Ο Ζοσπέν σχηματίζει κυβέρνηση με το Κ.Κ.

Εξήντα έδρες περισσότερες από τη Δεξιά και άνετη πλειοψηφία 30 εδρών στο
Κοινοβούλιο, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση έγινε ροζ, κόκκινη και πράσινη και τα
ίδια χρώματα θα δούμε πιθανότατα και στην κυβέρνηση που καλείται τώρα να
σχηματίσει ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) Λιονέλ Ζοσπέν.

Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ του PS Φρανσουά Ολάντ ανακοίνωσε χθες ότι οι σοσιαλιστές θέλουν
να όλα τα αριστερά κόμματα, περιλαμβανομένου του Κομμουνιστικού, να
συμμετάσχουν στην κυβέρνηση που πρόκειται να σχηματίσει ο Ζοσπέν ­ ο αρχηγός
των σοσιαλιστών πήρε χθες το μεσημέρι τη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον
πρόεδρο Ζακ Σιράκ, αφού προηγουμένως ο απερχόμενος πρωθυπουργός της δεξιάς, ο
Αλέν Ζιπέ, είχε υποβάλει την παραίτησή του.

Λιονέλ Ζοσπέν. Η επιτυχία των σοσιαλιστών οφείλεται κυρίως στον ηγέτη τους, και εντολοδόχο πρωθυπουργό πλέον, ο οποίος διεξήγαγε μια θαυμάσια προεκλογική εκστρατεία και κατάφερε να ενώσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα (φωτό Ρώυτερ)

Η ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΔΡΩΝ

Η αριστερά είναι λοιπόν πλειοψηφία με 318 έδρες, 30 περισσότερες από την
απόλυτη πλειοψηφία της 577μελούς Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Η δεξιά δεν
συγκεντρώνει παρά 257 έδρες, ενώ μία καταλαμβάνει το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο
(FN). Συγκεκριμένα το Κομμουνιστικό Κόμμα (PC) κερδίζει μόνο του 38 έδρες, το
Σοσιαλιστικό και οι συνεργαζόμενοι με αυτό αριστεροί σχηματισμοί 273 έδρες
(240 το PS και 33 οι υπόλοιποι), από τις οποίες 7 καταλαμβάνει το Κίνημα των
Πολιτών του Ζαν-Πιέρ Σεβενεμάν. Οι οικολόγοι επιστρέφουν στην Εθνοσυνέλευση με
8 αντιπροσώπους. Συνολικά το Σοσιαλιστικό Κόμμα, οι διάφοροι αριστεροί και οι
οικολόγοι συγκεντρώνουν 281 έδρες, 8 λιγότερες από την απόλυτη πλειοψηφία,
πράγμα που σημαίνει ότι ο Ζοσπέν θα πρέπει να στηριχτεί και στις ψήφους των κομμουνιστών.

Στη δεξιά, η Ένωση για τη Γαλλική Δημοκρατία (UDF) χάνει 95 έδρες και δεν έχει
πλέον παρά 108 βουλευτές. Ο γκωλικός Συναγερμός για τη Δημοκρατία (RPR), ο
οποίος στην προηγούμενη βουλή είχε 241 έδρες, τώρα καταλαμβάνει μόλις 135.
Ακόμη 14 έδρες καταλαμβάνουν διάφοροι δεξιοί σχηματισμοί, ενώ μοναδικός
βουλευτής του Ζαν-Μαρί Λεπέν στη νέα Βουλή θα είναι ο δήμαρχος της Τουλόν
Ζαν-Μαρί Λε Σεβαλιέ.

