«Εμείς είμαστε οι πρεσβευτές της Ελλάδας»

Το πανό έγραφε «Καλώς ήρθατε αδέλφια μας». Ήταν τοποθετημένο έξω από το κτίριο
της ελληνικής κοινότητας «Προμηθέας» στο Βλαντικαυκάς, την πρωτεύουσα της
Βόρειας Οσετίας, μια ανάσα από την ταραγμένη Τσετσενία.

ΜΕΣΑ, όλα ήταν γιορτινά. Οι παραδοσιακές στολές των παιδιών που χόρεψαν
ποντιακά, οι προπόσεις που δεν σταματούσαν, η διάθεση των ομογενών που έβλεπαν
την Ελλάδα στα πρόσωπα του γ.γ. Απόδημου Ελληνισμού, των βουλευτών και όλης
της ελληνικής αντιπροσωπείας, που έφθασε πρώτη φορά σε αυτήν τη γωνιά της Ρωσίας.

Οι μεγαλύτεροι ­ και εδώ όπως και στις άλλες 7 πόλεις όπου δόθηκαν οι
παραστάσεις του Ελληνικού Πολιτιστικού Μήνα, που διοργάνωσε η γενική
γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού ­ δεν είχαν παρά ευχές να δώσουν. «Καλήν υγείαν
και καλή ζωή», εύχονταν ο Νίκος Ταξίδης, ο Θόδωρος Τσερακίδης και ο Γιώργος
Αποστολίδης. «Και καλά εμείς, είμαστε γεροντάρες και κρατούμε τα έθιμά μας. Τι
θα γίνει με τους νέους μας…». Οι νέοι, κάτω από τη σκιά ενός ζωγραφισμένου
Παρθενώνα, χτυπούσαν με ενθουσιασμό τα πόδια τους στο πάτωμα, χορεύοντας
τρυγόνα και τραγουδώντας λίγο αργότερα «Μαύρα εν’ τα μαλλία τ’ς, χρυσόν εν’ η
καρδία τ’ς, παλαλόν’ς τα παλικάρια…»

Η εθνική συνείδηση των Ποντίων σε όλες τις περιοχές της Νότιας Ρωσίας που
επισκεφθήκαμε, στο πλαίσιο της σημαντικής αυτής πρωτοβουλίας της γενικής
γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού, είναι δεδομένη.

Δεδομένη, όμως, δεν είναι η εξάπλωση της γλώσσας. Οι νέοι όλο και πιο δύσκολα
σήμερα ­ που η οικονομική κατάσταση είναι συχνά απελπιστική ­ έχουν τον χρόνο
ή την διάθεση να μάθουν ελληνικά και οι ελληνικές κυβερνήσεις φαίνεται να
χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία και τις υποσχέσεις, τη στιγμή που χρειάζονται
πράξεις εδώ και τώρα.

Σε μια νέα Ρωσία ­ αυτήν των ηλικιωμένων που φορούν περήφανα στο στήθος τα
παράσημα του Λένιν και των νεωτέρων που προτιμούν να φορούν τα σήματα των
πολυεθνικών ­ οι περίπου 20 ελληνικές κοινότητες της Νότιας Ρωσίας προσπαθούν
σήμερα να βρουν έναν καινούργιο δρόμο. Στο Βιτίζεβο, οι νεόνυμφοι δεν
παραλείπουν να πηγαίνουν στην κατεστραμμένη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και να
κάνουν με το αυτοκίνητο τρεις φορές τον γύρο των ερειπίων, αλλά στα κασετόφωνα
­ πέρα από τον Χρύσανθο και τον Καζαντζίδη ­ ακούγονται ανελλιπώς ο
Σφακιανάκης και ο Κοντολάζος.

Ο πρόεδρος των Ελλήνων στο Σότσι, Γιώργος Αναστασιάδης, παραπονιέται ότι «τα
παιδιά παντρεύονται με Ρώσους και έτσι χάνεται σιγά σιγά το έθνος», αλλά η
Αγάπη ­ παρότι οι δικοί της δεν ξέρουν λέξη ελληνικά ­ τα μιλά τέλεια και
λατρεύει ό,τι έχει να κάνει με την Ελλάδα.

Ο ΧΟΡΟΣ

Τα βιβλία της ελληνικής μπορεί να είναι λιγοστά και τα υπόλοιπα βοηθήματα για
την εκμάθηση της γλώσσας ανύπαρκτα· ο χορός, όμως, είναι εδώ και όσα δεν
μπορούν να πουν τα στόματα τα λένε τα πόδια και τα χέρια των νέων, που
καμαρώνουν μέσα στις στολές τους. Τα παιδιά από το Λύκειο Ελληνίδων της
Αθήνας, που ξεσήκωσαν με την εντυπωσιακή παρουσία τους τον Ελληνισμό της
Νότιας Ρωσίας, όπου και αν βρέθηκαν, παρατήρησαν ότι οι ποντιακοί χοροί, έτσι
όπως τους χορεύουν οι ομογενείς εδώ, έχουν πολλά στοιχεία από ντόπιους χορούς.
Σωστή παρατήρηση. Και σίγουρα δεν ισχύει μόνο για τον χορό…

Σε μια νέα Ρωσία ­ αυτήν που ονειρεύεται, μέσα από τα λόγια του δημάρχου του
Κρασναντάρ, ότι θα γίνει «και πάλι σύντομα καλά, γιατί τώρα είμαστε ασθενείς
αλλά κάθε ασθένεια περνάει, όχι μόνο με την θεραπεία, αλλά επειδή έχουμε
δυνατούς νέους που προσβλέπουν το αύριο» ­ η ελληνική Ομογένεια έχει ένα
σημαντικό ρόλο να παίξει. Για τον εαυτό της και για την Ελλάδα. Ο δραστήριος
πρόξενος της χώρας μας στη Μόσχα, Διονύσης Καλαμβρέζος, είναι κατηγορηματικός:
«Πρέπει να ενθαρρύνουμε με κάθε τρόπο αυτούς τους ανθρώπους να μείνουν εδώ,
κάτι που άλλωστε το θέλουν και οι ίδιοι. Αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητά μας».

«ΘΑ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΟΥΜΕ»

Ο Ελληνικός Πολιτιστικός Μήνας ας ήταν μόνο η αρχή. Οι άνθρωποι της γενικής
γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού δείχνουν ότι κατανοούν και το μέγεθος των
προβλημάτων, αλλά και τη σημασία της Ομογένειας σε αυτήν την περιοχή του
κόσμου.

Οι συναντήσεις της επίσημης αντιπροσωπείας με τοπικούς αξιωματούχους είναι
βέβαιο ότι βοήθησαν στην προώθηση αιτημάτων από την πλευρά της Ομογένειας, αν
και ευχής έργον θα ήταν ορισμένοι από τους επισήμους να κατανοούσαν ουσιαστικά
τους στόχους αυτού του τόσο σημαντικού ταξιδιού… «Θα ξαναγυρίσουμε»,
υποσχέθηκε ο κ. Σταύρος Λαμπρινίδης.

Εν τω μεταξύ, πολλά ζητήματα ­ οι εγκλωβισμένοι Έλληνες στην Αμπχαζία, η
εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, η δεινή οικονομική κατάσταση και τόσα άλλα
περιμένουν λύσεις. Κακά τα ψέματα. Και βιβλία μπορούμε να στείλουμε και
δασκάλους και διαβατήρια ή ειδικά έγγραφα μπορούμε να εκδώσουμε σε περιπτώσεις
μεγάλης ανάγκης και πολιτική μπορούμε να καταστρώσουμε για εθνικά επωφελή
οικονομική διείσδυση στην περιοχή.

Πολλές χώρες θα ήθελαν να έχουν τόσο δραστήρια και περήφανη Ομογένεια στη
Νότια Ρωσία. Εμείς που την έχουμε, ας μην την ξεχνούμε. Άλλωστε, ο πρόεδρος
των Ελλήνων στο Βλαντικαυκάς, Γιώργος Ασλανίδης, το είπε καλύτερα από όλους:
«Παρότι υπάρχουν πρεσβείες και προξενεία, να μην ξεχνάτε ότι εδώ εμείς είμαστε
οι πρεσβευτές της Ελλάδας…»