Στο λιμάνι κι ας… μαζεύω μπάλες

Στα σαράντα του χρόνια θυμίζει Οδυσσέα που βρίσκει και πάλι το λιμάνι του… Η
«περιπέτεια» του Τάσου Μητρόπουλου στα ελληνικά γήπεδα μπορεί να οδεύει προς
το τέλος της, ωστόσο ο «Ράμπο» επιστρέφει στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό!

Το γεγονός είναι ιδιαίτερα σημαντικό και ο Τάσος Μητρόπουλος μιλάει σήμερα
στην «ΟΜΑΔΑ» για τη «μεγάλη επιστροφή» του.

­ ΟΛΟΙ γνωρίζουμε ότι αποφεύγεις την προβολή, όμως σαραντάρισες και ακόμη
προκαλείς. Μπορείς να μιλήσεις;

«Θέλεις να πεις ότι σήμερα είναι του Αναστασίου Μητρόπουλου του παικταρά, ενός
σαραντάρη, που κάνει για δυο εικοσάρηδες; Βεβαίως και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου
(γέλια). Σας… αντιλαμβάνομαι όλους (γέλια)».

­ Λοιπόν… Ύστερα από πέντε χρόνια, θα αναπνέεις πάλι ιώδιο
από τη θάλασσα του Πειραιά. Επιστρέφεις στο λιμάνι.

«Ο κόσμος μυρίζει ότι είμαι αλκοολικός με τον Ολυμπιακό. Ότι η ψυχή μου είναι
στον Ολυμπιακό. Αισθάνομαι ότι γεννήθηκα δυο φορές. Μια στον Ολυμπιακό και μια
για τον Ολυμπιακό.

Δεν μπορεί καμία δύναμη και κανένας να αντιπαρατεθεί με τον Ολυμπιακό. Είναι
ομάδα ενός ανώτερου θεού».

­ Γίνε πιο σαφής.

«Είμαι ένας απλός στρατιώτης του ποδοσφαίρου. Το υπηρετώ χρόνια και θα
συνεχίσω να το υπηρετώ, όσο θα με κρατά όρθιο στα πόδια μου ο Θεός. Ο
χαρακτήρας μου είναι ολόιδιος με αυτό που λέγεται Ολυμπιακός Σύνδεσμος
Φιλάθλων Πειραιά. Έχω την ψυχή του από τη ψυχή του. Έγινα “πέτρα”, από το
πάθος, το θάρρος και την τόλμη του.

Με δυο λόγια που θα σου πω θα καταλάβεις τι σημαίνει Ολυμπιακός. Ο Μητρόπουλος
έκανε κάποιο ονοματάκι στο ποδόσφαιρο. Κατιτί έχει προσφέρει. Ε, για τον
Ολυμπιακό και την αξιοσύνη του, γι’ αυτή την υπέροχη κραυγή του κόσμου του,
δεν είναι καθόλου υποτιμητικό να κάνει ακόμη και το “μπολ μπόι” στις μικρές
και τις μεγάλες μάχες του.

Να τρέχει και να μαζεύει τις μπάλες, να δροσίζει με νερό τους παίκτες του.
Κατάλαβες; Αυτός είναι ο Ολυμπιακός κι αυτός είναι ο Μητρόπουλος».

­ Μήπως υπερβάλεις;

«Κοίταξε, το πεπρωμένο δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς. Η μοίρα μου είναι
γραμμένη και ζωγραφισμένη στον καμβά του επίγειου κόσμου με άσπρα και κόκκινα
χρώματα.

Οι αθεράπευτοι, είναι πολύ απλό, δεν θεραπεύονται».

­ Ωραία, επιστρέφεις στον Ολυμπιακό στην τελευταία δεκαετία
των… άντα χρόνων σου. Είσαι τόσο εγωιστής, ώστε
να πιστεύεις ότι μπορείς να κάνεις ακόμη τον αλπινιστή;

«Το έργο μου στο ποδόσφαιρο έχει παιχτεί και παίζεται. Είναι λιτό, είναι απτό,
είναι, νομίζω, κατανοητό. Φαίνεται. Ποτέ δεν ήταν υποκριτικό, κακόμοιρο,
μίζερο. Ό, τι έχω μέσα μου το βγάζω και το δείχνω.

Όχι για να επιδεικνύομαι, αλλά γιατί έτσι με έμαθε η μάνα μου. Να είμαι
αληθινός, ντόμπρος.

Να αντέχω στις ανηφοριές, να δουλεύω πολύ και να μιλάω λίγο, κι αυτό όταν έχω
κάτι να πω.

Ξανά συμπαίκτες και τη νέα περίοδο ο Τάσος Μητρόπουλος με τον Βασίλη Καραπιάλη

Η ΩΡΑ που θα εμφανιστεί στο γήπεδο με τη φανέλα του Ολυμπιακού πλησιάζει. Όπως
και η ώρα του μεγάλου αποχαιρετισμού και του τελευταίου χειροκροτήματος, καθώς
όλα έχουν ένα τέλος και μια νέα αρχή. Ο «Ράμπο» μπορεί να κρεμάσει τα
Χριστούγεννα τα παπούτσια του, δεν θα αποχωριστεί, όμως, τον Ολυμπιακό.