62 ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Η επιτυχία των σοσιαλιστών οφείλεται πρωταρχικά στον Λιονέλ Ζοσπέν, σύμφωνα με
τον πολιτικό αναλυτή Αλέν Ντιαμέλ. Ο ηγέτης των σοσιαλιστών διεξήγαγε μια
θαυμάσια προεκλογική εκστρατεία και κατάφερε να ξαναενώσει το PS επιβάλλοντας
δύο θεμελιώδεις επιλογές: τη συμμαχία με τους οικολόγους και την ισχυρή
παρουσία των γυναικών στα ψηφοδέλτια του κόμματος. Πράγματι, οι έδρες που
καταλαμβάνουν γυναίκες στην Εθνοσυνέλευση σχεδόν διπλασιάστηκαν. Εξελέγησαν 62
γυναίκες, οι οποίες καταλαμβάνουν το 10,7% των εδρών, ενώ στην προηγούμενη
Βουλή οι γυναίκες βουλευτές ήταν μόλις 32 ­ ανάμεσα στις γνωστότερες
σοσιαλίστριες που εξελέγησαν την Κυριακή είναι η Μαρτίν Ομπρί, η Ελιζαμπέτ
Γκιγκού και η Κατρίν Τροτμάν. Μετά τους πανηγυρισμούς για τη νίκη, το κλίμα
στην αριστερά μπορεί τώρα να συνοψιστεί στη φράση του Λοράν Φαμπιούς και της
Μαρτίν Ομπρί, «Να μην απογοητεύσουμε». Μια νέα διάψευση των ελπίδων του
γαλλικού λαού, επισημαίνουν πολλοί παρατηρητές, θα σήμαινε αναμφίβολα την ώρα
του Εθνικού Μετώπου, δηλαδή του νεοφασισμού, ο οποίος θα εμφανιζόταν πλέον ως
εναλλακτική επιλογή.

ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Η αριστερά εξελέγη, η δεξιά ταπεινώθηκε, τι απομένει; Απομένουμε εμείς,
απαντούν οι ηγέτες του Εθνικού Μετώπου (FN), οι οποίοι βλέπουν στην αποτυχία
του προέδρου Ζακ Σιράκ την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους: το
Μέτωπο ­ ο «εθνικός πόλος», όπως το αποκαλούν ­ να αντικαταστήσει τη δεξιά ­
το «φιλελεύθερο πόλο» ­ απέναντι στους «σοσιαλ-κομμουνιστές». «Ήθελαν να
πιστεύουν ότι δεν υπήρχαμε πλέον», λέει ο εθνικός γραμματέας του FN Μαρσιάλ
Μπιλντ. «Τους διαψεύσαμε παταγωδώς». Στους κόλπους της δεξιάς, ο Σιράκ και ο
Ζιπέ ήταν οι υπέρμαχοι της άρνησης της συμμαχίας με το Εθνικό Μέτωπο και, μετά
την εκλογική ταπείνωσή τους, τα πιο δεξιά στοιχεία της παλιάς πλειοψηφίας
μπορεί να θεωρήσουν ότι ήρθη η απαγόρευση αυτή. «Σε πολλές περιοχές της νότιας
Γαλλίας οι οργανώσεις του RPR εξαφανίσθηκαν γιατί τα μέλη τους ήρθαν σε μας»,
λέει ο Μπιλντ. «Αυτό θα συμβεί και αλλού. Ήδη παίζουμε με ίσους όρους με τη
δεξιά και την επόμενη φορά θα την ξεπεράσουμε».

