ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΩΝ Στη ζωή και στην τέχνη

Τους ένωσε η αγάπη και το κοινό τους επάγγελμα.
Είναι ζευγάρια στη ζωή, πολλές φορές και στη δουλειά τους. Εκεί, που οι άλλοι
αισθάνονται ότι κινούνται σε τεντωμένο σχοινί, εκείνοι ισορροπούν με
χαρακτηριστική άνεση. Συνδυάζουν με επιτυχία την προσωπική ευτυχία και την
καριέρα τους, λες και είναι παιχνιδάκι. Αυστηροί κριτές, σε πολλές
περιπτώσεις, ο ένας του άλλου υποστηρίζουν ότι η οικογένεια και η καριέρα
μπορούν να συνυπάρξουν. Απόδειξη τα χρόνια που ζουν, δημιουργούν και χαίρονται
μαζί.

ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΝ όταν εκείνη
ήταν, ακόμα, μαθήτρια στη σχολή. Εκείνος, ήδη, γνωστός στον θεατρικό χώρο.
Σχεδόν 40 χρόνια κοινής προσωπικής και καλλιτεχνικής ζωής, αλλά και 32 χρόνια
επιχειρηματικής συνεργασίας. Έχουν μια κόρη, επίσης ηθοποιό, τη Ζωή Ρηγοπούλου
και μια εγγονή. Η Κάκια Αναλυτή και ο Κώστας Ρηγόπουλος ερωτεύθηκαν και
παντρεύτηκαν μέσα σε δύο μήνες. Ένας κεραυνοβόλος έρωτας, ο οποίος δεν είχε να
κάνει με τη γοητεία που ασκούσε στη νεαρή εκείνη την εποχή ηθοποιό ο ήδη
γνωστός πρωταγωνιστής..

«Μαζί από το 1958. Βήμα-βήμα περπατήσαμε την
επαγγελματική και προσωπική μας ζωή και ζήσαμε τις χαρές, τις λύπες, τις
αποτυχίες και τις επιτυχίες μας», λέει ο κ. Ρηγόπουλος. «Ο δικός μας
επαγγελματικός χώρος είναι σκληρός και ανταγωνιστικός. Σε πολλές περιπτώσεις
αυτό επιδρά αρνητικά και στις προσωπικές σχέσεις. Σε μας μάλλον το αντίθετο
συνέβη. Μέσα στο θέατρο γνωριστήκαμε, ερωτευτήκαμε, δουλέψαμε και ζήσαμε όλα
αυτά τα χρόνια της κοινής μας ζωής και ήταν ευτυχισμένα και δημιουργικά». Για
την κ. Αναλυτή ο αμοιβαίος σεβασμός είναι το μυστικό για την πολύχρονη και
αρμονική σχέση τους. «Δεν ένιωσα ποτέ να ανταγωνίζομαι τον Κώστα ή εκείνος
εμένα. Συμμετείχαμε ο ένας στην επιτυχία του άλλου. Μάλλον το γεγονός ότι
έχουμε το ίδιο επάγγελμα είναι λιγότερο κακό από ό,τι πολλοί πιστεύουν. Μπορεί
ο σύντροφός σου να καταλάβει τους ρυθμούς σου, τις ώρες που χρειάζεται να
λείπεις από το σπίτι, μπορεί να νιώσει την αγωνία σου, γιατί την έχει
αισθανθεί και ο ίδιος».

Όταν χρειαστεί, ο ένας κρίνει τη δουλειά του άλλου
ακόμα και αυστηρά. Διορθώνει ο ένας τα λάθη του άλλου και
αλληλοσυμπληρώνονται. Είναι, όπως λένε, το σημαντικότερο. «Μάθαμε να αγαπάμε
τα ίδια πράγματα και να μοιραζόμαστε τα πάντα. Ο επαγγελματικός ανταγωνισμός
στη σχέση μας ήταν ανύπαρκτος, ακόμα και τότε που ήμασταν νέοι και πιο
ορμητικοί. Για εμάς το κοινό επάγγελμα ήταν ό,τι καλύτερο. Ήταν η αιτία να
συναντηθούμε».

ΕΚΕΙΝΟΣ γνωστός
ζωγράφος και καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, εκείνη επίσης ζωγράφος,
επιστημονική συνεργάτιδα στη Σχολή Καλών Τεχνών και διευθύντρια στο Εργαστήρι
Τέχνης της Χαλκίδας. Έχουν έναν γιο, τον Αριστείδη, που είναι μουσικός. Τους
ένωσε η αγάπη τους για την τέχνη και τη ζωγραφική. Γνωρίστηκαν όταν η κ.
Χαρίκλεια Μυταρά ήταν φοιτήτρια στο προκαταρκτικό τμήμα της Σχολής Καλών
Τεχνών και ο κ. Δημήτρης Μυταράς φοιτητής στο πρώτο έτος. Μαζί από το 1953.
«Ξεκινήσαμε μαζί και το 1961 συνεχίσαμε τις σπουδές μας στο Παρίσι. Η σχέση
μας πέρασε από όλα τα στάδια: της γνωριμίας, της φιλίας και κατέληξε σε γάμο.
Το κοινό μας επάγγελμα δεν στάθηκε ποτέ αιτία για οποιουδήποτε είδους
ανταγωνισμό», λέει η Χαρίκλεια Μυταρά.

Όταν χρειαστεί, ο ένας κρίνει τη
δουλειά του άλλου. Ξέρουν όμως να σέβονται ο ένας τον άλλο. Διακριτικός και
χαμηλών τόνων ο Δημήτρης Μυταράς, πιο σκληρή η σύζυγός του. «Πολλές φορές όταν
φίλοι, αστειευόμενοι, του λένε ότι εγώ ζωγραφίζω καλύτερα, εκείνος πάντα με
υπερασπίζεται», συμπληρώνει η κ. Μυταρά. Και ο σύζυγός της προσθέτει: «Όταν
βλέπει τη δουλειά μου, δεν διστάζει ποτέ να πει τη γνώμη της. Καλή ή κακή. Για
μένα είναι σαν τη φωνή της συνείδησης και είναι πολύ σημαντικό. Δεν κρύβει
κανέναν ανταγωνισμό. Ο καθένας μας έκανε, πιστεύω, όλα εκείνα που θεωρούσε και
έκρινε απαραίτητα».

Κατανοούν ο ένας τα προβλήματα της δουλειάς του άλλου.
Τις ώρες που χρειάζονται να απομονωθούν για να ζωγραφίσουν, αυτό που πολλοί
ονομάζουν «τη μοναξιά του καλλιτέχνη». Και συμφωνούν ότι «στις σχέσεις τον
ανθρώπων οι χαρακτήρες είναι που παίζουν ρόλο και μόνον αυτοί».

ΓΝΩΡΙΣΤΗΚΑΝ σε μια
παράσταση, όντας πια επαγγελματίες, πριν από 14 χρόνια, στην αρχή της καριέρας
τους και έχουν μια 8άχρονη κόρη, την Ηρώ.

Ο Γιάννης Μπέζος και η Ναταλία
Τσαλίκη, γνωστοί ηθοποιοί του θεάτρου και της τηλεόρασης, ποτέ δεν ένιωσαν να
επηρεάζει την προσωπική τους σχέση ο επαγγελματικός ανταγωνισμός.

Σε έναν
χώρο επικίνδυνο και άκρως ανταγωνιστικό όπως είναι ο καλλιτεχνικός, πολλά
λέγονται και ακόμα περισσότερα ακούγονται.

Το μυστικό όμως, όπως λέει η κ.
Τσαλίκη, είναι η ουσία των πραγμάτων. «Σε καμία περίπτωση δεν θα αφήναμε τον
προσωπικό εγωισμό να μπει ανάμεσα στη σχέση μας. Όταν δύο άνθρωποι έχουν βρει
τον εαυτό τους, ξέρουν τι θέλουν. Γι’ αυτό τον λόγο και επιλέγουν να είναι
μαζί».

Πολλές φορές δουλεύουν μαζί, άλλες πάλι οι ανάγκες κάποιας
παράστασης γίνονται αιτία ένας από τους δύο να λείψει για κάποιο διάστημα. Σ’
αυτές τις περιπτώσεις η ζυγαριά γέρνει προς τη Ναταλία. «Η κόρη μας, η Ηρώ,
νομίζω ότι με χρειάζεται και έτσι όταν τύχει κάποια δουλειά στην επαρχία
συνήθως δεν την επιλέγω. Τώρα, που είναι μικρούλα, μπορώ να κάνω υποχωρήσεις
για να μεγαλώσει σωστά. Το κάνω με ευχαρίστηση. Βρίσκω τη χρυσή τομή και δεν
με ενοχλεί που δεν κάνω κάποια πράγματα στη δουλειά μου, τα οποία σε άλλη
περίπτωση ίσως επέλεγα».

Κρίνουν αυστηρά ο ένας τον άλλο. Εκτιμούν ο ένας
τον άλλο. Καταλαβαίνουν και αποδέχονται τις δυσκολίες του επαγγέλματός τους.

«Κάνουμε μια δουλειά, την οποία κουβαλάμε και στο σπίτι μας. Είναι
σημαντικό να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο. Να συζητάμε, ακόμα και τις
ατομικές μας επιλογές, να προστατεύουμε ο ένας τον άλλο. Αυτό κάνουμε τόσα
χρόνια που είμαστε μαζί και περνάμε καλά», συμφωνούν και οι δύο.