[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΟΥΤΕ ψύλλος στον κόρφο» του 16χρονου που είδε να απομονώνεται μία αποστροφή
της «αγόρευσής» του στη Βουλή των Εφήβων και να γίνεται θέμα της Έκθεσης στις
Γενικές Εξετάσεις. Και όχι μόνον αυτό, αλλά και να μετατρέπεται σε αντικείμενο
επικρίσεων των «ειδημόνων» για την «αοριστία των εννοιών» που περιέκλειε,
όπως, άλλωστε, και ο «ρηχός βερμπαλισμός» των συνομηλίκων του ­ τι σπουδαίοι
που γινόμαστε με τέτοιους αφορισμούς… ­ στο Κοινοβούλιό τους.

Γιατί, αντί η κριτική να επικεντρωθεί στην παραδοξότητα της επιμονής να
εξετάζονται οι υποψήφιοι στην Έκθεση Ιδεών, καταφέραμε, για άλλη μια φορά, να
χτυπάμε το σαμάρι ενώ φταίει ο γάιδαρος.

Βεβαίως, τα όνειρα δεν διδάσκονται στα σχολεία, ούτε καν στην κοινωνία, ώστε
να τα «πραγματευθούν» ως ζητούμενο τα παιδιά. Και η έννοια της «συντήρησης»
δεν απασχολεί την Εκπαίδευση, ώστε οι υποψήφιοι να έχουν τη «ρετσέτα» στη μία
τσέπη και την επιδοκιμασία των βαθμολογητών τους στην άλλη ­ όπως συμβαίνει με
την ετοιματζίδικη «ανάπτυξη θεμάτων» που διδάσκουν τα φροντιστήρια. Και ιδού
το πρόβλημα: Πώς θα γράψουν οι μεν και πώς θα αξιολογήσουν οι δε;

Αλλά αντί να «ψαρώνουμε» τα παιδιά που πασχίζουν ­ κουτσά, στραβά κι αβοήθητα
­ να βρουν τον τρόπο να εκφραστούν, μήπως θα έπρεπε να τα βάζουμε με τη δική
μας στραβομάρα; Και αντί να περιμένουμε από αυτά να ξεδιαλύνουν τις δικές μας
συγχύσεις, μήπως θα ήταν τιμιότερο «να μπούμε στα παπούτσια τους», ώστε να
πάρουμε μια ιδέα πώς είναι να περπατάς με τρύπιες σόλες;

Όσοι επιμένουν να ζητούν από τους εφήβους ­ 17χρονοι ή το πολύ 18χρονοι είναι
και οι υποψήφιοι ­ τη «σαφήνεια», το «βάθος» και την «πρωτοτυπία» του δικού
τους προβληματισμού, δεν έχουν παρά να κάνουν μια δοκιμή: Να γράψουν οι ίδιοι
σαν υποψήφιοι γι’ αυτά που τους ζητούν. Και αν δεν «κοπούν» ­ και μάλιστα μετά
πολλών επαίνων… ­ να πάνε ν’ ανάψουν κεράκι.