Η ΝΙΚΗ της αριστεράς ενισχύει τους υπέρμαχους της χαλαρής ερμηνείας των
κριτηρίων του ευρώ και υπονομεύει τη θέση εκείνων που υποστηρίζουν την αυστηρή
τήρησή τους, καθώς το PS ανακοίνωσε ήδη χθες ότι θα επιδιώξει «ασφαλώς»
επαναδιαπραγμάτευση των κριτηρίων που αφορούν τον περιορισμό των
δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Παράλληλα, η ανάληψη της εξουσίας από την αριστερά
στη Γαλλία αυξάνει τις πιθανότητες να συμμετάσχει η Ιταλία στη νομισματική
ενοποίηση από την πρώτη φάση της. «Θα είναι τώρα πολύ δύσκολο σε εκείνους που
υποστηρίζουν το κριτήριο του 3% (ποσοστό του δημοσιονομικού ελλείμματος επί
του ΑΕΠ) να επιμείνουν στη θέση τους, γιατί είναι προφανές ότι η γαλλική
αριστερά δεν θα δεχθεί να κάνει επιπλέον θυσίες για να πετύχει με κάθε κόστος
το μαγικό όριο του 3%», επισημαίνει Ευρωπαίος εμπειρογνώμονας. Επισήμως η
επιτροπή της Ε.Ε. επιμένει ότι το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει δεσμευθεί να
σεβαστεί τα κριτήρια του Μάαστριχτ. Μετά όμως τη νίκη της γαλλικής αριστεράς
και τις δυσκολίες της Γερμανίας να περιορίσει το έλλειμμά της στο 3%, οι δύο
κυριότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πλέον πιθανό να υποστηρίξουν από
κοινού τη χαλαρότερη ερμηνεία των όρων του Μάαστριχτ.

«ΜΑΧΗΤΗΣ» για τους οπαδούς του, «κινητήρας ντίζελ» για τους αντιπάλους του, ο
σοσιαλιστής ηγέτης Λιονέλ Ζοσπέν κατάφερε να ξανακάνει το κόμμα του πρώτο στη
Γαλλία. Οργώνοντας ακούραστα τη Γαλλία από τότε που ανακοινώθηκαν οι πρόωρες
εκλογές, στις 21 Απριλίου, ο 59χρονος ασπρομάλλης σοσιαλιστής συσπείρωσε πίσω
από το πρόγραμμά του μια ετερόκλιτη Αριστερά αποτελούμενη από σοσιαλιστές,
κομμουνιστές και αριστερούς κεντρώους.

Παιδί μιας οικογένειας σοσιαλιστών προτεσταντών και απόφοιτος της περίφημης
ΕΝΑ, ο Ζοσπέν μπήκε το 1965 στο υπουργείο Εξωτερικών για να το εγκαταλείψει
στη συνέχεια και να διδάξει οικονομία στο Πανεπιστήμιο. Εντάχθηκε στο
Σοσιαλιστικό Κόμμα από την πρώτη ημέρα, το 1971, και ανέλαβε κατά σειρά την
εκπαίδευση των στελεχών, τις σχέσεις με τον Τρίτο Κόσμο και τις διεθνείς
σχέσεις. Το 1981, ο Φρανουσά Μιτεράν του ανέθεσε τη θέση του γραμματέα, που
διατήρησε μέχρι το 1988. Στη συνέχεια, έγινε υπουργός Παιδείας μέχρι το 1992
και ανέλαβε την πρωθυπουργία από τον Πιέρ Μπερεγκοβουά.

Ο Ζοσπέν έλαβε στη συνέχεια τις αποστάσεις του από τον «μιτερανισμό»,
τολμώντας μάλιστα να ασκήσει κριτική στη σοσιαλιστική διακυβέρνηση της χώρας
πριν από τον θάνατο του Φρανσουά Μιτεράν. Μετά το ανέλπιστο 47% που έλαβε στις
προεδρικές εκλογές του 1995 απέναντι στον Ζακ Σιράκ, εξελέγη με 94% γραμματέας
του κόμματος τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Σύμφωνα με το περιβάλλον του, ο
Λιονέλ Ζοσπέν διασταυρώνει πάντα τις απόψεις των συνεργατών του ­ που στην
τελευταία προεκλογική εκστρατεία έφτασαν τους 60 ­ προτού πάρει «μόνος» τις
αποφάσεις του.