Θα δηλώνει «παρών» από άλλη θέση, που χρειάζεται τους παλμούς της καρδιάς του,
το ήθος του και την αγάπη του για τον πρωταθλητή. Πώς νιώθει;

«Η αλήθεια δεν κρύβεται. Έχω από τώρα μεγάλο τρακ. Νιώθω σαν πρωτάρης. Λατρεύω
τον Ολυμπιακό, λατρεύω τον κόσμο του, λατρεύω το ποδόσφαιρο. Το συναίσθημα της
λατρείας για όλα αυτά, μ’ έχει κατακυριεύσει από μικρό παιδί. Σε όσες ομάδες,
πολιτείες και χωριά να γυρνούσα, ο νους μου ήταν συνεχώς στον Ολυμπιακό.
Άλλωστε ποτέ δεν έκρυψα την επιθυμία μου να επιστρέψω. Μου έγινε, λοιπόν, η
ύψιστη τιμή από τον κ. Κόκκαλη και τον κ. Μπάγιεβιτς, τους οποίους οφείλω να
ευχαριστήσω δημόσια και σήμερα που μιλάμε νομίζω ότι είμαι ο μικρός μιας
μικρής ομάδας, που αποκτήθηκε από την πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας».

­ Πού θέλει να κάνει μεγάλη καριέρα;

«Που συνεχίζει να κάνει όνειρα, για τον Ολυμπιακό και το ποδόσφαιρο. Για τον
λαό του Ολυμπιακού και τους Έλληνες φιλάθλους, που αξίζουν κάτι περισσότερο.
Κάτι ποιοτικό. Το ποδόσφαιρο για μένα είναι τρόπος ζωής και ο Ολυμπιακός ο
μεγάλος μου έρωτας. Αγιάτρευτη πληγή. Γι’ αυτό σου λέω έχω μεγάλο τρακ.

Τόσο για το πρώτο χειροκρότημα, όταν φορέσω πάλι τη ριγέ φανέλα, όσο και για
το τελευταίο, όταν κάνω τον γύρο του γηπέδου, ως ελάχιστο φόρο τιμής και
σεβασμού προς τον κόσμο που με αγάπησε.

Νομίζω ότι δεν θα μπορέσω να κρύψω την κραυγή της φωνής και της ψυχής μου».

ΚΑΙ τι έχει να πει σήμερα, που η πυξίδα του δείχνει πάλι το απάνεμο λιμάνι του;

«Ο Ολυμπιακός δεν είναι φολκλόρ, θέαμα που να προκαλεί θλίψη και
απογοήτευση… Δεν είναι ομάδα “οκαζιόν” κι αυτό πρέπει να το αντιληφθούν όλοι
όσοι φιλοδοξούν να φορέσουν τη φανέλα του και να επενδύσουν εκεί τα όνειρά
τους. Άλλωστε, όσοι το “είδαν” έτσι και το “είδαν” αρκετοί, ήδη αναζητούνται
μέσω του… Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Έφεραν, όμως, την ομάδα πολλά χρόνια
πίσω, γιατί δεν είχαν την καρδιά, δεν είχαν την υπομονή, δεν άντεξαν στην
πίεση και κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν ήταν ερωτευμένοι μέχρι τα μπούνια με
τον Ολυμπιακό».

­ Φέτος, όμως, ήλθε η δικαίωση.

«Ήλθε, γιατί σταμάτησε ο Ολυμπιακός να είναι το καταφύγιο για κάθε καρυδιάς
καρύδι, αλλά και γιατί απέκτησε πάλι τη δύναμη του Σαμψών. Έγινε, με την καλή
βεβαίως έννοια, πάλι ο μάγκας και ο μόρτης πασαλιμανιώτης της ποδοσφαιρικής
πιάτσας. Έπαψε να είναι το κουτσαβάκι της σφαλιάρας. Δούλεψε σκληρά και πάλεψε
σε όλα τα μέτωπα».

­ Και ο Μπάγεβιτς; Ο Σωκράτης Κόκκαλης;

«Κάνεις προβοκατόρικη ερώτηση… Ν’ αρχίσω δηλαδή να γλείφω; Να πω, τι
σπουδαίος προπονητής είναι ο Μπάγεβιτς και τι ωραία γραβάτα φοράει ο πρόεδρος;

­ Μια άλλη άποψη θέλω.

«Για να γίνει κάποιος αρχηγός, πρέπει να υπηρετεί πιστά και δίκαια τους
δούλους του. Για να γίνει μέγας, πρέπει να είναι ταπεινός και μετριόφρων με
τους συνανθρώπους του. Και αυτοί οι τίτλοι δεν αποκτώνται τυχαία.

