Χρήστος Φερεντίνος Χτυπάω κόκκινο από μόνος μου!

Θέλει να ανακατεύεται με ανθρώπους. Να τους αιφνιδιάζει, να ανακαλύπτει
μυστικά.

Βλέπει την τηλεόραση σαν παιγνίδι και του αρέσει να βάζει, αλλά και να του
βάζουν, τρικλοποδιές.

Ο Χρήστος Φερεντίνος, που γεννήθηκε στα Γιάννενα και μεγάλωσε στα Εξάρχεια,
εγκατέλειψε τη Νομική για τη δημοσιογραφία και δεν παύει ούτε στιγμή να θεωρεί
τον εαυτό του «άνθρωπο της τηλεόρασης».

Έχει την άποψη πως η μικρή οθόνη έχει τα καλά και τα κακά της και για να
δουλέψει σε αυτήν δεν διστάζει να βρίσκεται όλη την ημέρα στους δρόμους. Και
όταν βγαίνει με το συνεργείο, προσπαθεί να παρατηρεί τα πάντα. Σημαντικά και
ασήμαντα, μεγάλα γεγονότα, μικρές λεπτομέρειες της ζωής.

Και έχει φτάσει, όπως λέει, στο σημείο να αντιμετωπίζει τη ζωή «τηλεοπτικά».
Να κάνει ζουμ σε όλες τις καταστάσεις με μία αόρατη κάμερα.

Δεν έχει κουραστεί; Όχι ακόμη. «Η τηλεόραση δεν με έχει πνίξει», δηλώνει.

Τι ακριβώς όμως «ψάχνει» με την κάμερα; Απλούς, καθημερινούς ανθρώπους,
απαντά, προσθέτοντας ότι του αρέσει να τον θεωρούν παρατηρητή αλλά και
διασκεδαστή ταυτοχρόνως. Και να πώς ορίζει ο ίδιος τη δουλειά του:

«Άλλες φορές ψυχαγωγώ τους ανθρώπους και άλλες τους παρατηρώ. Θα έλεγα πως
είμαι ένας εξερευνητής…».

«…ΚΥΡΙΕΣ και κύριοι, ξεκινάμε!…». Μόνιμο σλόγκαν μιας εκπομπής, από τις
πιο πετυχημένες, στην ελληνική τηλεόραση. «Δράστης» της ­ όπως ο ίδιος
χαρακτηρίζει τον εαυτό του ­ ο Χρήστος Φερεντίνος. Με μισό πόδι, λόγω της
ρήξης του πρόσθιου χιαστού, υποβασταζόμενος από πατερίτσες ακόμη και μέσα στο
σπίτι του δεν σταματά να τρέχει!

Το ατύχημα που είχε πριν από δύο μήνες περίπου τον καθήλωσε σε λίγα
τετραγωνικά μέτρα αλλά δεν έπαψε ούτε μια στιγμή να το διασκεδάζει: «Έπεσα στη
Σύρο σε σκαλιά, με το μικρόφωνο στο χέρι. Ήμουν σε μια προσπάθεια να “πιάσω”
μια κυρία. Ήμουν στο τσακ, την είχα “κεντράρει” αλλά έφυγα από κάτω…». Ως
και ο γιατρός που του έκανε την αναισθησία για την εγχείρηση του τραγουδούσε
ρεμπέτικα για να τον καλμάρει: «Έρχεται ο αναισθησιολόγος στο χειρουργείο και
μου έλεγε ρεμπέτικα, με λουλά και κάτι τέτοια. Όλοι με αντιμετώπιζαν με
χιούμορ. Δεν ήθελαν εκείνη την ώρα έναν άνθρωπο μίζερο. Ήθελαν από μένα ν’
ακούσουν κάποιο αστείο. Και ο γιατρός με την ένεση, με κάτι τέτοια, μ’
έστειλα… αδιάβαστο».

Είναι ευθύς και ανοικτός χαρακτήρας. Θέλει να ανακατεύεται με ανθρώπους. Να
τους αιφνιδιάζει, να ανακαλύπτει μυστικά. Βλέπει την τηλεόραση ως παιγνίδι.

ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΕΣ

«Νομίζω, λέει, ότι η εξουσία και η άνεση που σου δίνει αυτό το πράγμα είναι
μοναδικά. Να βάζεις και να σου βάζουν τρικλοποδιές. Πολλές φορές συμμετέχουμε
σ’ ένα σκηνικό και παίζουμε ως συμπρωταγωνιστές. Και έτσι ξεχνάμε όλοι μαζί τι
σημαίνει τηλεόραση. Την κάμερα, το μικρόφωνο, δεδομένα ενοχλητικά».

Το διαμέρισμά του, ένα ρετιρέ στο Πολύγωνο, με θέα στην Ακρόπολη και τον
Σαρωνικό, το έχει μετατρέψει σε προσωπικό καταφύγιο. Από τη βεράντα φαντάζεται
να «κόβει την Ελλάδα σε διαδρομές». Στο καθιστικό τίποτα δεν είναι στη θέση
του. Ξεχασμένο στην άκρη ένα καπέλο του Ολυμπιακού: «Αφιέρωση με τις υπογραφές
των παικτών της ομάδας μπάσκετ που μου το πρόσφερε εκ μέρους τους ο Τάρλατς,
επειδή είχα χτυπήσει». Πιο πέρα, ένα τουμπελέκι και μία τρομπέτα. Δέχεται όλα
τα είδη της μουσικής «μα πιο πολύ τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά». Και έξω, στο
μπαλκόνι ένα ποδοσφαιράκι. «Για να θυμάμαι την παλιοπαρέα. Σφιχτές και τέτοια.
Τότε επίθεση από το σέντερ-φορ. Τώρα έχω γυρίσει και στο κέντρο, στις
πεντάδες. Νοσταλγώ, όμως, την επίθεση. Πάντα…».

Αφήνει προς στιγμή πίσω του τον σαματά και τους ανθρώπους. «Τις αγορές και τα
παζάρια», όπως λέει. Ανατρέχει στα παλιά. Τότε που, μεγαλωμένος σε μια
ανδροπαρέα, «υπήρχαν μυστικά και κώδικες που δεν τα συναντάς στις υπόλοιπες
σχέσεις σου». Προσπαθεί να γευτεί την κάθε στιγμή. «Ακόμη και την αποτυχία
πρέπει να τη διασκεδάζεις. Να κάνεις καλαμπούρι. Εκεί είναι όλη η ιστορία».

Απλός. Εμφάνιση προσιτή στον καθένα. Έχει μάθει να προχωρεί τη ζωή του
βασισμένος στο ένστικτο και το συναίσθημα ενώ παραδέχεται ότι «στη στιγμή, όλα
μπορεί κάποιος να τ’ απορροφήσει». «Να για παράδειγμα, σε μια καφετέρια, στην
Ηλιούπολη, δίπλα από εκεί που κάνω φυσιοθεραπεία, έχω γνωρίσει όλες τις
περίεργες φάτσες της περιοχής. Παράνομους και λίγο περιθωριακούς. Βλέποντας
από κοντά τέτοιους τύπους, καταλαβαίνεις πόσο ανθρώπινοι είναι και τι
ενδιαφέρον παρουσιάζουν. Το ίδιο, όμως συμβαίνει και με άλλους, σε ακριτικές
περιοχές, που παρουσιάζουν έναν απεριόριστο αυτοσαρκασμό, ίσως για την ανάγκη
τους για επικοινωνία. Τους θαυμάζω…».

ΠΑΝΟΠΛΙΑ

Δεν παύει ούτε στιγμή να θεωρεί τον εαυτό του «άνθρωπο της τηλεόρασης». Με τα
καλά και τα κακά. Αναγνωρίζει τα μεν και τα δε: «Η τηλεόραση σου δίνει μια
πανοπλία. Από το να… αποφεύγεις τους τροχονόμους μέχρι να σε φωνάζουν με το
μικρό σου όνομα στον δρόμο. Από την άλλη, όμως, πρέπει να δίνεις συνεχώς
αναφορά. Να προχωρείς και να σε ρωτούν τι έχεις. Να μην αισθάνεσαι μια
προσωπική στιγμή. Κι εγώ που δεν μπορώ να σνομπάρω, δεν μου βγαίνει και
προσπαθώ να περνάω τις ελεύθερες ώρες στο σπίτι μου, παρέα με φιλαράκια από παλιά».

