ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ανία, η τελευταία ιδεολογία

Οι βεντέτες της αμερικανικής δημοσιογραφίας βρήκαν νέο λόγο να γκρινιάζουν:
βαριόμαστε, δεν συμβαίνει τίποτα. Επιτρέπεται στη στήλη να κάνει μερικές προτάσεις;

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ το έδωσε τον περασμένο μήνα ο Μάικλ Ουάινς της «Νιου Γιορκ Τάιμς».
«Οι ειδήσεις σταμάτησαν πριν από δυο-τρεις μήνες, λίγο μετά την ομιλία του
Μπιλ Κλίντον προς το έθνος», έγραψε ο αμερικανός δημοσιογράφος. «Ένα
απειλητικό σύννεφο αιωρείται πάνω από κάθε αίθουσα σύνταξης σ’ αυτή τη χώρα»,
επισημαίνει από την πλευρά του ο Στήβεν Τσάπμαν της «Σικάγο Τρίμπιουν». «Δεν
συμβαίνει τίποτα που να αξίζει να δημοσιευτεί και να αναλυθεί. Όλα τα μεγάλα
θέματα της εποχής μας έχουν εξαντληθεί».

Από κοντά κι ο Τζο Κλάιν, που είχε κάνει πέρυσι ολόκληρη την Αμερική να
αναρωτιέται ποιος ήταν ο «Ανώνυμος» που είχε βγάλει τα άπλυτα του Μπιλ Κλίντον
στη φόρα. Επώνυμος πλέον συνεργάτης του «Νιου Γιόρκερ», ο Κλάιν έγραψε
πρόσφατα για την «παράδοξη κενότητα» της δεύτερης θητείας του αμερικανού
προέδρου, που μοιάζει να στερείται ημερησίας διατάξεως. Η προεδρία του
Κλίντον, συμπληρώνει η Μωρήν Ντόουντ της «Νιου Γιορκ Τάιμς», έχει γίνει τόσο
απαθής, τόσο συρρικνωμένη, τόσο ηττοπαθής, τόσο άσκοπη, τόσο τεχνοκρατική,
ώστε σε σύγκριση μαζί του ακόμη και ο Μπους μοιάζει με γίγαντα που διασκέλιζε
τη γη. Τηλεφώνησε μάλιστα στον πρώην πρόεδρο και του το είπε ­ ότι έχει
προσλάβει γιγαντιαίες διαστάσεις. Κι εκείνος εξέφρασε την ικανοποίησή του που
άφησε τη χώρα σε τόσο καλή υγεία ώστε να μη χρειάζονται μείζονες επεμβάσεις…

Λογικό είναι να σκέπτονται έτσι οι Αμερικανοί, που δεν βλέπουν πέρα από τα
σύνορά τους παρά μόνο αν πρόκειται να ηγηθούν κάποιας επέμβασης
«ανθρωπιστικού» ή άλλου χαρακτήρα. Εάν αναζητούν πάντως ειδήσεις, υπάρχουν
άφθονες. Από μια πρόχειρη σταχυολόγηση της χθεσινής ημέρας, η στήλη ξεχωρίζει
την επίσκεψη του Ζακ Σιράκ στην Κίνα και τη σύναψη συμφωνιών στρατιωτικού
χαρακτήρα με τους ανθρώπους που παραβιάζουν μεθοδικά και συστηματικά τα
στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Τη συνεχιζόμενη στρατιωτική επιχείρηση της
Τουρκίας στο Βόρειο Ιράκ υπό τα απαθή (δηλαδή συνένοχα) βλέμματα της διεθνούς
κοινότητας. Την προκλητική ανακοίνωση της ισραηλινής κυβέρνησης ότι θα
γιορτάσει πομπωδώς τα 30 χρόνια από την κατάκτηση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.
Τη νέα σφαγή γυναικών και παιδιών στην Αλγερία. Την αυτοκτονία δύο Γαλλίδων 12
και 13 ετών που ήταν «δηλητηριωδώς ερωτευμένες» με τον Κουρτ Κομπέιν. Τη
σύλληψη ενός έλληνα ιερέα στη Θεσσαλονίκη που εμπορευόταν αλβανούς λαθρομετανάστες.

Άδικος κόπος. Τέτοιες ειδήσεις δεν μπορούν να βγάλουν τους Αμερικανούς
δημοσιογράφους από την τελευταία ιδεολογία του αιώνα: την ανία. Όπως γράφει
άλλωστε ο ψυχολόγος Άνταμ Φίλιπς στο βιβλίο του «Περί Ανίας», τα ασταμάτητα
ερεθίσματα δεν σου αφήνουν χρόνο να σκεφτείς και να ασχοληθείς με τον εαυτό
σου. «Όταν αυτά τα ερεθίσματα σταματήσουν, είμαστε υποχρεωμένοι να
αποφασίσουμε, ίσως για πρώτη φορά, τι πραγματικά θέλουμε».

Κάναμε λοιπόν λάθος. Οι αμερικανοί δημοσιογράφοι δεν βαριούνται: σκέπτονται.