Η ιστορία κάθε ανθρώπου γράφεται από τα έργα του και κρίνεται από τους
ανθρώπους. Και οι δύο, λοιπόν, δεν κέρδισαν τίποτα στη… ρουλέτα. Σιγά σιγά
και μεθοδικά έφτασαν εδώ που έφτασαν τον Ολυμπιακό και ως άνθρωποι».

ΣΑΝ ΤΟΝ γλάρο, η σκέψη του Τάσου Μητρόπουλου φτερούγιζε επί πέντε χρόνια πάνω
από το μεγάλο λιμάνι. Πάντα νοσταλγούσε την επιστροφή του στον Πειραιά. Και
στενοχωριόταν γιατί ενώ ο κόσμος διατηρούσε την παλικαριά του και έδινε
καθημερινά τη μάχη του, ο γίγαντας είχε πέσει σε ύπνο βαθύ. Ποτέ, όμως, δεν
εκφράστηκε δημόσια για τον Ολυμπιακό. Γιατί;

«Επειδή ο Ολυμπιακός είναι πάνω από τους ανθρώπους για τους ανθρώπους που τον
αγαπάνε», λέει. «Πέρασε σκληρά χρόνια ο Ολυμπιακός, υπήρξαν αντικειμενικές
δυσκολίες, γνώρισε ήττες, αλλά ποτέ δεν ταπεινώθηκε. Η ομάδα οργανώθηκε,
ηρέμησε με τον ερχομό του Μπάγιεβιτς κι έτσι σε συνδυασμό με το πείσμα και τη
διορατικότητα του προέδρου ο γίγαντας ξύπνησε.

Η ισχύς εν τη ενώσει, λοιπόν, οδήγησαν τον Ολυμπιακό και πάλι στο θρόνο του,
ανοίγοντας παράλληλα νέους ορίζοντες, για νέες κατακτήσεις. Αρχίζει μια νέα
εποχή για τον Ολυμπιακό και τον υπέροχο κόσμο του. Η εποχή της… πλαστελίνης,
κατά τη διάρκεια της οποίας κάποια κέντρα δεν σέβονταν την ιστορία του και τον
έκαναν ό,τι ήθελαν, τελείωσε. Ο Ολυμπιακός, τουλάχιστον για μια πενταετία, θα
είναι η μυλόπετρα του ελληνικού Πρωταθλήματος, με ιδανικά και υψηλούς στόχους
στην Ευρώπη».

ΑΠΟ ΤΗΝ Πετρούπολη, στον Πειραιά, από εκεί στον Ποδονίφτη (τη σημερινή Νέα
Φιλαδέλφεια), μετά στην Καλογρέζα (το σημερινό Μαρούσι), στη συνέχεια λίγο πιο
κάτω, στον Προμπονά (τη σημερινή Ριζούπολη), ακολούθως στη Θεσσαλονίκη και
προτελευταίος σταθμός η Βέροια. Άρης Πετρούπολης, Εθνικός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ,
Παναθηναϊκός, Απόλλων, Ηρακλής, Βέροια. Μεγάλο ταξίδι, σίγουρα δύσκολη
διαδρομή. Και το σημαντικότερο;

Ο Τάσος έχει τα παράσημα του μοναδικού Έλληνα ποδοσφαιριστή, που ευτύχησε στη
ζωή του να παίξει και στους τρεις μεγάλους ποδοσφαιρικούς σχηματισμούς της χώρας.

­ Ήσουν συνεχώς με μια βαλίτσα στο χέρι. Μόνο το…
διαβατήριο σου έλειψε.

«Επειδή είναι της μόδας να γράφουν όλοι βιβλία (γέλια), αποφάσισα τη δική μου
ιστορία να την αφηγούμαι κάπου-κάπου σε παρέα με καλούς φίλους. Να σκεφθείς
ότι επί τόσα χρόνια, δεν έχω κρατήσει ούτε ένα απόκομμα εφημερίδας ή
περιοδικού και οι φωτογραφίες που έχω είναι ελάχιστες. Θέλω μόνο να θυμάμαι.
Να έχω τις εικόνες μέσα στο μυαλό μου και να τις κρατώ μόνο για μένα. Ετσι σαν
παραμύθι ενός ταξιδιώτη στη βροχή».

­ Κέρδισες, όμως, πολλά.

«Ναι, γιατί σεβάστηκα τον κόσμο. Δεν έδωσα δικαιώματα. Πήγα κύριος και έφυγα
κύριος. Δεν προκάλεσα κανέναν, δεν δημοσιοποίησα ποτέ την όποια πίκρα μου.
Άλλωστε τα προσωπικά μου δεν αφορούν κανέναν. Μόνο προβλήματα μπορούσαν να
προκαλέσουν σε μένα και στις ομάδες που αγωνίστηκα. Έδωσα ό,τι είχα
προστατεύοντας έτσι την αξιοπρέπειά μου και την αξιοπρέπεια του άλλου. Των
φιλάθλων δηλαδή, των διοικήσεων, των προπονητών μου και των συμπαικτών μου. Ο
Μητρόπουλος, δημοσιογράφε μου, είναι από άλλη… πάστα (γέλια)».