Το άγχος έχει γίνει ένα με τον τρόπο ζωής του. Του αρέσει ο δρόμος, σαν να
έχει βγει από βιβλίο του Τζακ Κέρουακ. Κοιτάζει αυτό το συναίσθημα να το
μεταβάλει σε δημιουργία: «Γενικά στη ζωή μου είμαι νευρικός. Μπορεί σε μια
συντροφιά, σπάνια βέβαια, να είμαι αραχτός. Όμως, πάντα έχω άγχος. Όταν δε
είναι να μπω σε μια παραγωγή, σε μια δουλειά, εκεί δεν μπορώ. Σπιντάρω. Χτυπάω
κόκκινο από μόνος μου…». Ούτε ένα λεπτό της ώρας δεν παύει να
αυτοσαρκάζεται. Και στη μέχρι τώρα ζωή του έχει κοιτάξει τη διαδρομή του από
την εύθυμη πλευρά: «Τελικά όλες οι στιγμές έχουν και την εύθυμη πλευρά τους.
Και έτσι τις αντιμετωπίζω. Ακόμη και στους δύσκολους χωρισμούς ή στις
αποτυχίες. Το κλάμα έρχεται βέβαια σε μια προσωπική σου έκρηξη και το
απολαμβάνεις φοβερά. Είναι φάρμακο. Το γέλιο, όμως, είναι βάλσαμο».

Η ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ

Μιλώντας για τον εαυτό του παραδέχεται ότι είναι υπερευαίσθητος αλλά και πως
αλλάζει εύκολα αποφάσεις. «Ποτέ δεν είμαι σίγουρος για κάτι. Ούτε θέλω να
είμαι απόλυτος. Πολλές φορές έχω αλλάξει γνώμη για κάτι και το παραδέχομαι».

Τον ενδιαφέρουν οι κριτικές και η τηλεθέαση. Πιστεύει ότι «χωρίς να το θέλει»
έχει μπει σ’ ένα δεδομένο παιγνίδι. Θεωρεί πως δεν μπορεί να το σνομπάρει και
να το παίξει αφ’ υψηλού γιατί θα βγει στο περιθώριο: «Υπήρχαν δηλαδή εποχές
που έπαιρνα πολύ χαμηλά νούμερα και έκανα τον… κινέζο. Έλεγα, δηλαδή,
εντάξει και προσπαθούσα να βελτιωθώ. Από την άλλη, όμως, ξέρω ότι όταν παίρνω
μεγάλα νούμερα είναι ότι βγαίνω προς τα έξω καλά. Λειτουργεί μ’ άλλα λόγια το
θεαθήναι γιατί το έχει ανάγκη ο κόσμος. Αλλά και εγώ δημόσιο… πράγμα έχω γίνει».

Κι όμως. Την τηλεόραση τη βλέπει σαν παιγνίδι. Του αρέσει πολύ και δεν λέει
προς το παρόν να την εγκαταλείψει. Πολύ θέλει να ξαναπάρει το μικρόφωνο, να
πάει από δω κι από κει, να βγει έξω, να μαζέψει ιδέες. Έχει φτάσει στο σημείο
να κοιτάζει τα πράγματα… τηλεοπτικά: «Σαν να ζουμάρω τις καταστάσεις γύρω
μου με μια κάμερα». Ακόμη δεν τον ενοχλεί. «Δεν μ’ έχει πνίξει». Ωστόσο δεν
έχει σκοπό να παραμείνει: «Ως και το τηλεοπτικό έχει ημερομηνία λήξης. Δεν
ξέρω βέβαια πόσο θα κρατήσει αυτός ο κύκλος. Προς το παρόν, όμως, είμαι στο
άρμα της τηλεόρασης και προσπαθώ να σταθώ αξιοπρεπώς. Μπορείς να πέσεις σε
βαθύ βούρκο στην τηλεόραση. Είναι πάντως πολύ δύσκολο να πεις τώρα σταματώ.
Γιατί εκείνη τη στιγμή σημαίνει ότι θα την έχεις κατακτήσει την τηλεόραση.
Εύκολο είναι;…».

ΕΛΠΙΖΕΙ στην άνοιξη της ελληνικής τηλεόρασης. Πιστεύει ότι υπάρχουν καλές και
κακές εκπομπές. Παρακολουθεί τη μικρή οθόνη ανελλιπώς. Και έχει άποψη: «Όλα
έχουν ενδιαφέρον. Εξαρτάται με τι μάτι θα τα προσεγγίσεις. Ακόμη και τα
ριάλιτι σόου, αν τα δεις από κάτω και τα παρακολουθήσεις, μπορεί να σε βγάλουν
από τη μιζέρια. Αν τα παρακολουθήσεις αποστασιοποιημένος, ίσως έχεις όφελος».

