ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Αισιόδοξες προβλέψεις

Η προσυπογραφή από τον κ. Ζακ Σαντέρ της κυβερνητικής αισιοδοξίας, ότι η
Ελλάδα θα εκπληροί το 1998 τα κριτήρια του Μάαστριχτ, έρχεται να ρίξει το
βάρος της υπέρ της χώρας, ενισχύοντας την αξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης
σε όλες τις διεθνείς αγορές.Τ Α ΕΞΙ τρισεκατομμύρια του τρίτου κοινοτικού
πακέτου και οι κυβερνητικές υπερβολές του τύπου «από την εποχή του Περικλέους
έχουν να γίνουν τόσα πολλά δημόσια έργα στην Ελλάδα», σκίασαν μια άλλη, ίσως
και την πιο σημαντική, πλευρά της επισκέψεως του προέδρου της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής στην Ελλάδα. Πρόκειται για τις δηλώσεις του κ. Ζακ Σαντέρ ότι η
Ελλάδα θα ικανοποιεί το 1998 τα κριτήρια του Μάαστριχ, πράγμα που σημαίνει ότι
το 2000 θα συμμετέχει και η χώρα μας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση και
οι Έλληνες θα κυκλοφορήσουν ταυτόχρονα με τους άλλους Ευρωπαίους το κοινό
νόμισμα, το εύρω.

Η δήλωση είναι πολλαπλά σημαντική. Πρώτον, γιατί δίνει ένα υψηλού κύρους
πιστοποιητικό συνέπειας και καλής προόδου στην Ελλάδα, το οποίο το υπογράφει ο
πρώτος Ευρωπαίος, ο πρόεδρος της Επιτροπής. Δεύτερον, γιατί στέλνει σε όλες
τις αγορές το μήνυμα ότι η Ελλάδα θα είναι τελικά ισότιμο μέλος της μεγάλης
Ένωσης των 370 εκατομμυρίων πολιτών.

Όταν πριν από έναν μήνα περίπου ανακοινώθηκε στις Βρυξέλλες ότι εκτός ΟΝΕ θα
μείνουν τελικά μόνο δύο χώρες, η Ιταλία και η Ελλάδα ως μη εκπληρούσες τα
κριτήρια του Μάαστριχτ, φυσικό ήταν να υπάρξει μια κατήφεια και απογοήτευση
στην Αθήνα. Φυσικά πριν από το 1994 με πληθωρισμούς της τάξεως του 19%-20% και
δημόσια ελλείμματα ύψους 18%, κανείς δεν πίστευε ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να
μετάσχει όχι στην πρώτη αλλά ούτε και στη δεύτερη ή τρίτη ταχύτητα της ΟΝΕ.
Και οι γνωστές Κασσάνδρες του νεοφιλελευθερισμού προέβλεπαν ότι η Ελλάδα το
μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι να γίνει συνδεδεμένο μέλος της ΟΝΕ, μαζί με
τις χώρες της λεγόμενης διεύρυνσης, δηλαδή τα πρώην σοσιαλιστικά κράτη της
Πολωνίας, Ουγγαρίας και Τσεχίας.

Από το 1994 και μετά, όμως, με τη συνεπή εφαρμογή του αναθεωρημένου
προγράμματος σύγκλισης, που κατάρτισε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η προοπτική
ένταξης στην Ενωμένη Ευρώπη άρχισε να γίνεται θετική και ρεαλιστική. Έτσι έστω
και αν εξ αντικειμένου υπάρχει μια ιδιότυπη εθνική ήττα, αφού στην πρώτη
ταχύτητα της ΟΝΕ θα είναι χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία
που έγιναν μέλη της ΕΟΚ πολλά χρόνια έπειτα από εμάς, εν τούτοις η μάχη δεν
είναι χαμένη, αφού θα καθυστερήσουμε μόνο έναν χρόνο.

Η ΟΝΕ θα αρχίσει την 1.1.1999 με 10 μόνο μέλη. Θα είναι απούσες η Ελλάδα και η
Ιταλία γιατί δεν εκπληρώνουν τα κριτήρια του Μάαστριχτ και ιδιαίτερα εκείνο
που είναι το σκληρότερο και προβλέπει ότι το έλλειμμα του δημόσιου τομέα δεν
πρέπει να υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ, αλλά δεν θα μετέχουν επίσης και η
Βρετανία, η Σουηδία και η Δανία διότι οι λαοί τους πρέπει προηγούμενα να
αποφασίσουν με δημοψήφισμα αν θέλουν ή όχι το κοινό νόμισμα.

Τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών της
Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεδρίασαν, με θέμα την εξέταση της πορείας των δημοσίων
ελλειμμάτων στα κράτη-μέλη. Είναι η περίφημη διαδικασία περί υπερβολικού
ελλείμματος που έχει επιβάλει η Γερμανία και η οποία προβλέπει ότι όποια χώρα
δεν μειώνει το δημόσιο έλλειμμα, σύμφωνα με τους ρυθμούς που προβλέπονται στο
πρόγραμμα σύγκλισης, θα υφίσταται κυρώσεις, η σπουδαιότερη εκ των οποίων είναι
ότι θα τις περικόπτονται οι επιχορηγήσεις από το Ταμείο Συνοχής. Η Ελλάδα
πέρασε από την εξέταση της Δευτέρας με πολύ καλή βαθμολογία, αφού το δημόσιο
έλλειμμα, που το πρόγραμμα σύγκλισης το προέβλεπε για 7,6%, διαμορφώθηκε
τελικά στο 7,4%.

Βέβαια, η μεγάλη αβεβαιότητα παραμένει για το τι θα γίνει εφέτος, όπου σύμφωνα
με το πρόγραμμα σύγκλισης το έλλειμμα πρέπει να κατέβει στο 4,2%. Μείωση 3,2
ποσοστιαίων μονάδων, όταν πέρυσι περιορίσθηκε ­ και αρκετά δύσκολα ­ μόλις
κατά 1,8 ποσοστιαίες μονάδες, είναι κυριολεκτικά μια φιλόδοξη πρόκληση, αρκετά
όμως παρακινδυνευμένη. Όταν μάλιστα στους τρεις αυτούς μήνες του έτους τα
δημόσια έσοδα υπελείφθησαν σημαντικά των προβλέψεων, πύκνωσαν οι απαισιόδοξοι
που μιλάνε για ανέφικτους στόχους.

Ακριβώς όμως γι’ αυτό η προσυπογραφή από τον κ. Ζακ Σαντέρ της κυβερνητικής
αισιοδοξίας ότι η Ελλάδα θα εκπληροί το 1998 τα κριτήρια του Μάαστριχτ,
έρχεται να ρίξει το βάρος της υπέρ της χώρας, ενισχύοντας την αξιοπιστία της
ελληνικής κυβέρνησης σε όλες τις διεθνείς αγορές.

Αν το 1997 η κυβέρνηση επιτύχει να κατεβάσει το έλλειμμα στο 4,2% ή έστω στο
4,5%, τότε το 1998 ο στόχος του προγράμματος σύγκλισης για έλλειμμα 2,4% και
το 1999 για έλλειμμα 0,9% είναι εφικτοί, χωρίς νέες φορολογίες και χωρίς μέτρα
λιτότητας. Και επειδή η αξιολόγηση για συμμετοχή στην ΟΝΕ θα γίνει το 1999 με
τα επιτεύγματα του 1998, τότε είναι βέβαιο ότι κανένα εμπόδιο δεν θα υπάρξει
στην ελληνική συμμετοχή!