ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Εδώ είμαι, φίλοι μου…

Πρυτανικές εκλογές στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Τρία ψηφοδέλτια
διεκδικούν την προτίμηση των εκλεκτόρων. Ξεχνιέμαι και ψάχνω να βρω το όνομά
μου. Δεν είμαι ανάμεσα στους υποψηφίους κι όμως νιώθω να ‘μαι παντού.Ξέρω
μια πόλη

την περπάτησα κι εγώ…

πορφυρογέννητο το πέλμα μου…

άφησε ίχνη, λόγο, όνειρο…

(Ελένη Σκάβδη, Ξέρω μια πόλη)

Ύστερα από δεκαεννιά χρόνια μαχητικής παρουσίας στα πανεπιστημιακά πράγματα
του ακριτικού ιδρύματος, αυτήν τη φορά απουσιάζω από τις «ζυμώσεις», τις
«επιρροές», τα «στρατηγεία».

Ο κύκλος μοιάζει να κλείνει. Όμως ΟΛΟΙ και ΟΛΑ βρίσκονται μέσα.

Θυμάμαι το 1978, όταν είχα διορισθεί βοηθός στην Έδρα Εγκληματολογίας,
Σωφρονιστικής και Ανακριτικής της Νομικής Σχολής, την έκπληξή μου για τις
πρωτόγνωρες πολύχρωμες εικόνες, για το βάθος πολιτισμού και ιστορίας, για την
εθνική μας μοναξιά, για την καλοσυνάτη καρτερία των κατοίκων, για την ειρηνική
ατμόσφαιρα της συμβίωσης.

Κι ύστερα ήρθε ο έντονος συνδικαλισμός με το ΕΔΠ, οι αγώνες για ένα
δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, ο νόμος-πλαίσιο του 1982, η εξέλιξη στις ακαδημαϊκές
βαθμίδες, η προεδρία της Νομικής, η Αντιπρυτανεία, η Πρυτανεία.

Μια πορεία γεμάτη πάθος. Με φίλους συνεπείς στις κοινές μας αρχές. Μ’ εχθρούς
που γρήγορα μάς πίστεψαν και έγιναν φίλοι μας. Αμούστακα παιδιά τότε οι παλιοί
φοιτητές μου, σήμερα στεκόμαστε πλάι-πλάι ως συνάδελφοι κι ελπίζω γρήγορα να
ξεπεράσουν ­ σ’ επιστημοσύνη, σε όραμα, σε ευαισθησία και αγώνα ­ τη δική μας
τη γενιά. Μόνον έτσι άλλωστε θα δικαιωθούμε. Αγέρωχοι κι απρόσιτοι τότε οι
παλιοί τακτικοί καθηγητές, σήμερα καθόμαστε μαζί και σχεδιάζουμε, χωρίς
διακρίσεις και αποκλεισμούς, το μέλλον της Νομικής Σχολής και του ΔΠΘ.

Και γύρω μας ένα σωρό νέοι άνθρωποι, από κάθε γωνιά της Ελλάδας, μαζί με τους
Ξανθιώτες, τους Κομοτηναίους και τους Αλεξανδρουπολίτες, στηρίζουν την
προσπάθειά μας, αγγίζουν το όνειρό μας, χαλυβδώνονται από τις δυσκολίες μας.

Δεκαεννιά χρόνια. Με τι να τα μετρήσω; Πώς να τα ζυγίσω; Με την κλίμακα των
Μπωφόρ (στον αέρα ή στις πολιτικές αναταράξεις στο πανεπιστημιακό γίγνεσθαι);
Με τις τύψεις των λαθών (στις εκτιμήσεις καταστάσεων ή στις προθέσεις των
ανθρώπων); Με το βάρος της οδύνης (για συνεργάτες που πρόδωσαν, που μήδισαν,
που μας αδίκησαν); Με το χαμόγελο του αγνώστου που μας χαιρετάει κάθε πρωί, με
τα λόγια αναγνώρισης του πτυχιούχου, με τα πολύγλωσσα φιλικά ακούσματα της γειτονιάς;.

Όπως όμως και να αξιολογήσει κανείς τη δική του πορεία, αυτό που μετράει είναι
το πώς τον είδαν οι άλλοι. Πόσους (και γιατί) ενέπνευσε ή διέψευσε. Σε ποιους
άνοιξε νέους δρόμους και σε ποιους κλειδαμπάρωσε την τελευταία ευκαιρία.

Ποιες προσδοκίες άφησε να πέσουν στο αβαθές της γραφειοκρατίας και σε ποιες
ελπίδες δεν πίστεψε. Σε ποιες σειρήνες ενέδωσε και σε ποια κελεύσματα
αντιστάθηκε. Ποιους θυσίασε στον βωμό των ισορροπιών και συσχετισμών και για
ποιους θυσιάστηκε στο όνομα της φιλίας και της αλληλεγγύης.

Όταν θα ‘ρθει η ώρα του απολογισμού, ένα εύσημο θα μου δώσει χαρά. Να
συνεχίζουν να με φωνάζουν «δάσκαλο». Δεκαεννιά χρόνια. Ένας κύκλος κλείνει.
Ένας άλλος ανοίγει. Τέλος εποχής; Αδύνατον. Η ψυχή αντιδρά σε κάθε σκέψη «απόδρασης».

Η ζωή στη Θράκη, η επαφή με τους Θρακιώτες μ’ έκανε να βλέπω και να βιώνω
διαφορετικά τις ίδιες τις αξίες της ζωής και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

Κανένα ΦΕΚ και καμία καινούργια προοπτική δεν μπορούν να σβήσουν αλύτρωτες
μνήμες στην Κομοτηνή.

Κανένα τεχνητό ασυμβίβαστο (διάφορων εντιμότατων πολιτικών γόνων) δεν
πρόκειται να με απογοητεύσει ή να μειώσει τις νέες μου παρεμβάσεις για τη
Θράκη και το Πανεπιστήμιό της. Κανένα μελλοντικό κύρος, γόητρο, οφφίτσιο δεν
μπορεί να συγκριθεί με τη διαχρονική αγάπη των Θρακιωτών. Αυτή την αγάπη δεν
έχει κανείς μας το δικαίωμα να προδώσει.

Ούτε βέβαια να εγκαταλείψει μόνους όσους έμαθαν να δίνουν στη Θράκη και όχι να
κερδίζουν θρακολογούντες. Δεν ξεχνώ.

Ό, τι κι αν έγινα στη Θράκη το οφείλω. Όπου κι αν πάω, η Θράκη θα με ενώνει με
τους χιλιάδες φοιτητές μου, τους εκατοντάδες συναδέλφους και φίλους, με τους
ανώνυμους Θρακιώτες, που ΟΛΟΙ, όρθιοι και περήφανοι, θυμίζουν στους
χαρτογιακάδες τι σημαίνει να «γράφεις Ιστορία» στο ΔΠΘ και στην ακριτική γη.

ΥΓ: Άλκη, Κώστα, Δημοσθένη, Διονύση, Στέργιο, Σταύρο, Μιχάλη, Θανάση,
Μουσταφά, Τάσο, Μήτσο, Χασάν, Βασίλη, Γιάννη, Γιώργο.

Εδώ πλάι σας είμαι, φίλοι μου.

Ο καθηγητής της Νομικής Γιάννης Πανούσης είναι πρύτανης στο Δημοκρίτειο
Πανεπιστήμιο Θράκης.