Ελπίδες για τους πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.

Γραφείο Βόρ. Ελλάδας

Η ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ μυελού των οστών (υπό προϋποθέσεις) και μελλοντικά η γονιδιακή
θεραπεία λύνουν «εφόρου ζωής» το πρόβλημα των ασθενών με μεσογειακή αναιμία
που ειδικά στην Ελλάδα είναι περισσότεροι από κάθε άλλη χώρα.

Σύμφωνα με υπολογισμούς των ειδικών, οι φορείς του λεγόμενου «στίγματος» της
μεσογειακής αναιμίας στην Ελλάδα αγγίζουν το 7,5% του πληθυσμού, ενώ οι
πάσχοντες είναι σήμερα περί τους 4.000.

Ποσοστά επιτυχίας που αγγίζουν το 95% και εξασφαλίζουν ζωή χωρίς προβλήματα
στους ασθενείς με μεσογειακή αναιμία έχουν οι αλλογενείς μεταμοσχεύσεις μυελού
των οστών που εφαρμόζονται τα τελευταία 15 χρόνια και στην Ελλάδα. Οι
μεταμοσχεύσεις μπορούν όμως να γίνουν μόνο με μόσχευμα που λαμβάνεται από
συγγενή πρώτου βαθμού (αποκλειστικά σχεδόν από υγιή αδελφό του πάσχοντος) και
μόνο όσο ο ασθενής δεν έχει ξεπεράσει το 15ο έτος της ηλικίας του.

Οι μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών ­ πέραν των άλλων κακοήθων ασθενειών ­
εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση της μεσογειακής και δρεπανοκυτταρικής
αναιμίας στην Ελλάδα (σε μεταμοσχευτικά κέντρα της Αθήνας και της
Θεσσαλονίκης) με ιδιαίτερη επιτυχία.

Οι υπόλοιπες μέθοδοι θεραπείας (μεταγγίσεις αίματος και αποσιδηροποίηση)
τείνουν να αντικατασταθούν τα τελευταία χρόνια από φαρμακευτικές παρεμβάσεις
με ειδικές ουσίες (υδροξυουρία, παράγωγα βουτυρικού οξέος κ.ά.) που έχουν ήδη
δώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα σε ασθενείς με μεσογειακή αναιμία αλλά και
δρεπανοκυτταρική νόσο.

Η μεσογειακή αναιμία ­ ασθένεια αμιγώς κληρονομική ­ συνίσταται ουσιαστικά
στην παραγωγή από τον οργανισμό λιγότερης αιμοσφαιρίνης απ’ όση αυτός
χρειάζεται για την κανονική του λειτουργία, ενώ στη δρεπανοκυτταρική νόσο η
παραγόμενη αιμοσφαιρίνη πολυμερίζεται, αποφράσσει αγγεία και δημιουργεί
επώδυνες κρίσεις στον ασθενή.

Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοίνωσαν ειδικοί επιστήμονες με την ευκαιρία του
10ου Μεσογειακού Συνεδρίου Αιματολογίας, που θα πραγματοποιηθεί στη
Θεσσαλονίκη από τις 12 ως τις 15 Ιουνίου με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων
επιστημόνων, η νόσος αφορά την Ελλάδα και άλλες μεσογειακές χώρες, ενώ είναι
ανύπαρκτη σχεδόν στις υπόλοιπες. Έτσι, στην Ιταλία λ.χ. το ποσοστό των φορέων
του «στίγματος» της μεσογειακής αναιμίας είναι σήμερα περί το 10%, ενώ ειδικά
στην Ελλάδα φτάνει στο 7,5% του πληθυσμού και των φορέων της δρεπανοκυτταρικής
νόσου περί το 1%. Ειδικά σε ορισμένες περιοχές της χώρας τα ποσοστά των φορέων
ξεπερνούν το 25-30% ­ ποσοστό που φέρεται να έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια
μετά ην εφαρμογή στη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 προγράμματος πρόληψης από
την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας.

Ειδικά στην περιοχή της Χαλκιδικής αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας με
κλειστές κοινωνίες, τα ποσοστά ­ σύμφωνα με τις μετρήσεις της εποχής ­
ξεπερνούσαν το 30% και μόνο με το «κοινωνικό άνοιγμα» και τις μετακινήσεις των
πληθυσμών μειώθηκε αισθητά τα τελευταία χρόνια. Έτσι, ενώ στη δεκαετία του ’70
τα παιδιά που γεννιούνταν με το «στίγμα» της μεσογειακής αναιμίας ήταν περί τα
200-250 ανά έτος, σήμερα ο αριθμός τείνει να εξαφανισθεί, καθώς ο
προγεννητικός έλεγχος εντοπίζει την τυχόν ύπαρξη του «στίγματος» μέχρι και τη
10η εβδομάδα της κύησης. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μεσογειακή αναιμία είναι
αμιγώς κληρονομική νόσος και πλήττει το 25% και πλέον των παιδιών που θα
γεννηθούν από γονείς που φέρουν το «στίγμα».