Με δύο πρόσωπα: του καθηγητή και του ηγέτη

ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΟΥ ώρες χρειάστηκε ο Πρωθυπουργός για να διανύσει την απόσταση από
τα… πέντε εύκολα μαθήματα (ευρωπαϊκής) οικονομίας στον… κλασικό πολιτικό
λόγο του ΠΑΣΟΚ ­ με το τέλος της διαδρομής να συνεπαίρνει, καθώς φαίνεται,
πολύ περισσότερο το ακροατήριό του.

Ο Κώστας Σημίτης έδωσε χθες την αίσθηση ότι διαθέτει «δύο προσωπικότητες» ­
χωρίς, ωστόσο να αποκαλύπτει ποια από τις δύο είναι η αυθεντική: από τη μια
μεριά υπάρχει ο εκσυγχρονιστής, ο καθηγητής πανεπιστημίου, που καταβάλλει
προσπάθεια να μιλήσει απλά, χωρίς να το κατορθώνει πάντα, με σαφείς
προτεραιότητες στο «άχαρο» πεδίο της οικονομίας. Κι από την άλλη, υπάρχει ο
«ηγέτης της προοδευτικής παράταξης», συνέχεια των προκατόχων του, με πάθος και
­ ασφαλώς για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ­ πειθώ.

Στην πρωτολογία του ο Πρωθυπουργός έκανε ό,τι μπορούσε για να «μιλήσει απλά» ­
φθάνοντας μερικές φορές σε σημεία υπερβολής, όπως όταν επιστράτευσε το
παράδειγμα της οικογένειας με δύο παιδιά που ‘χει πάρει δάνειο, προκειμένου να
καταδείξει τα πλεονεκτήματα της μείωσης των επιτοκίων. Ο ίδιος ο κ. Σημίτης,
άλλωστε, υποστήριξε πως δεν θα κουράσει το κοινό του με αριθμούς. Το
κατόρθωσε; Μάλλον όχι ­ και αριθμοί υπήρχαν και η κόπωση των ακροατών του ήτο
πλέον εμφανής και οι λέξεις τύπου «μεσομακροπρόθεσμα» δεν έλειπαν.

Η μοναδική στιγμή, στην οποία ο Πρωθυπουργός έδειξε να νιώθει κάποιο πάθος
στην πρωτολογία του, ήταν όταν τόνιζε πως η οικονομία «είναι το όπλο του
έθνους», πως η ισχύς της χώρας είναι άρρηκτα δεμένη με την ισχύ της οικονομίας
της. Έφθασε, μάλιστα, στο… έσχατο σημείο να κατεβάσει το χέρι του, ωσάν για
να το χτυπήσει ­ η ψυχραιμία του καθηγητή, όμως, φαίνεται πως υπερίσχυσε ­ και
η κίνηση έμεινε μετέωρη.

Θα ήταν άδικο να μην επισημανθούν κάποια νέα χαρακτηριστικά στον πολιτικό λόγο
και τη στάση του κ. Σημίτη. Όπως η συχνότερη από συνήθως αναφορά στην
κοινωνία, η κεκαλυμμένη, διστακτική, συγκρατημένη ­ αλλά πάντως παρούσα ­
αισιοδοξία, η «κομψή» ειρωνεία των «αδαών» αντιπάλων…

Κι έπειτα… έπειτα ξύπνησε το «παλιό ΠΑΣΟΚ» ­ προγραμματισμένα, ενδεχομένως,
καθώς ο Πρωθυπουργός δεν φημίζεται για τον αυθορμητισμό του γενικώς και στο
βήμα της Βουλής, ειδικώς. Επιθετικός, ετοιμόλογος, με άριστη χρήση του «εσείς
κι εμείς», θύμισε άλλες εποχές ­ τις οποίες οι «δικοί του» νοσταλγούν, όπως
έδειξε το συγκινητικό, για κάποιους παρατεταμένο, χειροκρότημα.

Μπορεί σε όσους τον άκουσαν και στον ίδιο τον Κώστα Σημίτη, που το
πραγματοποίησε, το «ξέσπασμα» να… σκέπασε το πεδίο της οικονομίας ­ ωστόσο,
τα «εύσημα» που έλαβε από τον πρόεδρο της Ν.Δ. (είστε «πραγματικό παιδί της
3ης του Σεπτέμβρη») προκάλεσαν και το απροσδόκητον: ένα γνήσιο, δυνατό γέλιο
ικανοποίησης του Πρωθυπουργού…