ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Η Γη παραμένει μεγαλοπρεπής»

Προνομιούχος όποιος μπορεί να διανύσει 12 εκατομμύρια χιλιόμετρα σ’ ένα μήνα.
Τυχερός αυτός που βλέπει σχεδόν ταυτόχρονα τον χιονισμένο Καύκασο και την
αναμμένη Αμαζονία.

«30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1997. Αγαπημένε μου Τζων. Άσε με να σου περιγράψω το σπίτι μου.
Πρώτα απ’ όλα, μια απεριόριστη θέα. Βλέπω ωκεανούς, λίμνες και ποτάμια. Βουνά,
κάμπους και κοιλάδες. Τα φώτα των πόλεων, τα αστέρια, τους άλλους πλανήτες.
Έξι “δωμάτια”. Οι τουαλέτες, ένας χώρος για φαγητό, δύο μέρη για ύπνο, ένας
χώρος στάθμευσης για τρία διαστημόπλοια, το Σογιούζ που είναι το λεωφορείο μας
και το βαγονάκι για τις προμήθειες και τα σκουπίδια. Κάθε “δωμάτιο” είναι ένας
σωλήνας μήκους 13 μέτρων. Υπάρχουν κυλιόμενοι τάπητες και ποδήλατα για όσους
αθλούνται. Όλα τα συστήματα τροφοδοτούνται με ηλιακή ενέργεια, το νερό
προέρχεται από τις δεξαμενές, τα ούρα και τη συμπύκνωση. Οξυγόνο σε όλους τους
ορόφους. Μια μέρα, ίσως να έχεις κι εσύ ένα τέτοιο σπίτι».

Τα γράμματα του Τζέρυ Λίνενγκερ προς τον γιο του ηλικίας 14 μηνών ξεχειλίζουν
από τρυφερότητα. «Μπορεί να αιωρούμαι πάνω από τη Γη, αλλά είμαι πάντα γήινος
και αισθάνομαι την περηφάνια όλων των πατεράδων και τη μοναξιά όλων των ανδρών
που είναι μακριά από τις γυναίκες τους», γράφει κάπου ο 42χρονος αμερικανός
αστροναύτης που έμεινε στον διαστημικό σταθμό Mir τέσσερις μήνες. Για να
ξεπεράσει τα αισθήματα της στέρησης, έγραφε στον γιο του σχεδόν κάθε μέρα. Του
περιέγραφε ­ ξέροντας πως θα τα διαβάσει πολλά χρόνια αργότερα ­ τη δουλειά
του, τις σκέψεις του, τις εμπειρίες του. Τη ζωή του σ’ ένα σύμπαν όπου
περνούσαν από τη μέρα στη νύχτα κάθε 45 λεπτά. Τα κενά στην αλληλογραφία
μπορεί να οφείλονται στη λογοκρισία της NASA: ο αστροναύτης επιτρέπεται να
είναι ανθρώπινος, αλλά όχι και να δειλιάζει.

«9 Μαρτίου 1997. Αγαπημένε μου Τζων. Βρισκόμαστε 750 χιλιόμετρα από την ακτή
και ο ωκεανός δεν είναι γαλάζιος ­ μάλλον σκούρος και σκονισμένος. Θύελλες
άμμου φυσούν από το Σαχέλ και άλλες ερήμους της Αφρικής. Στην Αμαζονία η
ζούγκλα φλέγεται. Οι γεννήτριες οξυγόνου του πλανήτη μας έχουν μετατραπεί σε
εκτάσεις βραχυπρόθεσμης εκμετάλλευσης. Ο ποταμός Μπετσιμπόκα εκβάλλει,
λασπωμένος, από τα βουνά της Μαδαγασκάρης, ενώ το δάσος εξαφανίζεται από τις
πλαγιές και το έδαφος διαβρώνεται. Οι πόλεις του κόσμου διακρίνονται εύκολα
από το τοπίο που τις περιβάλλει. Κι όμως, αν την κοιτάξουμε σφαιρικά, η Γη
παραμένει μεγαλοπρεπής.».

Ο Λίνενγκερ δεν μπορεί να γράψει απερίσπαστος, όλη την ώρα τα ρολόγια που
φοράει τον ειδοποιούν για κάποια μέτρηση, κάποιο πείραμα, κάποια παρατήρηση.
Του παίρνουν αίμα, σάλιο, ελέγχουν το ανοσοποιητικό του σύστημα. Έχει
ηλεκτρόδια στο πρόσωπό του, καλώδια συνδεδεμένα με τις βλεφαρίδες του. Πρέπει
να θυμάται και να καταγράφει τα όνειρά του. «Τα περισσότερα στρέφονται γύρω
από το θέμα μιας εκτέλεσης στην ηλεκτρική καρέκλα για ένα έγκλημα που δεν
διέπραξα. Γεια σου, γιε μου, σ’ αγαπώ. Ο μπαμπάς».