Χρέος μας η ασφάλεια του πολίτη

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις Σέρρες.

ΥΠΗΡΕΤΕΙ: Από το 1974.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ: Παντρεμένος, πατέρας τεσσάρων παιδιών. Η σύζυγος είναι αστυνομικός.

ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΑΙ: Με την αχαριστία.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Την οικογενειακή θαλπωρή, καθώς η οικογένεια διαμένει στη Δράμα.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ: Ιδέα, προσφορά στο σύνολο.

ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ: Όταν συναντά αγνωμοσύνη και σκέφτεται το μεγάλο χρονικό διάστημα
που έχει αναλώσει για το συνδικαλισμό εις βάρος της οικογενείας του.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ: Κοινωνιολογία.

ΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ: Θα ήθελε να ήταν δικαστής.

ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ: Από αυτούς που άθελά του αδίκησε.

Εννιά χρόνια στην πρώτη γραμμή, για τη μαζικοποίηση και ενδυνάμωση του
συνδικαλιστικού κινήματος στην Αστυνομία. Στόχος, όπως λέει ο πρόεδρος της
Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων Δημήτρης Κυριαζίδης, η επίλυση
των συσσωρευμένων θεσμικών και οικονομικών προβλημάτων. Και όπως επισημαίνει,
είναι αποφασισμένος να μη δεχθεί άλλες αναβολές. Οι εξαγγελίες της Ομοσπονδίας
για μια σειρά δυναμικών κινητοποιήσεων με αποκορύφωμα την απεργία, για πρώτη
φορά στα χρονικά της Αστυνομίας, τον έφεραν αντιμέτωπο με το υπουργείο και την
κυβέρνηση.ΕΡ.: Χθες πορεία, αύριο απεργία. ΕΛ.ΑΣ. ώρα μηδέν;

ΑΠ.: Όχι, αφετηρία μείωσης του δημοκρατικού ελλείμματος στον εργασιακό μας
χώρο. Αφορμή για συλλογική εργασία καθ’ όσον δεν υπάρχουν περιθώρια.

ΕΡ.: Απεργία αστυνομικών. Τι σημαίνει;

ΑΠ.: Υπέρβαση εσκαμμένων. Διέξοδος υστάτη για την επίλυση προβλημάτων.

ΕΡ.: ΕΛ.ΑΣ., οργή και αγανάκτηση;

ΑΠ.: Οργανισμος εγκαταλελειμμένος για τους εγκαταλελειμμένους.

ΕΡ.: Τι οδήγησε στην κρίση;

ΑΠ.: Η ανακολουθία της κυβέρνησης σε ό,τι είχε δεσμευθεί. Τα χρόνια προβλήματα
που μένουν άλυτα και οξύνονται.

ΕΡ.: Κινητοποιήσεις. Πορεία μη αναστρέψιμη;

ΑΠ.: Ναι, όταν δεν διαφαίνονται και δεν δίδονται λύσεις.

ΕΡ.: Και η ασφάλεια του πολίτη;

ΑΠ.: Σε ουδεμία περίπτωση πρέπει να διακυβεύεται αυτή. Αποτελεί χρέος.

ΕΡ.: Υπουργός – συνδικαλιστές, σημειώσατε;

ΑΠ.: Κοινή προσπάθεια για υλοποίηση των δικαίων αιτημάτων των αστυνομικών.

ΕΡ.: Μέτωπο και με τη φυσική ηγεσία;.

ΑΠ.: Εκεί, όπου και όταν επιβάλλεται, καθ’ ότι πάμπολλες φορές αποτελεί την τροχοπέδη.

ΕΡ.: Μόνο οικονομικά τα αιτήματα;

ΑΠ.: Τώρα κυριαρχούν, επειδή αποτελούν θέματα επιβίωσης. Τα θεσμικά παραμένουν
κυρίαρχα επειδή θα αναβαθμίσουν την Αστυνομία.

