ΑΥΤΟΙ

… «είχαμε ήδη προβλήματα όταν ήταν μία. Πόσο μάλλον τώρα, με τις δύο
Γαλλίες». Το είπε, με αφορμή τη δυαρχία Σιράκ-Ζοσπέν, ο Αμερικανός Σάιμον
Σέρφατυ, διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών στην
Ουάσινγκτον. Οι ΗΠΑ δεν ανησυχούν βέβαια για την ενότητα εντός της ΕΕ αλλά,
λόγου χάρη, για την αμφίρροπη στάση της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ, που θα συνέλθει στις
7/7 στη Μαδρίτη. Ή για την πολιτική της στα οικονομικά: την Παρασκευή, ο
Κλίντον θα υποδεχτεί τους ηγέτες της Ομάδας των 7. Διπλωματικότατα, ο Ζοσπέν
προτίμησε ν’ αφήσει αυτή τη δόξα στον Σιράκ (θυμάται ασφαλώς το φιάσκο του
΄86, στη «G7» του Τόκιο, όταν Σιράκ και Μιττερράν έλεγαν άλλα ο ένας και ο
άλλος). Κατά τον καθηγητή Ρόμπερτ Λήμπερ, του πανεπιστημίου του Τζώρτζταουν,
«η Γαλλία είναι η πιο απροσάρμοστη στο νέο οικονομικό τοπίο. Παραμένει
κρατιστική και αρχαϊκή». Ωστόσο το ’97 δεν είναι ’86 ούτε ’81. Οι Αμερικανοί
αναλυτές προβλέπουν ένταση μεταξύ των «συγκατοίκων» αλλά όχι ρήξεις. Οι Γάλλοι
σοσιαλιστές, τα ζωηρά αυτά παιδιά, ούτε τη χώρα τους απειλούν ούτε τις ΗΠΑ.
Κάποιοι στην Ευρώπη, μόνο, πρέπει ν’ ανησυχούν: «Ο δεύτερος μεγάλος ηττημένος
των γαλλικών εκλογών, μετά τον Σιράκ ­ λέει ο Σέρφατυ ­ ήταν ο Χέλμουτ Κόλ».

… τη θέλει ο φακός. Γάτα ράτσας, η κορυφαία «ανακρίτρια» της γαλλικής TV,
χρόνια τώρα, έλαμπε στην εκπομπή της «7 sur 7» κάνοντας διάφανο κάθε υψηλό
καλεσμένο της, καθισμένο απέναντί της σαν σε μηχάνημα ακτίνων Χ. Και όμως,
υπουργοί, πρωθυπουργοί, πάσης φύσεως μεγιστάνες σκοτώνονται ποιος να
πρωτοκληθεί, ποιος να φωτισθεί για λίγο από το εξαίσιο γαλάζιο βλέμμα της,
γιατί η Ανν δεν σε καλούσε παρά μόνο αν ήσουν ­ ή επρόκειτο να γίνεις ­
«κάτι». Η εκπομπή της, μονομαχία με πάθος αλλά και με αβρότητα, ήταν ένα
πιστοποιητικό. Και ξαφνικά, προχθές, έληξε. Έντιμη ως το τέλος απέναντι στο
κοινό της, η Σενκλαίρ χάθηκε απ’ το γυαλί, δηλώνοντας ότι αφού ο άντρας της
μπήκε στην κυβέρνηση, η ίδια δεν δικαιούται να κάνει εκπομπές με πολιτικό
περιεχόμενο. Ο σύζυγος είναι ο Ντομινίκ Στρως-Καν, ο υπουργός Οικονομικών του Ζοσπέν.

… ξεκίνησαν στην Αμερική ως ρεύμα για την προστασία των καταπιεσμένων, των
μειονοτήτων, των διαφορετικών κ.λπ. Τείνουν όμως να γίνουν ένα νέο είδος
φονταμενταλιστών. Καθηγητής της Αγγλικής Λογοτεχνίας στις ΗΠΑ επιπλήχθηκε από
τους politically correct (PC) φοιτητές του γιατί δίδασκε «Οθέλλο». Γιατί ο
ζηλιάρης αυτός και φονικός εραστής έπρεπε να είναι μαύρος; του είπαν. Τι
ακριβώς εννοούσε ο Σαίξπηρ; (Θέμα γεννήθηκε φυσικά και για τον αρχιτσιγγούνη
«Έμπορο της Βενετίας». Γιατί έπρεπε να είναι Εβραίος;) Με τον Αριστοτέλη τα
πράγματα είναι απλούστερα: Δεν λέει λέξη λέξη για την αφρικανική φιλοσοφία.
Γιατί; Ήταν μήπως κατά των μαύρων; Σε ορισμένα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, υπό την
πίεση των PC, έπαψε να διδάσκεται…

… τέλος με τους καπνιστές. «Στα διαλείμματα των παραδόσεών μου ­ γράφει ο
Ουμπέρτο Έκο στο «Εσπρέσσο» ­ κατάντησα να βγαίνω στον δρόμο για ένα τσιγάρο.
Φυσικά με ακολουθούν φοιτητές μου που επίσης καπνίζουν». Πάλι καλά που του το
επιτρέπουν κι αυτό. «Στις ΗΠΑ, ένα καθηγητή που κάνει το ίδιο τον κατήγγειλαν
οι PC ότι έτσι συζητάει περισσότερο με τους καπνιστές, άρα κάνει προνομιακές διακρίσεις….».