Ένα δράμα δίπλα στην πόρτα μας

Η ΠΟΡΤΑ κλειστή. Διπλοκλειδωμένη, όπως πάντα τα δύο τελευταία χρόνια. Μόνο που
μέσα τώρα δεν υπάρχει ο Νικολάκης. Και οι δικοί του λείπουν. Αυτός που τους
κράταγε γύρω του έφυγε. Έφυγαν και αυτοί για να γλιτώσουν από τις τηλεοπτικές
κάμερες και τα μάτια των γειτόνων. Για να γλιτώσουν από τον εφιάλτη που έζησαν
στο μικρό δωμάτιο του παιδιού. Ο Νικολάκης, πρώην μπασκετμπολίστας, φίλος της
μουσικής και του σχολείου, πέθανε. Οι γονείς του μαζί με την αδελφή του
βούλιαξαν στη σιωπή. Δεν μίλησαν σε κανέναν. Δεν παραπονέθηκαν. Έδειχναν
ψύχραιμοι. Ακόμη και όταν οι γείτονες προσπάθησαν να τους μιλήσουν για μια
περίεργη μυρωδιά. «Δεν μου μυρίζει τίποτε. Δεν ξέρω τι μου λες». Μόλις πριν
από δύο ημέρες η μητέρα του παιδιού αρνήθηκε οτιδήποτε στη διαχειρίστρια κυρία
Πανταζίνα Σπανοπούλου..

ΔΕΝ ΕΔΩΣΑΝ ΠΟΤΕ ΕΞΗΓΗΣΗ

Και όταν χθες η Αστυνομία μπήκε στο διαμέρισμα της οικογένειας Δημητριάδη,
στην οδό Ατρειδών στο Παγκράτι, ο πατέρας του Νίκου περιορίστηκε να πει στην
κυρία Σπανοπούλου, τη διαχειρίστρια: «Μη μου μιλάς έτσι, εσύ δεν ξέρεις το
πρόβλημά μας». Και όντως στην πολυκατοικία και στη γειτονιά κανείς δεν γνώριζε
το πρόβλημα της οικογενείας. «Ήταν ευγενικοί άνθρωποι. Δεν ενοχλούσαν κανέναν.
Μόνο μια φορά ανέβηκαν και μου είπαν να μην ανοίγω το παράθυρο το πρωί γιατί
εκείνη την ώρα ηρεμεί το παιδί. Και άλλη μία, όταν ο εγγονός μου περπατούσε.
Και τότε μου είπαν ότι είχαν πρόβλημα με τον θόρυβο». Εξήγηση δεν έδωσαν ποτέ.
Όπως δεν έδωσαν ποτέ απάντηση στους γείτονες για το πώς είναι ο μικρός.

Και το παιδί δεν ήταν καλά τον τελευταίο καιρό. Μήνες είχαν να το δουν να
ανεβαίνει με πατερίτσες και τη βοήθεια των γονιών του τα σκαλιά της
πολυκατοικίας. «Ήταν χλωμό το παιδί. Το έβλεπες ότι έλιωνε. Έλιωνε και η μάνα
του μαζί», λέει η κυρία Σπυριδούλα Μοναστηριώτη που έχει ψιλικατζίδικο δίπλα
στην πολυκατοικία. Μάλιστα την περασμένη Πέμπτη η μητέρα του Νίκου, εμφανώς
ταλαιπωρημένη, πήγε και της ζήτησε Μπεταντίν. Βρέθηκε ένα μπουκάλι και από
τότε από το διαμέρισμα του πρώτου ορόφου δεν έβγαινε κανείς παρά μόνο μια
έντονη μυρωδιά.

Μια μυρωδιά που για περισσότερες από δέκα μέρες αναστάτωνε τους πάντες στην
περιοχή.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑΝ

Στα διπλανά διαμερίσματα οι ένοικοι προσπαθούσαν με διάφορα φάρμακα να
αντέξουν τη δυσοσμία. Όμως, όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο γινόταν αφόρητη.
«Έφυγα από το δωμάτιό μου. Δεν μπορούσες να αναπνεύσεις. Έψαχνα παντού. Νόμισα
ότι κάποια γάτα είχε ψοφήσει. Δεν έβρισκα τίποτε. Μάλιστα όταν είδα τη μάνα
του παιδιού μου είπε ότι δεν της μύριζε κάτι. Από κάποια στιγμή και μετά, και
επειδή είχα ακούσει ότι το παιδί ήταν άρρωστο, ήμουν σίγουρη ότι η μυρωδιά
ερχόταν από το διαμέρισμά τους. Έτσι, χθες το πρωί πήγαν στον εισαγγελέα. Ήρθε
ο αστυνομικός. Δεν μας άφησαν να μπούμε. Ήρθαν και άλλοι αστυνομικοί. Έτσι
αποκαλύφτηκε για μένα ένα δράμα δίπλα στην πόρτα μας», λέει η κυρία Σπανοπούλου..

Το δράμα η οικογένεια Δημητριάδη το ζούσε μόνη της τα τελευταία τρία χρόνια.
«Δεν μιλούσαν πολύ. Το μόνο που εγώ είχα παρακολουθήσει ήταν ότι κλείδωναν
πολλές φορές την πόρτα. Τι να πω; Δεν ήθελαν μάλλον να δει κάποιος το πρόβλημά
τους», λέει η 16χρονη Σούλα που μένει δίπλα. Και όντως, το πρόβλημα του Νίκου
προσπάθησαν να το κρατήσουν μεταξύ τους. Δεν δεχόταν επισκέπτες. Και πώς να
δεχτούν; Ένα παλικάρι ζωντανό, αθλητής, με ιδιαίτερη κλίση στην μουσική και
στο διάβασμα έλιωνε μέρα με τη μέρα. Και όταν έφυγε, οι δικοί του τον στόλισαν
και έμειναν πάνω του να παλεύουν να τον κρατήσουν όσο γινόταν κοντά τους.
Πήραν λουλούδια. Άναψαν κεριά. Πήραν διάφορα φάρμακα για να τον συντηρήσουν…
Η αδελφή, μέσα στο μοιρολόι, καθόταν στο πιάνο και έπαιζε τα αγαπημένα του
κομμάτια. Οι γονείς του πήγαιναν στη δουλειά. Έλεγαν «καλημέρα» όπως πάντα.
Μόνο που φαίνονταν ανήσυχοι. Εκ των υστέρων έγινε γνωστό ότι είχαν «ανοιχτή
γραμμή» με γιατρούς στην Αγγλία, στις Φιλιππίνες, στην Κύπρο. Τι ήθελαν; Να
τον κρατήσουν κοντά τους. Σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Δεν κατάφεραν όμως να
κρατήσουν το μυστικό τους. Δεν μπορούσαν. Δεν θα ξεχάσουν όμως τον Νίκο, όπως
και οι γείτονες δεν πρόκειται να ξεχάσουν το δράμα που παιζόταν τα τελευταία
τρία χρόνια δίπλα στην πόρτα τους…