ΑΤΕΓΚΤΟΣ αντίπαλος του Μάαστριχτ, ο 50χρονος Ρομπέρ Υ ανέλαβε το 1994 ένα
Κομμουνιστικό Κόμμα που βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού. Στόχος του ήταν να
το ανανεώσει και να ανακόψει τη διαρροή των ψηφοφόρων του προς το Εθνικό
Μέτωπο του Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Στις 25 Μαΐου, στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, το Κομμουνιστικό Κόμμα
πέρασε το φράγμα του 10% που είχε θέσει ως στόχο ο γραμματέας του. Και προχθές
κατάφερε να κερδίσει 38 έδρες, αυξάνοντας κατά 14 έδρες την παρουσία του στο Κοινοβούλιο.

Η χαμογελαστή προσωπικότητα του Ρομπέρ Υ και οι προσπάθειες που κατέβαλε για
τον εκσυγχρονισμό του κόμματος είχαν ως αποτέλεσμα να αποκτήσει το Κ.Κ. μια
νέα πνοή και να κερδίσει την υποστήριξη μιας σειράς διανοουμένων, από τον
κοινωνιολόγο Εμανιέλ Τοντ μέχρι τον αρχιτέκτονα Ρολάν Καστρό.

Πρώην νοσοκόμος, ο Υ είναι το αγαπημένο παιδί των μέσων ενημέρωσης όπου
παρεμβαίνει συχνά για να απαντήσει στους εκπροσώπους των «μεγάλων» κομμάτων.

Στο ευρωπαϊκό επίπεδο, ο Υ παραμένει αντίθετος στην οικονομική και νομισματική
ενοποίηση και υποστηρίζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Ο βασικός όρος, όμως,
που θέτει για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση είναι η άμεση εφαρμογή μιας
πολιτικής οικονομικής ανάκαμψης, με κυριότερη συνιστώσα της την αύξηση των μισθών.

«Δεν μπορούμε να εξαπατήσουμε ξανά την κοινή γνώμη», δηλώνει αναφερόμενος στο
αποτυχημένο πείραμα της συμμετοχής των κομμουνιστών στις κυβερνήσεις του
Φρανσουά Μιτεράν, την περίοδο 1981-1984.

«ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ και άσχημη η Πράσινη, για φαντάσου, μια γυναίκα στην προεδρία του κόμματος!».

Έτσι αντιδρούσαν πολλοί εργαζόμενοι στις συγκεντρώσεις των οικολόγων,
αντικρύζοντας την Ντομινίκ Βουανέ. Άλλοι ήταν πιο επιθετικοί: «Πήγαινε να
φυτέψεις κανένα δένδρο…» ή «Μόνο στις εκλογές μάς θυμάστε». Γεγονός όμως
είναι ότι η αρχηγός των οικολόγων δεν περνούσε απαρατήρητη.

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό της Αντουάν Βεστέρ που διακήρυσσε «Ούτε δεξιά,
ούτε αριστερά, μπροστά με την οικολογία!», η 38χρονη γιατρός τόνιζε ότι τα
αίτια της ανεργίας και της καταστροφής του περιβάλλοντος είναι κοινά: ο
άκρατος φιλελευθερισμός και η λογική της τυφλής παραγωγικότητας.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, αφού το κόμμα των Πρασίνων κέρδισε για πρώτη φορά
επτά έδρες στη γαλλική Εθνοσυνέλευση.

Η ίδια η Βουανέ, μία ανύπαντρη μητέρα που στις προεδρικές εκλογές του 1995
είχε λάβει το 3,3% των ψήφων, συνέβαλε αποφασιστικά στην επιτυχία του κόμματός
της συνάπτοντας συμφωνία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που αποσύρθηκε από 29
εκλογικές περιφέρειες υπέρ των οικολόγων.

Οι Πράσινοι ζητούν την εξάλειψη των πυρηνικών όπλων στη Γαλλία και την
εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας, υποστηρίζουν την τετραήμερη εβδομάδα 32
ωρών εργασίας και πρεσβεύουν τον περιορισμό της χρήσης των αυτοκινήτων για τη
μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης.

Η Βουανέ συγκαταλέγεται μεταξύ των υποψηφίων για το υπουργείο Περιβάλλοντος.