Δεν φταίνε οι εξετάσεις για τις θλιβερές αυτοκτονίες

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ είναι (όταν γίνονται σωστά) απαραίτητες, διότι:

* Με τη σημερινή νοοτροπία και την ανυπαρξία ιδεολογικών κινήτρων κανείς δεν
θα διάβαζε.

* Επιτρέπουν την απαραίτητη κρίση της αποτελεσματικότητας του διαβάσματος.

* Επιτρέπουν την τελείως απαραίτητη εκτίμηση της βαθμίδας γνώσεων που έχει
αποκτήσει κανείς.

Βασικός υπεύθυνος είναι το ονομαζόμενο κράτος με τον αντιπρόσωπό του το επίσης
ονομαζόμενο υπουργείο Παιδείας, διότι:

α) Υπάρχει σαφής γιγαντοποίηση της σημασίας των ονομαζόμενων Πανελλήνιων
Εξετάσεων, για λόγους κυρίως ψηφοθηρικούς (το πόσο το υπουργείο «ενδιαφέρεται»
για την παιδεία ­ διότι δεν έχει δα και τίποτα άλλο να επιδείξει).

β) Δημιουργείται η εντύπωση ότι η μη επιτυχία στις Πανελλήνιες ισοδυναμεί και
με αποτυχία στη ζωή, με τραγωδία και με υποτίμηση της προσωπικότητας όσων
«απέτυχαν». Είναι απαράδεκτο να θεοποιούνται «οι πρώτοι», να στυλιζάρονται σε
νέους/νέες – θαύματα και σε νέους/νέες που έχουν την επιτυχία της ζωής στην
τσέπη, ενώ οι υπόλοιποι, οι δεύτερης κατηγορίας νέοι/νέες, θα πρέπει να
συμβιβαστούν με τα ΙΕΚ και διάφορες άλλες «σχολές» που εκμεταλλεύονται το
υποτιθέμενο αδιέξοδο οικογενειών και νέων.

γ) Τα ΜΜΕ συμμετέχουν με ανοχή του ονομαζόμενου κράτους, με καταλόγους
επιτυχόντων και (προεξεταστικά) με διάφορα «θέματα» για εξετάσεις. Είμαστε το
μόνο κράτος στην Ε.Ε. που έχει οργανώσει ένα τέτοιο απαράδεκτο κοινωνικά θέατρο.

Οι γονείς φταίμε, διότι:

Προβάλλουμε στα παιδιά μας όλα όσα δεν πετύχαμε εμείς, υποχρεώνοντάς τα «να
μας βγάλουν ασπροπρόσωπους», δηλαδή να επωμιστούν τη δικιά μας ανεπάρκεια
προσωπικότητας, την πιθανή επαγγελματική και ίσως και κοινωνική ανεπάρκεια ή
μεταφέροντάς τους την υπευθυνότητα εκπλήρωσης των ονείρων τα οποία εμείς δεν πραγματοποιήσαμε.

Μόνο ψυχολόγοι και εκπαιδευτικοί μπορούν να αντιληφθούν το τεράστιο μέγεθος
άγχους που συνδέεται με μια επιβαλλόμενη επιτυχία, φορτισμένη με όλα τα
κοινωνικά κλισέ που της έχουν αποδοθεί. Μόνο ψυχολόγοι και εκπαιδευτικοί
μπορούν να καταλάβουν τι τραύματα αφήνει μια «αποτυχία» που έχει ταυτιστεί με απόρριψη.

Ως εκπαιδευτικός υποστηρίζω:

α) Η δωρεάν παιδεία είναι μια απάτη: σήμερα χωρίς ιδιαίτερα, χωρίς
φροντιστήρια και χωρίς ιδιαίτερα για φροντιστήρια (!) δύσκολα οι νέοι μας/νέες
μας μπορούν να «πετύχουν» στις ονομαζόμενες Πανελλήνιες, διότι το θέμα είναι
θέμα συναγωνισμού.

β) Η βαθμολογία γραπτών ακουμπά το επίπεδο του ηλίθιου: οι διορθωτές
διορθώνουν «λέξη προς λέξη» με το βιβλίο δίπλα τους και απορρίπτουν κάθε
κρίση, άποψη, γνώση που έχει επιπλέον αποκτηθεί, σαν λάθος που δεν περιέχεται
στην «ύλη».

γ) Το μεγαλύτερο προσόν για επιτυχία αποτελεί η ικανότητα αποστήθισης. Έτσι,
μπορεί να αποκλειστούν έξυπνα παιδιά, για τα οποία η αποστήθιση μπορεί να
είναι μαρτύριο.

δ) Η δυνατότητα να επιλέξεις 30 επαγγέλματα παράγει κακούς, ανικανοποίητους
και κομπλεξικούς «επαγγελματίες» ή «επιστήμονες». Είναι τεράστιο λάθος το ότι
οι γνώσεις οδηγούν π.χ. ένα νοσηλευτή σε καλή νοσηλεία. Ακόμα και μέτριες
γνώσεις μπορεί να κάνουν θαύματα, εάν συνδυάζονται με διάθεση και μεράκι για
το επάγγελμα (το οποίο πολύ συχνά δηλώνεις για «να μπεις κάπου»).

Ο Ι. Στ. Παπαδόπουλος είναι αναπληρωτής καθηγητής της Ιατρικής στο
Πανεπιστήμιο Αθηνών.