ΕΡ.: Πεζές διαδηλώσεις ή πεζές περιπολίες;

ΑΠ.: Οι πρώτες επιβάλλονται όταν οι κυβερνώντες κλείνουν τα μάτια, οι δεύτερες
είναι αναγκαίες για τη δημιουργία κλίματος ασφάλειας στον πολίτη.

ΕΡ.: Ένστολος πολίτης, αγανακτισμένος πολίτης;

ΑΠ.: Πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Με μειωμένα δικαιώματα. Αναλώσιμο είδος κατά
περίπτωση. Εξιλαστήριο θύμα λανθασμένων επιλογών άλλων.

ΕΡ.: Η ΕΛ.ΑΣ…. μόνο στα γήπεδα «αναστενάζει»;

ΑΠ.: Όλο το «οικοδόμημά» της βγάζει αναστεναγμούς.

ΕΡ.: Συνδικαλισμός στην Αστυνομία… εμπρός βήμα ταχύ;

ΑΠ.: Ένα ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω. Η στέρησή του ενέτεινε την αδημονία για
την κατάκτηση του χαμένου εδάφους.

ΕΡ.: Απεργία, και οι συμπληγάδες του νόμου;

ΑΠ.: Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Οι μπροστάρηδες έχουν χρέος, με
όποιο κόστος, να αναζητούν λύσεις.

ΕΡ.: Αστυνομικός εξουσία ή αστυνομικός εργαζόμενος;

ΑΠ.: Ελάχιστοι με την αρρωστημένη αυτή νοοτροπία. Αστυνομικός σημαίνει
εργαζόμενος δεύτερης κατηγορίας.

ΕΡ.: Κακοπληρωμένος αστυνομικός;

ΑΠ.: Η αδιαφορία της πολιτείας οδηγεί τον αστυνομικό στην αδράνεια με
επιπτώσεις στην αστυνόμευση.

ΕΡ.: Διαφθορά, επίορκοι αστυνομικοί…

ΑΠ.: Οι καθημερινές προκλήσεις, χωρίς αυτό να αποτελεί άλλοθι, η αδιαφορία της
πολιτείας οδηγούν όχι λίγες φορές αστυνομικούς με ελαστική συνείδηση σε
πράξεις που αμαυρώνουν τη συντριπτική πλειοψηφία των εντίμων.

ΕΡ.: Εννιά χρόνια συνδικαλισμός τι προσέφερε;.

ΑΠ.: Εργαζομένους που δειλά δειλά άρχισαν να σκέφτονται ελεύθερα.

ΕΡ.: Και το μέλλον του;

ΑΠ.: Εξαρτάται από τους ίδιους τους αστυνομικούς.

ΕΡ.: Συνδικαλισμός και πολιτικά κόμματα…

ΑΠ.: Συνεργασία, με την έννοια ότι αποτελούν θεσμούς. Οποιαδήποτε άλλη σχέση
έχει αποδειχθεί θανατηφόρος.

ΕΡ.: Αστυνομικοί και πολίτες, σχέσεις;

ΑΠ.: Συνεργασίας και κοινής προσπάθειας για την ανάπτυξη αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

ΕΡ.: Ποιος φταίει για το αντίθετο;

ΑΠ.: Ευθύνονται οι κρατούντες, που θέλουν την Αστυνομία προέκταση της δικής
τους εξουσίας.

ΕΡ.: Χθες με τα δακρυγόνα στους συνταξιούχους, σήμερα και εσείς στο πεζοδρόμιο.

ΑΠ.: Ζητώ για μια ακόμα φορά συγγνώμη. Επιλογή άλλων, όχι των εργαζόμενων αστυνομικών.

ΕΡ.: «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» ­ πώς νιώθετε όταν ακούτε το σύνθημα;.

ΑΠ.: Θλίβομαι όταν το ακούω από σοβαρούς ανθρώπους. Κατι βεβαίως που συμβαίνει σπάνια.