Η «αποστείρωσή» μου άρχισε στα 15

Όταν συναντηθήκαμε, ρώτησε ­ παράξενα μειδιώντας: «Θα αντέξεις να καταγράψεις
την αλήθεια; Γυμνωμένη η αλήθεια είναι κοφτερή σαν ατσάλι»! Και άρχισε να μιλάει…

ΣΚΛΗΡΟΣ μονόλογος, ανεπιτήδευτος, δίχως «καθωσπρεπισμούς». Κάποιου που στα 42
του βρήκε το κουράγιο να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη και να φτύσει τον εαυτό
του: «Γιάννη, είσαι ένας αποτυχημένος!». Βρόντηξε κάτω μια πολλά υποσχόμενη
καριέρα και έβαλε πλώρη για μια «δεύτερη ζωή». Σ’ ένα χωριό, με 25
κατοίκους… Στο Μελισσουργί Ηπείρου. Γιάννη Μπανιά τον λένε. Έζησε μια
«γκλάμουρ» ζωή, «ντύθηκε» ρατσιστής στην Αναργύρειο και Κοριαλένειο Σχολή
Σπετσών, κατέληξε βίαιος σ’ έναν γάμο-αστραπή, υπηρέτησε πιστά το σύστημα,
έγινε εξουσιαστής της τύχης ανθρώπων και εξουσιάστηκε από τα πάθη του. Κρατώ
σε πρώτο ενικό τον λόγο του ­ για να παραμείνουν ζωντανά «αλήθειες και παραμύθια».

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ τον Δεκέμβριο του ’55 στην Αθήνα. Μοναδικός γόνος του δεύτερου
γάμου των γονιών μου. Γεννηθείς το 1882 ο πατέρας μου… με απόκτησε στα 70
του! Κι η μητέρα μου έλεγε ότι ήταν σαράντα και κάτι, αλλά ήταν μεγαλύτερη

Αυτό που πάντα θυμάμαι είναι μια αιφνίδια στεναχώρια του γιατρού πατέρα μου.
Αργότερα έμαθα ότι το εκτός γάμου παιδί που απόκτησε στη Σερβία, στην πρώτη
βαλκανική εκστρατεία, πέθανε από… γηρατειά! Είχα λοιπόν έναν αδελφό που ποτέ
δεν γνώρισα ­ ούτε τον τάφο του.

Οι γέροντες γονείς μου με ανέθρεψαν σε αποστειρωμένο περιβάλλον. Ο πατέρας
σταμάτησε να χειρουργεί στη Μικρά Ασία ­ έπαθε γάγγραινα και χειρούργησε
μονάχος το χέρι του, χωρίς αναισθησία, για να μην το κόψουν οι συνάδελφοί του.
Αλλά είχε λεφτά, μπορούσε να ξοδεύει, να συντρέχει ανθρώπους και να πληρώνει
μονίμως για μένα…

ΜΙΑ ΜΠΟΥΝΙΑ

Από πολύ μικρός συνειδητοποίησα ότι «άγονται και φέρονται» οι ισχυροί. Ίσως
λόγω των υψηλών γνωριμιών του πατέρα, που διετέλεσε και βουλευτής με τον
Καφαντάρη ­ πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο.

Η «αποστείρωσή» μου σταμάτησε στα 15, την ημέρα που έχωσα μια μπουνιά στο δεξί
μάτι του πατέρα γιατί δεν μου έδινε λεφτά να πάω σινεμά τη μητέρα. Είναι το
πρώτο τραγικό λάθος της ζωής μου, η πρώτη επίδειξη ισχύος ­ πάντα θα κουβαλώ
αυτή την τύψη.

Τσαγκάρης ήθελα να γίνω ­ μου άρεσε να καρφώνω πρόκες και η μυρουδιά από τις
κόλλες. Τι κρίμα, δεν έγινα! Αναγκάστηκα να γίνω καλός μαθητής ­ με
φροντιστήρια από το… Δημοτικό, δέκα δασκάλους στο σπίτι κι άλλα ανόητα
πράγματα. Ανακατεύτηκα με τη μουσική την εποχή που βασίλευε το ροκ, οι στίχοι
μιλούσαν για αλλαγή του κόσμου και για πράγματα που ένιωσες. Δεν έγινα
μουσικός, γιατί είχα το μέτρο της σύγκρισης ­ ήξερα πως ποτέ δεν θα παίξω σαν
τον Χέντριξ!

