[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η συμπερίληψη του στόχου της προστασίας των εξωτερικών συνόρων και
ακεραιότητας που εξασφάλισε η Ελλάδα στο κείμενο της νέας Συνθήκης του
Άμστερνταμ συνιστά, όπως έχουμε ήδη επισημάνει, πολιτική εξέλιξη δυναμικής
προοπτικής και χρονικού ορίζοντα. Η Ελλάδα έχει τώρα τη συνταγματική και
πολιτική βάση να επιδιώξει τη διαμόρφωση των πολιτικών εκείνων σε επίπεδο
Ευρωπαϊκής Ένωσης που σε πρακτικό πλέον επίπεδο θα συμβάλουν στην εκπλήρωση
του στόχου αυτού ­ στην αποτελεσματικότερη προστασία δηλαδή των εξωτερικών
συνόρων και στην άμβλυνση του προβλήματος ασφάλειας που αντιμετωπίζει η χώρα.
Ορισμένοι φαίνεται να αμφισβητούν τη σημασία των ρυθμίσεων της νέας Συνθήκης
για τα «σύνορα».

Ωστόσο όσοι έχουν εργασθεί στο πλαίσιο της κοινοτικής διαπραγμάτευσης
γνωρίζουν ότι η ρύθμιση αυτή σε συνδυασμό π.χ. με τις ρυθμίσεις που έχουν
επίσης διασφαλισθεί για τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη διαχείριση κρίσεων
και επίλυση συγκρούσεων (αποστολές Petersberg) μπορούν να προσφέρουν το
«μείγμα πολιτικής» που θα συμβάλει ουσιαστικά στην αντιμετώπιση του
προβλήματος ασφάλειας της χώρας (το προηγούμενο ενός άλλου στόχου, αυτού της
«συνοχής» που επίσης η Ελλάδα επεδίωξε στη διαπραγμάτευση της Ενιαίας Πράξης
και οδήγησε στα «πακέτα Ντελόρ» είναι αρκούντως διδακτικό).

Η διασφάλιση του στόχου της προστασίας των συνόρων στη νέα Συνθήκη και η
ρεαλιστική προοπτική συμμετοχής της χώρας στην πλήρη ΟΝΕ σηματοδοτούν μια νέα
περίοδο στη σχέση Ελλάδας – Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα επιτέλους φαίνεται να
έχει ενηλικιωθεί ως χώρα-μέλος της Ένωσης. Τούτο προκύπτει άλλωστε και από
ανάλυση του συνόλου της βιβλιογραφίας για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή
Ένωση από την ένταξή της μέχρι σήμερα που μόλις κυκλοφόρησε (βλέπε, Π.Κ.
Ιωακειμίδης, «Η Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση 1981-1996, Επιλογή Βιβλιογραφίας»,
Εκδόσεις Θεμέλιο 1997). Όπως προκύπτει από την ανάλυση αυτή, η διαδικασία του
«εξευρωπαϊσμού» της χώρας, παρά τα προβλήματα, προχωρεί. Η αντίφαση ανάμεσα
στη ρητορική, πολιτική και «πραγματική απόδοση» φαίνεται πλέον να
εξαφανίζεται. Η Ελλάδα φαίνεται συγχρονίζεται με τις αναζητήσεις,
προβληματισμούς και στόχους της Ευρώπης, χωρίς να εγκαταλείπει την
ιδιαιτερότητά της.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών