Ούτε διάγνωση – ούτε κρεβάτι!

Ολοπόρφυρος μες στο καταμεσήμερο ο ήλιος και ένα
πλακόστρωτο ανηφορικό δρομάκι με αναρίθμητους ανθρώπους. Ήταν όλοι εκεί.
Γείτονες και συγγενείς. Φίλοι και γνωστοί. Τα παιδιά της τάξης ­ οι φίλοι του.
Τον περίμεναν. Να τον δουν, να τον αποχαιρετήσουν ­ μήπως και το
πιστέψουν…«ΝΤΥΘΗΚΕ» στα μαύρα χθες η οδός Κωνσταντινουπόλεως, στο Χαϊδάρι.
Και όλοι μαυροφορεμένοι ήταν. Γιατί στη σάλα της μονοκατοικίας του Σταύρου
Μπαγδάτογλου «κοιμόταν» ο μικρότερός του γιος. Ανάμεσα σε ολόλευκους κρίνους,
γαρύφαλλα και τριαντάφυλλα. Ήταν ένα παλικαρόπουλο στα 16, ο Γιάννης. Και όλοι
πια σώπαιναν ­ μήπως και τον ταράξουν.

Σφιχταγκαλιασμένοι με τη μάνα τους
οι δύο του άλλοι γιοι, ο 23χρονος Αλέξης και ο 20χρονος Γιώργος ­ τρία σώματα
σε ένα ­ πάνω από το φέρετρο του βενιαμίν της οικογένειας. Θρήνος. Άλλοτε
υπόκωφος και άλλοτε σιωπηλός. Καρδιές κομμάτια και η μάνα να παραληρεί:
«Θησαυρέ μου, γιόκα μου, μικρέ μου, που ‘σουν ο ομορφότερος… Πέστε μου κι
εσείς βρε παιδιά… Δεν είναι κούκλος; Ποια μάνα δεν θα το ‘λεγε…«.
Σπαράζουν τριγύρω οι άνθρωποι και η γιαγιά να παρακινεί τον εγγονό της να
ξυπνήσει ­ «λίγο μονάχα, έτσι μια στιγμούλα αγόρι μου, για τη μάνα σου…».

Απόγνωση στα φλογερά μάτια των φίλων και συμμαθητών του. Πόνος. Απορία. Ο
Γιάννης, ο Δημήτρης, ο άλλος Γιάννης, η Άννα, η Μαρία, η Δέσποινα, η Χριστίνα,
η Μαίρη. Εφηβικά κορμιά που τα συνταράσσει ο ίδιος καημός, δάκρια και
αναφιλητά και ύστερα η οργή να αναπηδά και όλα να τα συμπαρασύρει: «Γιατί βρε
Γιάννη; Γιατί να μην έχει η Εντατική ένα κρεβάτι;».

ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΑΜΕ ΟΛΟΥΣ

Δεν θέλουν να μοιραστούν τον πόνο τους αυτοί οι δεκαεξάρηδες – ανιχνευτές της
ζωής και όχι του θανάτου έως τώρα. Είναι ό,τι τους απόμεινε από τον Γιάννη.
Και θέλουν να τον βιώσουν ­ ώς την τελευταία του σταγόνα: «Δηλαδή, τι θέλετε
να σας πούμε; Τους διώξαμε όλους ­ κάμερες, συνεργεία, φωτογράφους. Κι αν σας
πούμε, θα γράψετε; Κι αν γράψετε, δεν θα ξανασυμβεί; Δεν θα ξαναπεθάνει ένας
Γιάννης;».

Κρατάνε σαν εικόνισμα στα χέρια τους τη φωτογραφία του. Που τον
δείχνει αθλητή, στητό και αγέρωχο, ένα παιδί έτοιμο να κατακτήσει τον κόσμο.
Περνάει από χέρι σε χέρι η φωτογραφία, ακουμπάει πάνω σε πληγωμένες καρδιές.
Οσφραίνονται το άρωμά του, τη γεμίζουν δάκρυα και ύστερα, όλο τρυφερότητα, τη
σκουπίζουν μήπως και χαλάσει. Και έκαναν επιτόπιο «συμβούλιο», όπως στις
μαθητικές τους κοινότητες, να δουν αν συντρέχει λόγος θετικός ­ και ποιος θα
ήταν αυτός; ­ να την παραχωρήσουν στα «ΝΕΑ» προς δημοσίευση. «Ο Γιάννης δεν θα
το ‘θελε», είπε ένα λιγνό γλυκό κορίτσι και το αγόρι δίπλα της μονολόγησε:
«ποιος ξέρει; Ούτε να πεθάνει ήθελε»!

