«Ζω σαν φυλακισμένη»

«Τώρα πια άλλαξε η ζωή μου. Οι ληστές με έκλεισαν σε μια φυλακή χωρίς κάγκελα». Η Μαρία Σ. δεν πρόκειται να ξεχάσει τους κουκουλοφόρους που τις άρπαξαν, με την απειλή καραμπίνας, την τσάντα και εξαφανίστηκαν

Οι ληστές πέρασαν, χτύπησαν, άρπαξαν μερικά χιλιάρικα και έφυγαν. Άφησαν όμως
πίσω τους μια «ατέλειωτη φυλακή» για μια ολόκληρη οικογένεια, στο Φάληρο.

«ΤΙ ΕΙΧΑ εγώ; Μια απλή δουλίτσα. Δεν χρωστούσα σε κανέναν. Δεν μου χρωστούσε
κανένας. Είχα τη ζωή μου. Μου έφτανε πού και πού το ταβερνάκι, το κρασί, οι
καλοί φίλοι. Και τώρα με το που ανοίγει η πόρτα στην ταβέρνα και με κοιτάζει
κάποιος, μαρμαρώνω. Μου πέφτει η μπουκιά από το στόμα. Σε μένα που πενήντα
χρόνια τώρα δεν ένιωσα ποτέ φόβο. Και ήρθαν μια ωραία νύχτα κάποιοι με
καραμπίνα και κουκούλα. Με χτύπησαν, μου πήραν ό,τι είχα και μου στέρησαν με
τον πιο φασιστικό τρόπο ό,τι πιο απλό είχα: την ελευθερία του ανθρώπου τού
μεροκάματου που γυρνάει σπίτι του και τουλάχιστον κοιμάται ήσυχος».

ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΠΑΝΩ-ΚΑΤΩ

Έχουν περάσει μόνο πέντε ημέρες από τότε που η κυρία Μαρία Σ. έπεσε θύμα
ληστείας λίγο πριν από τα μεσάνυχτα όταν πήγαινε σπίτι της μετά την δουλειά.
«Ήρθαν τα πάνω-κάτω». Και ο απλός και ήρεμος άνθρωπος, έτσι ξαφνικά, ύστερα
από χρόνια προσωπικής ηρεμίας, αγόρασε όπλο και μαχαίρι, προσέλαβε και έναν
ντετέκτιβ να παρακολουθεί το σπίτι της, άλλαξε κλειδαριές και συναγερμούς,
σκέφτηκε ακόμη και να πάει να ζήσει σε άλλη περιοχή και έμεινε να περιμένει το
επόμενο χτύπημα.

«Πέντε ημέρες τώρα είμαι ελεύθερη-φυλακισμένη. Και δεν είναι υπερβολή. Έβγαζα
τα σκουπίδια αργά τη νύχτα, βλέπεις ήμουνα τυπική και σε αυτό. Ε, τώρα τα
βγάζω με ήλιο. Δεν γίνεται. Φοβάμαι. Δεν πάω πουθενά. Ούτε στη φίλη μου. Τα
λέγαμε κάπου-κάπου, πίναμε και κάνα καφέ και τώρα είναι σαν να ζω σε περίβολο
φυλακής. Και δεν είναι μόνον αυτό που με ανησυχεί. Είναι που αναγκάστηκα, εγώ,
σ’ αυτή την ηλικία, να φροντίζω την άμυνά μου. Και δεν λέω υπερβολές. Τώρα αν
έρθει κάποιος να με κλέψει θα τον χτυπήσω. Όχι, εγώ δεν τους μισώ αυτούς τους
ανθρώπους. Τους λυπάμαι για το κατάντημά τους. Είναι σίγουρο ότι θα πάνε
φυλακή. Γιατί το κάνουν;».

ΑΛΛΑΖΩ ΚΑΝΑΛΙ

Ρωτάει και ξαναρωτάει, αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει. Όχι μόνον η ίδια, αλλά
και ο σύζυγος και τα παιδιά της και η φίλη της η Ελένη που μετά το περιστατικό
πήγε και αγόρασε βιτριόλι. «Είναι παρανοϊκό. Έτρεξε η γυναίκα και το αγόρασε
μόνο και μόνο για να αισθάνεται ασφαλής. Έτσι νομίζουμε. Εγώ στο μαγαζί που
έχω με το που βλέπω πελάτη τον εξετάζω από την κορυφή ώς τα νύχια, λες και θα
με ληστέψει. Απορούν οι άνθρωποι. Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Άσε δε, που
τα βράδια και αφού μπαίνω σαν κυνηγημένη στο σπίτι μου βγαίνω στο μπαλκόνι και
κοιτάζω τα αυτοκίνητα. Και σαν παίρνω την απόφαση να καθήσω λίγο και να
ξεκουραστώ και ανοίγω την τηλεόραση, έτσι για να ηρεμήσω, και πέφτω σε καμιά
ταινία με ληστείες αλλάζω κανάλι. Ακόμη και τηλεόραση δεν μπορώ να δω. Να,
προχθές, ήταν και νωρίς, έβλεπα μια ελληνική ταινία, κάπου βγήκε ένας
κουκουλοφόρος και ένιωσα ότι τον είχα μπροστά μου».

Η κυρία Μαρία μιλάει συνεχώς. Θέλει, όπως λέει, να δείξει πως η ζωή δεν
αλλάζει μόνο με τα «πολύ μεγάλα». Αλλάζει με τα απλά, τα καθημερινά που
χαίρεται «στον βαθμό που θέλει ο κάθε άνθρωπος». «Πέφτω στον ύπνο μου και
μόλις με παίρνει ο ύπνος τινάζομαι από το κρεβάτι, γιατί βλέπω την σκηνή της ληστείας»..

ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

Και δεν είναι μόνον αυτά: «Από εκείνο το βράδυ άρχισα να τρέχω. Σπίτι, μαγαζί,
Αστυνομία. Άλλαξα κλειδαριές. Έβαλα συναγερμούς. Έτρεχα σε Τράπεζες να ακυρώσω
κάρτες. Και τώρα είμαι υποχρεωμένη να πηγαίνω από υπηρεσία σε υπηρεσία για να
βγάλω από την αρχή ταυτότητες και διαβατήρια. Ήδη έχω ξοδέψει (σε συναγερμούς,
κλειδαριές ασφάλειας και διάφορα τέτοια) περισσότερες από 400.000 δραχμές. Και
ρωτάω: Τα χρωστούσα σε κανέναν; Και ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω: η Πολιτεία,
στην οποία πληρώνω φόρους, γιατί δεν κάνει κάτι. Δεν τα έχω με τους ληστές,
δεν τα έχω με κανέναν. Τα έχω με όλους αυτούς που δεν προστατεύουν κανέναν.
Δεν διαθέτουν αστυνομικούς για τον απλό πολίτη. Τους έχουν για τα γραφεία και
δεν ξέρω εγώ για ποιους άλλους. Όμως έχω και εγώ δικαίωμα να χαρώ, με τον δικό
μου απλό τρόπο, την ζωή μου. Να βγαίνω στον δρόμο, βρε αδελφέ, και να μην
κοιτάζω πίσω μου, μέρα μεσημέρι…».

Η ΚΥΡΙΑ ΜΑΡΙΑ Σ. πριν από πέντε ημέρες γύριζε με τον άνδρα της από τη δουλειά.
Πριν προλάβει να βγει από το αυτοκίνητο, ένας που φορούσε κουκούλα με την
απειλή καραμπίνας της άρπαξε την τσάντα από τα χέρια. «Πού είναι τα λεφτά»,
ρώτησε άγρια και εκείνη του είπε ότι ήταν στην πίσω θέση του αυτοκινήτου. Στη
συνέχεια, και αφού απείλησαν και τον σύζυγο με το όπλο, πήραν μια άλλη τσάντα
που βρήκαν και εξαφανίστηκαν.

Από τη στιγμή εκείνη η ζωή για όλη την οικογένεια άλλαξε. Αστυνομίες,
καταθέσεις, γείτονες, φίλοι, παιδιά κινητοποιήθηκαν αμέσως. Κανείς δεν
μπορούσε να καταλάβει γιατί δύο απλοί άνθρωποι βρέθηκαν στο στόχαστρο δύο
ληστών. «Να προσέχετε. Μην κυκλοφορείτε μόνοι σας. Ηρεμήστε λίγο και θα
δούμε». Τα παιδιά της κυρίας Μαρίας προσπαθούσαν να τους συμπαρασταθούν αλλά
και να τους στηρίξουν. «Δύσκολες στιγμές»..

Τώρα πια φροντίζουν να είναι δίπλα τους. Όσες ώρες μπορούν στο σπίτι. Αλλά
έχουν βάλει και το μεγάλο στοίχημα: Να αντισταθούν. «Να μην αποδεχθούν το
περιστατικό που ήρθε να τους αλλάξει τη ζωή».