Δεν είχα «συμμαχίες» στο περιβάλλον μου. Οι αριστεροί με θωρούσαν δεξιό και οι
δεξιοί αριστερό. Εξέφραζα τη δική μου και όχι τη δική τους άποψη. Ήμουν ο
έφηβος που ήθελε να βολέψει όλο τον κόσμο, αλλά δεν γινόταν. Που βίωσε τη
χούντα με μια γεύση επαναστατικότητας ­ και όλες τις φοβίες που την έντυναν.
Οι σπουδές μου… Ξεκίνησαν στην Ιταλία με Ιατρική και Καλές Τέχνες. Οι δικοί
μου ήθελαν οικονομικά. Μου έκοψαν το συνάλλαγμα. Πείνασα. Και γύρισα πίσω.
Πήγα μετά στην Ελβετία. Να σπουδάσω Βιομηχανική Ψυχολογία. Ο πατέρας είχε ήδη
πεθάνει. Η μάνα, με ψύχωση μαζί μου αλλά όχι πια πολλά λεφτά. Εκεί όλα τα
είδα, όλα τα γεύτηκα, με όλα αηδίασα. Φοιτητικές εξεγέρσεις, πρέζα στο
κύκλωμα, πνευματικός ρατσισμός. Υποτίθεται ότι όλα έβαιναν καλώς, «έβρεχε»
ρολόγια και σοκολάτες και από πίσω, πλήρης απαξία, δεκάχρονα αλκοολικά παιδιά,
το LSD στα φόρτε του και άνθρωποι που πετούσαν τον εαυτό τους από μπαλκόνια!
Τα παράτησα πάλι…

Τελείωσα το σχολείο με τη «βοήθεια»… υψηλών γνωριμιών του πατέρα. Στη
Κοριαλένειο έδειρα κι εγώ τον «μαύρο» έτσι για πλάκα, μαζί με τους άλλους.
Στον Στρατό υπηρέτησα στο γραφείο τού τότε Προέδρου της Δημοκρατίας ­ πάλι με
«δόντι»! Εκεί είδα ένα τρομερό πράγμα: ανθρώπους που εξουσίαζαν το σύστημα,
υπηρετώντας το ψυχή τε και σώματι, να αντικαθίστανται από άλλους, λόγω…
χαμηλότερου κόστους!

Δεν ξαναχρησιμοποίησα τις υψηλές γνωριμίες, ούτε την απαραίτητη διαγωγή
έδειξα. Κατέληξα σε δουλειές του ποδαριού. Πουλούσα βιβλία και είχα γενναίο
μεροκάματο, όταν μια μέρα, στα Μέγαρα, έξω από ένα χαμόσπιτο που μύριζε
κοτίλα, μια γυναίκα αγόρασε μια μέθοδο Αγγλικών για το κορίτσι της ­ το ‘χε
κόψει από το Γυμνάσιο ο πατέρας. Σήκωσε ένα παλιόστρωμα να βρει τις 150
δραχμές της προκαταβολής. Και τότε μου είπε: «Να πεις, παλικάρι μου, του
εισπράκτορα για τις δόσεις, αν έρθει και δει τον άνδρα μου να φύγει και να
ξαναπεράσει άλλη φορά». Της χάρισα τη μέθοδο. Και σταμάτησα να πουλώ βιβλία.

Έπιασα μετά δουλειά σαν… ιδιαιτέρα γραμματέας σε μια εταιρεία κατεργασίας
σιζάλεως ­ έμαθα τυφλό σύστημα σε ένα βράδυ. Μετά ξεκίνησα ως ασφαλιστής ­
απέκτησα και δικό μου πρακτορείο… Ναυάγησε κι αυτό, όταν άρχισα να πληρώνω
τις αποζημιώσεις από την τσέπη μου!

Η μοτοσυκλέτα ήταν το πάθος και η διέξοδός μου. Έγραφα για χρόνια σε περιοδικά
για μοτοσυκλέτες. Έγινα πωλητής σε μεγάλη εταιρεία μοτοσυκλετών. Κι έφθασα να
γίνω διευθυντής πωλήσεων. Είναι μια περίοδος για την οποία ντρέπομαι ­ μια
χούντα της ζωής μου. Εκεί διδάχθηκα πώς μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί
ανθρώπους σαν πιόνια. Κατέπνιγα το συναίσθημα, έγινα αυτό που λένε
«στελεχάρα», πίσω από τη βιτρίνα ­ το σύστημα προστατεύει όσους κινούν τα
νήματα, τους «χτίζει» στα παρασκήνια, να μην… καούν!

