο αιώνα. Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να παρουσιάσουν μία
μακρόπνοη στρατηγική για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την κοινωνική
αλληλεγγύη, αλλά και να αποδείξουν ότι μπορούν να την εφαρμόσουν. Πρέπει
δηλαδή να πείσουν ότι είναι σε θέση να προωθήσουν μία εναλλακτική στρατηγική
για την Ευρώπη. Πρέπει να αποδείξουν ότι η διαφορά της πολιτικής τους από τη
νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν περιορίζεται στο επίπεδο των λόγων και της διαχείρισης.