[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΝΑΙ λίγο περίεργα όλα αυτά που γίνονται στη Θεσσαλονίκη. Ένας καταξιωμένος
καλλιτέχνης σαν τον Λάκη Λαζόπουλο κοσμεί τα δελτία ειδήσεων για λόγους που
και ο ίδιος κατά καιρούς έχει σατιρίσει στις δουλειές του, ενώ σπεύδει στα
δικαστήρια προσπαθώντας να υπερασπιστεί μια παράσταση που τόσο έχει προβληθεί
μεσούντων των προβλημάτων της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας.

Και είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπει κανείς έναν καλλιτέχνη να αγωνιά
και να πονά για τη δουλειά του και να απορεί πώς είναι δυνατόν μερικοί
γραφειοκρατικοί κανονισμοί να κρατούν κλειστό έναν θεατρικό χώρο.

Όμως, αν κανείς το πολυψάξει, θα διαπιστώσει ότι στην ιστορία μας «Μήτσος
κερνάει, Μήτσος πίνει».

Και το χειρότερο; Ο Μήτσος έχει τόσο πολύ υπέρ του την έξωθεν καλή μαρτυρία
(και τις δημόσιες σχέσεις), ώστε ούτε ο ίδιος δεν θα ήθελε να είναι στη θέση
των ταλαίπωρων αστυνομικών, που πηγαίνοντας να κάνουν το καθήκον τους έπεσαν
στον Λ. Λαζόπουλο και τις ­ φιλικές του ­ κάμερες.

Ο Μήτσος, λοιπόν, πρώτη φορά στη ζωή του έρχεται αντιμέτωπος με τον Αυγουλέα.
Και δείχνει αχάριστος. Δηλαδή ενώ ήταν τόσο συγκαταβατικός με το άμοιρο όργανο
όσο ο ίδιος το υποδυόταν, ανακαλύπτοντας τις ανθρώπινες στιγμές του, τώρα που
το είδε απέναντί του εξεμάνη και σχεδόν κήρυξε ανένδοτο.

Φάνηκε δε ­ στον καλλιτέχνη ­ τόσο υπερβολική η εμμονή του Αυγουλέα να μη
γίνουν οι παραστάσεις αν δεν ληφθούν μέτρα ασφαλείας στο θέατρο, ώστε λάβρος
να ξεσπαθώσει εναντίον πάντων για τη χειμαζόμενη θεατρική του πορεία στη συμπρωτεύουσα.

Έτσι, ο καλλιτέχνης που στα σενάριά του δεχόταν ακόμη και το λάθος του
«οργάνου της τάξης» και που πάσχιζε να αναδείξει τα αδιέξοδα ενός Αυγουλέα,
σήμερα φέρεται ως ο Φαραώ που κοιτάει τις ημιτελείς του πυραμίδες.

Και αγνοεί ότι είτε στα Βαλκάνια είτε στο «παίξε γέλασε» ο νόμος πρέπει να
εφαρμόζεται: Αν ένας χώρος δεν πληροί τις προϋποθέσεις ασφαλείας, δεν μπορεί
να χρησιμοποιηθεί.

Αν αυτό δεν αφορά τον καλλιτέχνη ­ και δεν τον αφορά ­, ο τελευταίος απλώς
οφείλει να σιωπά και όχι να επιμένει να γίνουν οι παραστάσεις.

Διότι ακόμη και η καλύτερη θεατρική παράσταση δεν μπορεί να γίνει εις βάρος
της ασφάλειας

των δεκάδων θεατών, που θα αντέξουν να πληρώσουν 7.000 δραχμές εισιτήριο για
να την παρακολουθήσουν.