Ο ΓΑΜΟΣ

Ενδιάμεσα, γνώρισα κάποια και παντρευτήκαμε στις δυο… εβδομάδες. Θεωρούσα
τον γάμο μια ελεύθερη πράξη ­ την πρώτη ουσιαστική υπογραφή που βάζεις στη ζωή
σου. Η σχέση δεν πάταγε, δεν είχε ωριμότητα, μιλάγαμε συμβολικά, ζήσαμε μια
κατάσταση τρέλας, με φοβερές εκρήξεις, διαβολή από τους γύρω και βία, πολύ
βία. Μαθημένοι και οι δύο στην «γκλάμουρ» ζωή, πιστέψαμε ότι ο γάμος
στηρίζεται σε ένα «φαϊλοφάξ». Αποτύχαμε ­ απέτυχα παταγωδώς! Διαλύθηκαν όλα σε
πέντε μήνες…

Ήταν η πρώτη αληθινή μου αποτυχία. Αργότερα, κατάλαβα ότι την αγαπούσα. Αλλά
μόνο η αγάπη δεν αρκεί. Αφέθηκα να πιάσω πάτο. Ταράχθηκε η υγεία μου, έπεσαν
πάνω μου όλοι να με φάνε, σταμάτησα να αντιδρώ. Επανήλθα στο σύστημα της
«μπίζνας», όπου μπορούσα να αυτοδιαγράφομαι! Και ξαφνικά, ένας υπάλληλός μου,
πέθανε από ναρκωτικά και εγώ φορτώθηκα την ενοχή ότι ήξερα και δεν μπόρεσα να
σώσω έναν άνθρωπο! Μιλώντας μια μέρα με τον διευθυντή της μεγάλης εταιρείας,
του εξομολογήθηκα ότι για να αντέχω το πρωί και να κοιμάμαι τα βράδια ο
γιατρός μού συνέστησε δύο μισά Λεξοτανίλ, αλλά φοβόμουν, δεν είχα εμπιστοσύνη
στα ψυχοφάρμακα. Γέλασε εκείνος, άνοιξε το συρτάρι του και ανακάτεψε με τα
χέρια του απίστευτες ποσότητες ψυχοφαρμάκων: «Έτσι κρατιέμαι όρθιος», είπε.
Έτσι μπόρεσε λοιπόν και απέλυσε 3.500 κόσμο, σκέφθηκα μέσα μου, αλλά του
απάντησα φωναχτά: «Αν τη βρίσκατε πραγματικά με τη δουλειά σας, θα παίρνατε…
κοκαΐνη κι όχι ηρεμιστικά!»

Γιάννης Μπανιάς. «Το σύστημα τρέφεται από ανθρώπους. Από την ευτυχία, τη δυστυχία, τον πόνο, τον φθόνο…»

«ΠΕΤΑΞΑ το ρούχο της κοινωνικής και επαγγελματικής καταξίωσης. Παραιτήθηκα την
ίδια μέρα ­ καλοκαίρι του ’95. Δεν άντεχα πια να «παίζω» κρυφτό στο σκαρί του
Δούρειου Ίππου, να πετώ τη βόμβα μου και όποιον πάρει ο Χάρος.

Αφού δεν μπορούσα να σταματήσω τα γρανάζια του συστήματος, θα σταματούσα να το
υπηρετώ! Τα κλώτσησα όλα… Δούλεψα για λίγο πάλι σε περιοδικά μοτοσυκλέτας κι
ύστερα σε εταιρεία γεωργικών μηχανημάτων, αλλά παντού τα αφεντικά πιστεύουν
στην ανωτερότητα τη δική τους και στην κατωτερότητα των υπαλλήλων. Τώρα…
Είμαι κυριολεκτικά στον άσο. Έχω προς πώληση το τελευταίο των υπαρχόντων μου ­
το σπίτι μου. Με τα χρήματα θα κάνω απλή ζωή και θα βοηθήσω τη μικρή κοινότητα
του χωριού μου ­ είναι ορεινό και παράγει ανθρώπινες σχέσεις και ζεστασιά.
Σκέφτομαι να κάνω τον ξεναγό ­ σε όσους θέλουν να περπατήσουν στα βουνά. Κάπου
στη φύση τέλος πάντων, όπου απλώς θα επιβιώνω, χωρίς να «κοστίζει» η επιβίωσή
μου ζωές άλλων. Ο χρόνος δεν είναι πια χρήμα ­ για μένα τον πρώην
καρεκλοκένταυρο. Δεν φορώ μαύρα γυαλιά ηλίου, ούτε παρωπίδες.

Επανακτώ τις χαμένες μου ευαισθησίες, άρχισα να κοιμάμαι τα βράδια. Διδάχθηκα
πια… Στην εποχή μας, υπάρχει πληροφορική, αλλά όχι πληροφόρηση. Και η
μεγαλύτερη εφεύρεση είναι, δυστυχώς, πάντα η Κόκα Κόλα!»