Μόλις συνήλθα, το είχα ήδη μετανιώσει

Κάθε φορά που ένας μαθητής αυτοκτονεί φορτισμένος από το άγχος της εφηβείας
και του σχολείου, ακούμε τι λένε ψυχολόγοι, καθηγητές, γονείς, υπουργοί,
ειδικοί. Μα τι να έχει να πει ένας νέος που διάβηκε το κατώφλι του θανάτου κι
επέστρεψε;Ο ΒΑΓΓΕΛΗΣ είναι σήμερα 20 χρόνων, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Η φυσιογνωμία του, η πραότητα της έκφρασης και ο απόλυτα συγκροτημένος τρόπος
που μιλάει φανερώνουν μια σχεδόν βασανιστική ενδοσκόπηση. Και αυτό οφείλεται
σε ένα σύντομο ταξίδι στην κόλαση ­ και σε ένα θαύμα.

Γιατί, πριν από 3 χρόνια, μαθητής της Β’ Λυκείου τότε ο Βαγγέλης (τα πλήρη
στοιχεία του στη διάθεση της εφημερίδας, δεν δημοσιεύονται όμως για ευνόητους
λόγους) αποφάσισε ότι είναι νεκρός. Λόγος, το συσσωρευμένο άγχος της εφηβείας
από χίλιες δυο διαφορετικές αιτίες.

Το σχολείο, οι σχέσεις, οι φίλοι, οι γονείς, ο κόσμος όλος είχε γίνει στην
εφηβική του ψυχή ένα αγχωτικό συνονθύλευμα ακατανόητων βρόχων, που τον
έπνιγαν. Έτσι το έβλεπε τότε και είχε κλειστεί στον εαυτό του.

Επίσης, ήταν κρυωμένος με υψηλό πυρετό, κι αυτό επιβάρυνε την ψυχική του
κατάσταση και του ‘δωσε την αφορμή. Άνοιξε λοιπόν το παράθυρο του δωματίου
του, στον 5ο (!) όροφο μιας πολυκατοικίας στου Ζωγράφου, και βούτηξε στο κενό.
Ήταν μεσημέρι, παραμονές Χριστουγέννων, 13 Δεκεμβρίου του 1993, που
αποδείχθηκε ότι, τελικά, σημασία δεν έχει η πτώση, αλλά η πρόσκρουση.

«Δεν φοβήθηκα. Εξάλλου, είχα ήδη αποφασίσει μέσα μου ότι δεν ζω. Βούτηξα
κανονικά. Κοίταξα αριστερά, είδα έναν τοίχο που σιγά-σιγά γινόταν θολός κι
έχασα τις αισθήσεις μου. Ξύπνησα από τις κραυγές. Άρχισα να μη νιώθω τα πόδια
μου. Με έκαναν βόλτες από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Και τότε πια, άρχισα να
συνειδητοποιώ τι έκανα και να φοβάμαι ότι θα πάω σιγά-σιγά, ότι μου απόμεναν
λίγες ώρες ζωής. Λένε ότι δεν ξέρουμε πώς είναι ο παράδεισος και η κόλαση,
γιατί δεν έχει γυρίσει κανείς.

Εγώ κατάλαβα ξαφνικά ότι η κόλαση είναι ένα μέρος όπου δεν μπορείς να
αναπαυτείς και σε βασανίζουν τύψεις για όσα έκανες ή δεν έκανες στη ζωή σου.
Μέσα σε 2-3 ώρες είχα ήδη μετανιώσει και παρακαλούσα μόνο να βγω ζωντανός από
το χειρουργείο κι ας έμενα ακόμα και παράλυτος». Τότε άρχισε να αγαπάει τη ζωή του.

Ο Βαγγέλης έχει γεννηθεί στις 17 Ιουλίου, ημέρα της Αγ. Μαρίνας, και ακριβώς
απέναντι από το δωμάτιό του βρισκόταν η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Σε αυτήν
αποδίδει ο ίδιος το θαύμα: όχι μόνο επέζησε της πτώσης (από τον πέμπτο…),
αλλά η μόνη σοβαρή βλάβη ήταν ένα σπάσιμο στο πόδι, που θεραπεύτηκε πια.
Σήμερα είναι απολύτως υγιής.

«Στο σχολείο, κανείς δεν μου έκανε λόγο για την απόπειρα, ενώ όλοι ήξεραν.
Ένιωθα σα να είχα σπάσει το πόδι σε ένα απλό ατύχημα. Οι πάντες με
αντιμετώπιζαν σα να μην είχε γίνει τίποτα. Έτσι τελείωσα τη Β’ Λυκείου, μετά
την Γ’ και, εντέλει, με τη δεύτερη φορά που έδωσα εξετάσεις μπήκα και στο
πανεπιστήμιο. Όλα αυτά τα χρόνια σκέφτομαι ότι αν είχε πετύχει η απόπειρα,
εκτός από τη δική μου ζωή, θα είχα καταστρέψει τις ζωές των γονιών μου, της
αδελφής μου, θα είχα πληγώσει τους φίλους μου. Θα ‘χε σταματήσει η ζωή μου στα
17. Η λέξη “μετανιώνω”, δεν μπορεί να περιγράψει όσα νιώθω. Σκέφτομαι καμιά
φορά ότι θα μπορούσα να είχα μείνει ανάπηρος και να το μετάνιωνα μέρα-μέρα, βασανιστικά…».

Πώς νιώθει όταν ακούει για άλλους νέους που αυτοκτονούν; Δεν έχουν, δυστυχώς,
όλοι μια Αγία Μαρίνα απέναντι από το παράθυρό τους…

«Ξέρεις, φταίει ίσως ότι οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν (γιατί ξεχνούν ίσως;)
ότι η εφηβεία είναι δύσκολο πράγμα. Στη δική μου την περίπτωση, αλλά και σε
πολλές άλλες νομίζω, δεν έφταιγε κάτι συγκεκριμένο, αλλά όλα μαζί. Δεν ήταν
δηλαδή μόνο το σχολείο, ή μόνο οι σχέσεις, ή μόνο το άγχος, αλλά όλα αυτά μαζί
συν την εφηβεία. Η αφορμή που πυροδοτεί την πράξη δεν είναι πάντα και
αποκλειστική αιτία. Στην περίπτωσή μου η αφορμή ήταν ένα κρύωμα και πυρετός,
σε άλλες είναι η καταπίεση, η σχολική αποτυχία κ.λπ. Όμως, οι λόγοι είναι
πάντα πολλοί μαζί. Δεν είναι τυχαίο, ότι η αυτοκτονία είναι δεύτερη ή τρίτη
αιτία θανάτου στην ηλικία αυτή. Είναι κάτι που κάνεις χωρίς πολλή σκέψη εκείνη
τη στιγμή και δεν θα το έκανες ποτέ αν ήσουν λίγο μεγαλύτερος, παρ’ ότι είναι
βέβαιο ότι τότε θα σου συμβούν ακόμα χειρότερες καταστάσεις. Εγώ θα ‘λεγα σε
όσα παιδιά νιώθουν έτσι, το κλασικό “υπομονή”, γιατί είναι σίγουρο ότι μόλις
περάσουν ένα-δυο χρόνια, θα ξεχάσουν αυτά που τότε έμοιαζαν αξεπέραστα. Θα μεγαλώσουν».

Όπως κι ο ίδιος μεγάλωσε πια. Και μέσα του ξέρει πως ό,τι κι αν του συμβεί στο
εξής, η λύση δεν βρίσκεται στο ανοικτό παράθυρο…