Για την ώρα προτιμάει να εργάζεται σε ιδιωτικά κανάλια παρά στα κρατικά, τα
οποία, ναι μεν δέχεται πως έχουν «πολλά ενδιαφέροντα προγράμματα», αλλά τα
χαρακτηρίζει «ξεχασμένους σταθμούς του τρένου». «Κάτι που δεν έχει πολλή
κίνηση και μένα μ’ ενδιαφέρει να κάνω πράγματα που βρίσκονται σε κίνηση».

Τις εκπομπές του δείχνει να τις ευχαριστιέται. «Δεν υπάρχει εκδρομή που να μην
έχουμε περάσει ωραία», λέει. Έτσι, απλά, δίχως κάτι το ιδιαίτερο. Αγαπάει την
παρέα, τους συνεργάτες του που «δεν τους αλλάζει με τίποτα». Έχει την άποψη
πως τέτοιου είδους ταξίδια δεν γίνονται με ανθρώπους που δεν είναι φίλοι: «Από
τον Στέφανο που κοιμάται πολύ εύκολα, αλλά, όταν χρειάζεται, κάνει και 10 ώρες
κάμερα, μέχρι τον Κώστα που είναι ταυτόχρονα ηχολήπτης, οδηγός και ανιχνευτής.
Λειτουργούμε και οι τρεις αθόρυβα, σαν πιστολέρο!…».

Επιδιώκει να βρίσκει απλούς ανθρώπους, καθημερινούς. Ως και το «Τραγουδώντας
στη βροχή» χόρεψε μ’ ένα βοσκό στη Μυτιλήνη: «Μας έλεγε αυτός για το αγαπημένο
του προβατάκι πως ήταν ο καλύτερός του φίλος. Έβρεχε συνέχεια και επειδή
κόσμος δεν μαζευόταν και θέλαμε να ζεσταθούμε, αρχίσαμε να χορεύουμε με τον
βοσκό. Έτσι απλά, φιλικά και ανθρώπινα».

Έχει οργώσει σχεδόν ολόκληρη την Ελλάδα και θυμάται με λεπτομέρειες τα ταξίδια
του. Ξεκινώντας πριν από πέντε χρόνια, «τελείως τυχαία», θέλει να τον
χαρακτηρίζουν ως παρατηρητή: «Άλλες φορές ψυχαγωγώ τους ανθρώπους κι άλλες
τους παρατηρώ. Θα έλεγα πως είμαι ένας εξερευνητής». Η αρχή έγινε από το
ραδιόφωνο. Δεν ξεχνά την πρώτη του ανταπόκριση ως ρεπόρτερ: «Είχε πάρει φωτιά
ένα κτίριο και αφού βγαίνω 3-4 φορές στον αέρα, στο τέλος, λέω: Κυρίες και
κύριοι, εδώ ο κόσμος φλέγεται ακόμη, αφού οι πυροσβέστες δεν έχουν τελειώσει
το ταβλάκι τους… Έγινε χαμός. Γυρίζω στο στούντιο και ρωτάω τον ηχολήπτη εάν
του άρεσε αυτό που είπα. Ε, έγινε μεγάλη κόμπλα…».

Το όνειρό του είναι να πάει στην Αμερική. Στην ομογένεια. Να κάνει από κει
εκπομπές αλλά και να επισκεφθεί αγαπημένους χώρους. «Κάποια μπαρ του δρόμου
στο Σαν Φρανσίσκο». Αλλά και στην Ευρώπη θέλει να κάνει ένα διάλειμμα. Όπως
στο Άμστερνταμ, στο μπαράκι του «Ματσού», όπου έχει πάει πολλές φορές. «Γιατί
εκεί θέλω να κάθομαι όλο το βράδυ». Κι όλ’ αυτά, επειδή δεν του αρέσουν τα
«ιμιτασιόν», όπως λέει: «Γιατί είμαι λάτρης των αυθεντικών…».

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ πριν από 31 χρόνια στα Ιωάννινα, από μικροαστική οικογένεια, και
μεγάλωσε στα Εξάρχεια. Έβγαλε το Ε’ Γυμνάσιο: «Το οποίο μετά έγινε ταβέρνα και
ύστερα μπαρ και δεν θυμάμαι τι άλλο ακόμη…», λέει.

