[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι που μας λείπει. Το σχολείο δεν αλλάζει. Πρέπει πρώτα να
αλλάξει η κοινωνία. Ας τα βρούμε με τους εαυτούς μας και με τους γύρω μας πρώτα».

Το αίτημα των παιδιών μπορεί να μη διοχετεύεται πλέον στις θεωρητικές
προσεγγίσεις ιδανικών συστημάτων που εμείς οραματιζόμασταν, είναι όμως
επιτακτικό. Τόσο επιτακτικό και αγωνιώδες, που στο βωμό της επίτευξής του
μπερδεύουν (;) ακόμα κι αυτό (τόσο απλό το θαρρούν ­ τόσο σύνθετο το βιώσαμε)
των ερωτικών σχέσεων. Επιζητούν και μέσω αυτών την επικοινωνία.

«Τα παιδιά δεν έχουν οράματα», συνηθίζουμε να λέμε οι «μεγάλοι».

Ικανοποιήθηκαν όλα. Και το… «ψωμί» ­ και με το παραπάνω μάλιστα ­ και η
«ελευθερία» ασυδοσία έγινε, και τους κούρασε και η «παιδεία» ­ αυτή μπορεί και
να παραμένει ως αίτημα, αλλά ούτε αυτοί που την ασκούν ούτε αυτοί που τη
δέχονται έχουν μορφοποιήσει το πρότυπό της.

Τα παιδιά δεν έχουν οράματα, έχουν όμως ανάγκες. Ας το συνειδητοποιήσουμε πια
οι μεγάλοι με τις προτεραιότητες του… ψωμιού από την πείνα και της
ελευθερίας από τη δικτατορία (υπάρχουν κι άλλες δικτατορίες που επιβάλλονται
ύπουλα, επιστημονικά, εκσυγχρονισμένα, πολιτισμένα).

Τα παιδιά που μαζεύτηκαν προχθές στη Θεσσαλονίκη δεν κραύγασαν, δεν
διεκδίκησαν. Ζήτησαν μόνο επικοινωνία. Ξαναγύρισαν στη… διαδικασία. Αλλά και
μαθητές που δημιούργησαν τις μαθητικές εφημερίδες, μετά την 4η πρόσκληση –
πρόκληση των «ΝΕΩΝ», τι άλλο επιζητούν από την επικοινωνία; Δεν συναντήθηκαν
ούτε οι μεν ούτε οι δε για να προτείνουν λύσεις. Ούτε για να σχηματοποιήσουν
το ιδανικό σχολείο. Αυτό, είπαν στη Θεσσαλονίκη, δεν υπάρχει, καθώς δεν
υπάρχει ιδανική κοινωνία. «Προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους
οδοκαθαριστές, παρά νευρωτικούς σοφούς», τόλμησε να πει και να πράξει πριν από
χρόνια στο Σάμερχιλ ο Ο’ Νιλ.

«Εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά», τόλμησαν να
συνθηματολογήσουν κάποιοι υποψιασμένοι της δικής μου γενιάς.

Δεν είναι πολύ μακριά από όλα τούτα τα παιδιά σήμερα. Απλώς, αρχίζουν από
την… αρχή. Ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν. Θέλουν κι αυτά να αλλάξουν τον κόσμο.
Κι αρχίζουν από την αρχή. Εν αρχή ην ο λόγος… Ο δια-λογος. Με τους εαυτούς,
τους φίλους, τους καθηγητές, τους γονείς, τους… άλλους. Που δεν είναι
απαραίτητα η κατά τον Σαρτρ «κόλαση».

Μπορεί σήμερα να είναι το μέσον για τη δική τους επανάσταση. Αυτή του διαλόγου…