ΘΑ ΓΡΑΨΕΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ;

«Θα
γράψετε για την Εντατική;», με ρώτησε το καστανόξανθο κορίτσι. «Θα γράψετε για
τις ευθύνες των γιατρών, του συστήματος υγείας, που αφήνει ένα παιδί να
πεθάνει αβοήθητο; Τότε θα σας τη δώσουμε…». Κοιτάχθηκαν, συμφώνησαν με τα
μάτια, την παραχώρησαν: «Έτσι κι αλλιώς ο Γιάννης έγινε πρωτοσέλιδο (!)», είπε
ένα άλλο αγόρι και τον σιγοπήρε το παράπονο: «Αχ! Βρε Γιάννη! Και τι δεν θα
‘δινα να ‘χε η Εντατική ένα κρεβάτι…».

Στο πλακόστρωτο δρομάκι, ένα
φορτηγό στεφάνι. Ολόλευκα. Ο πατέρας, με φάρμακα, ίσα που αναπνέει. Υπάρχουν
ευθύνες; «Δύο ώρες παλεύαμε να βρεθεί ένα κρεβάτι, δύο ολόκληρες ώρες»,
επαναλαμβάνει η Αναστασία Ασημακοπούλου, πρόεδρος του Αθλητικού Ομίλου Αθηνών.
«Βρέθηκε κάποια στιγμή στο Γενικό Κρατικό! Τι να το κάνεις; Δεν άντεξε άλλο το
παιδί. Το χάσαμε… Χθες ήταν μαζί μας, στην πισίνα. Κολυμπούσε, γελούσε…
Και σήμερα είμαστε εδώ… Κι αυτός απουσιάζει. Πώς να το δεχθείς;».

ΧΤΥΠΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

Ήταν πολυαθλητής ο Γιάννης. Είχε το σαράκι του
αθλητισμού μέσα του. Αλλά το κολύμπι ήταν η αδυναμία του. Και εκεί έκανε
πρωταθλητισμό. Το απόγευμα της Πέμπτης έπαιξε λίγο στην μπασκέτα. Κάποια
στιγμή έπεσε. Χτύπησε πίσω, στην πλάτη. Πόνεσε, αλλά δεν το ανέφερε στην
προπονήτριά του όταν πήγε στην πισίνα. Έκανε λίγες διαδρομές στο νερό. Κάποια
στιγμή ένιωσε αδιαθεσία. Βγήκε έξω… Έκανε εμετό. Όλοι ανησύχησαν. Ο γιατρός
του αθλητικού κέντρου ζήτησε ασθενοφόρο. Στο Τζάνειο Νοσοκομείο εντοπίσθηκε
ταχυκαρδία και η αρχική διάγνωση μιλούσε για πιθανό νευροχειρουργικό πρόβλημα.
Αξονική τομογραφία δεν έγινε ­ η εξέταση προϋποθέτει αξονικό τομογράφο!
Ακολούθησε ο Γολγοθάς της αναζήτησης κρεβατιού σε Εντατική…

Μιλούσε στις
«διαδρομές» με το ασθενοφόρο! Είχε πλήρη επαφή, δεν πονούσε και ήθελε να
πετάξει από πάνω του τον ορό και να γυρίσει σπίτι του. Όταν κάποια στιγμή ο
οδηγός του ασθενοφόρου είπε: «μήπως θα ‘ταν καλύτερα να τον πάμε σ’ ένα
παιδιατρικό νοσοκομείο;». Εκείνος αντέδρασε: «Μα γεννήθηκα το 1981», είπε.
Ήταν πολύ μεγάλος για παιδιατρικό νοσοκομείο. Πολύ μικρός για να πεθάνει…

«ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΕΓΑΛΕΙΟ»

Κηδεύτηκε χθες στις 4.15, στο Νεκροταφείο
Αναστάσεως, στο Κερατσίνι. Ήταν 16 χρόνων. Τον έλεγαν Γιάννη Μπαγδάτογλου:
«Ήταν τέλειος», είπαν οι φίλοι του. «Ήταν φίλος. Ήταν ένα παιδί μεγαλείο…».
Θα μπορούσε να μην «ήταν». Να «είναι». Αν υπήρχαν μηχανήματα, για έγκαιρη
διάγνωση. Αν έμπαινε αμέσως μετά στο χειρουργείο. Και αν υπήρχε διαθέσιμο ένα
κρεβάτι Εντατικής. Αλλά το ισχύον σύστημα υγείας διαθέτει τα ελάχιστα κρεβάτια
του σε όσους προλάβουν! Και ο Γιάννης δεν πρόλαβε…

Στην πρώτη της
έκθεση, μετά τη νεκροψία, η ιατροδικαστής Σουλτάνα Μαριανού, αναφέρει ότι ο
θάνατος του 16χρονου αθλητή προκλήθηκε «από ρήξη της ανιούσης αορτής με
οπισθοπεριτοναϊκό αιμάτωμα». Και όπως πιθανολογεί, η ρήξη προήλθε πιθανότατα
από τραυματισμό και όχι από παθολογικά αίτια. Με τις ιστολογικές εξετάσεις,
που θα ακολουθήσουν, θα εξακριβωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου. Ενός παιδιού
που αψηφούσε τον θάνατο. Γιατί τον έκαιγε η φλόγα της ζωής…