Στα θεωρητικά μαθήματα έπαιρνε καλούς βαθμούς, ενώ «τα Μαθηματικά και η Φυσική
ήταν απλώς για συμπλήρωμα». Αυτά που του άρεσαν πολύ ήταν τα Αρχαία και μ’
αυτά μπήκε αργότερα στη Νομική: «Την πρώτη χρονιά δεν πέρασα. Και θυμάμαι που
ήμουν μετά τις εξετάσεις σίγουρος και αεράτος. Βγαίνουν τ’ αποτελέσματα και
τρώω χοντρή μαχαιριά. Τότε σου κόβονται όλα. Το αντιμετώπισα στην πλάκα και
λέω: και τι έγινε, θα ξαναδώσω…»

Εκείνη τη θεωρεί ως την πρώτη του αποτυχία σε κοινωνικό επίπεδο, επειδή τότε
κατάλαβε πως «τα πράγματα θέλουν πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα». Αυτό σημάδεψε
την πορεία του και πιστεύει πως «με τέτοιες ταλαιπωρίες καταλαβαίνει κανείς
την αξία της ζωής».

Το έντονο φοιτητικό κλίμα εκείνης της περιόδου το «έζησε ώς το μεδούλι». Είχε
φοβερό ενθουσιασμό «Μάλιστα οργανώθηκα και στην ΚΝΕ. Είναι δυνατόν να μην είχα
περάσει από κει;…».

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ

Στα 24 του άφησε τη σχολή, καθώς τον κέντριζε η ιδέα της δημοσιογραφίας. «Ποτέ
δεν τα έβγαζα πέρα με τα μαθήματα της Νομικής. Κατάλαβα ότι είχα ακολουθήσει
ένα δρόμο, όπως χιλιάδες άλλοι, που δεν τον ήθελα. Ουσιαστικά μπήκα σ’ ένα
χώρο για ν’ αποκτήσω κάποια προνόμια. Κι όταν αντιλήφθηκα το κόστος που έχει
αυτό, προσπάθησα να βρω άλλο δρόμο».

Εκείνη την εποχή τη θυμάται με νοσταλγία. Αφήνεται σ’ εκείνη την «παλιοπαρέα»
και από εκείνους τους φίλους δέχεται ακόμη κριτική: «Όπως από τον Νώντα, που
είναι βοηθός καθηγητή στην Πάντειο και μου λέει τι βλακείες είναι αυτές που
κάνω στην τηλεόραση. Μου τη δίνει, αλλά είναι καλός μου φίλος και περνάμε
ωραία μαζί. Υπάρχουν κοινές αναφορές».

Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία, δεν μπορούσε να φανταστεί
αυτό που θα ακολουθούσε στη ζωή του. Του είπαν να κάνει ένα ρεπορτάζ για τα
Χριστούγεννα κι αυτός, επειδή είχε εργαστεί στα ταμεία του Ιπποδρόμου,
κατευθύνθηκε λίγο πιο βόρεια: «Προς το Καζίνο της Πάρνηθας. Δεν είχα ξαναπάει,
είπα στον εαυτό μου να δοκιμάσει κι αυτό το είδος του τζόγου. Θυμάμαι που μου
έκανε εντύπωση το πόσο γρήγορα κατέβαιναν οι άνθρωποι μέσα στην ομίχλη
βρίζοντας την τύχη τους».

Ασχολήθηκε με τα πάντα γύρω από το ραδιόφωνο και θεωρεί πως υπήρξε μεγάλο
σχολείο: «Φοβερή υπόθεση ακόμη και να κάνεις μοντάζ. Να κόβεις τα περιττά μέσα δευτερόλεπτα».

Από τότε πέρασαν περίπου 9 χρόνια. Για εκείνους που άφησε πίσω, μόνο καλά
λόγια έχει να πει: «Αξέχαστες στιγμές, αξεπέραστοι άνθρωποι». Απ’ όσους
γνώρισε, πήρε μονάχα τις καλές τους στιγμές. Επειδή έμαθε να βλέπει τη ζωή από
τη θετική πλευρά. Και για τον εαυτό του πιστεύει πως «πάντα χαμένος θα είναι
σ’ αυτή την ιστορία, αλλά κι αυτό έχει τη νίκη του…»