Με ειδικότητα στην επιτυχία

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ της ανόδου. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να
χαρακτηρίσουμε τον Νίκο Παύλου και τον Γιώργο Καλαφατάκη, δύο καταξιωμένους
Έλληνες τεχνικούς, που έχουν… αναγάγει την άνοδο ομάδων σε επιστήμη. Ο
πρώτος για τρίτη φορά (μετά τον Πανελλήνιο και τον Μίλωνα) ανεβάζει ομάδα στην
Α1, αφού κοουτσάρισε τη Δάφνη, ενώ ο δεύτερος μετά τους Αμπελοκήπους ανεβάζει
τώρα και το Ηράκλειο. Οι δύο τεχνικοί μίλησαν για όλα στην «ΟΜΑΔΑ», όπως λόγου
χάρη για το μυστικό της επιτυχίας τους:

«Δεν είχαμε καθόλου άγχος και
ξεκινώντας με τόσα προβλήματα, ιδιαίτερα οικονομικά, δεν βάλαμε αυτοσκοπό την
άνοδο. Ουδείς παράγοντας ανακατεύτηκε στο έργο μας και αυτό ήταν πολύ βασικό,
αφού τον πρώτο λόγο πρέπει να έχει ο προπονητής. Έτσι τα καταφέραμε, ενώ
φανήκαμε πιο δυνατοί στο τέλος», λέει ο Νίκος Παύλου για τη Δάφνη, ενώ ο
συνάδελφός του Γιώργος Καλαφατάκης δεν είχε τόσα στο μυαλό του: «Οι παίκτες
μου είχαν όλα τα προβλήματά τους λυμένα και απλώς χρειάστηκε να δουλέψουμε
σκληρά. Όλο τον χρόνο τούς έφερνα δύο παραδείγματα. Τη Δάφνη, λέγοντάς τους
για το πάθος που δείχνουν παιδιά που είναι απλήρωτα 4 μήνες, και τον Φινλανδό
δρομέα Λάσεν Βίρεν, ο οποίος ακολουθούσε συνήθως στις μεγάλες κούρσες και στην
κατάλληλη στιγμή περνούσε μπροστά και τερμάτιζε πρώτος χωρίς να ξαναχάσει το
προβάδισμα, κάτι που τελικά κάναμε», τόνισε ο τεχνικός του Ηρακλείου, που ήδη
ανανέωσε και τη συνεργασία του για την επόμενη χρονιά, στην Α1 πλέον.

«Ο
πρόεδρος Μανώλης Παπακαλιάτης είναι ένας άνθρωπος εγγύηση, που χαίρεσαι να
δουλεύεις μαζί του. Προτού ζητήσω οτιδήποτε, φρόντισε πριν από μένα για μένα.
Τέτοιους παράγοντες χρειάζεται το άθλημα. Έχει άποψη, αλλά ποτέ δεν επεμβαίνει
στο έργο του προπονητή. Ο στόχος είναι πια να καθιερωθούμε στη μεγάλη
κατηγορία και γι’ αυτό από το καλοκαίρι μπήκαν οι βάσεις. Ο κορμός της ομάδας
δεν θα αλλάξει. Οι κοινοτικοί θα μείνουν και οι δύο και από εκεί και έπειτα
είναι θέμα επιλογών, κυρίως στους ξένους, ώστε η ομάδα να είναι βιώσιμη και να
σταθεί στα δικά της πόδια, χωρίς να εξαρτάται από άλλα αποτελέσματα, όπως
έγινε πέρυσι», λέει ο «Καλάφας».

Όσο για τον Νίκο Παύλου, τα προβλήματα
υπήρχαν:

«Μέσα στη χρονιά χρειάστηκε μέχρι και να δώσω χρήματα από την
τσέπη μου στα παιδιά, για να πάμε να παίξουμε στην Κρήτη. Δεν είναι δυνατόν
παιδιά με άφθονο φιλότιμο να μην έχουν να φάνε το μεσημέρι. Γι’ αυτό έχω θέσει
κάποιους όρους για να παραμείνω. Πρώτα απ’ όλα να εξοφληθούν μέχρι δεκάρας όλα
τα παιδιά και κατά δεύτερον να μείνει ο Τσόπης, ο οποίος είναι σούπερ παίκτης
και μεγάλο ταλέντο. Όσο για την ομάδα μου, στην Α1 θα πρέπει να αγγίξει το…
τέλειο για να παραμείνει. Εκεί τα κουκιά είναι μετρημένα και δεν μπορείς να
κάνεις στραβοπατήματα. Εκτός της δεδομένης ενίσχυσης, θα πρέπει οι Αμερικάνοι
να είναι γκαραντί πολύ καλοί παίκτες, να υπάρξουν καλές δημόσιες σχέσεις,
γιατί γίνεται χαμός, και η διοίκηση να είναι πολύ κοντά στον σύλλογο»,
κατέληξε ο Νίκος Παύλου.

ΟΙ ΔΥΟ προπονητές, αν και δεν έχουν ωφεληθεί από το λόου
προφάιλ που έχουν διατηρήσει τόσα χρόνια, είναι κατηγορηματικοί.

«Δεν
πρόκειται να αλλάξω τώρα. Για μένα δεν μετράει το καλό λουκ απλά σε έναν
προπονητή, αλλά και το έργο του. Σίγουρα η καταξίωση αργεί να έρθει, ο δρόμος
είναι δύσκολος, αλλά και πιο σίγουρος. Υπάρχουν και οι προπονητές που έχουν
άλλα… προσόντα, αλλά βρίσκουν πάντα δουλειά, παρά το γεγονός ότι από όπου
περνούν αφήνουν καμένη γη. Αυτό σίγουρα είναι λυπηρό. Όμως, εάν έχεις υπομονή
κάποια στιγμή θα επιστρέψεις πιο δυνατός. Δυστυχώς, πάει να καταργηθεί η αξία,
η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας τού προπονητή και κάποιοι θέλουν απλά να
είναι το διακοσμητικό στοιχείο. Θα πω, πάντως, ότι το πιο δύσκολο είναι να
κάνεις τον προπονητή από την Α2 και κάτω, να πιάνεις κάρβουνο και να το
μετατρέπεις σε χρυσάφι, αφού στην Α1 έχεις σχεδόν όλα τα προβλήματα λυμένα.
Επίσης, θα ήθελα πιο ενωμένους τους Έλληνες προπονητές, όπως είναι, για
παράδειγμα, οι Γιουγκοσλάβοι. Εμείς δεν είμαστε τόσο ενωμένοι», λέει ο Γιώργος
Καλαφατάκης, που χαρακτήρισε τον Νίκο Παύλου αδικημένο προπονητή, είτε από το
σύστημα, είτε από τον εαυτό του. Όμως και ο τεχνικός της Δάφνης είχε τη δική
του άποψη.

«Δεν ήμουν ποτέ το παιδί των παραγόντων και γι’ αυτό δεν έκανα
και ποτέ συμβόλαια, αφού ήθελα να μπορώ να φεύγω αν κάτι δεν μου άρεσε. Θα
μπορούσα να είμαι από το 1987 στην Α1, όταν ανέβασα τον Πανελλήνιο, αλλά
άλλαξε η διοίκηση και έφυγα. Είχα ξεκινήσει πριν από τον Βαγγέλη Αλεξανδρή ή
τον Κώστα Μίσσα, που είναι της δικής μου κληρουχίας, αφού του Γιώργου (σ.σ.:
Καλαφατάκη) του ρίχνω καμιά δεκαετία. Άλλωστε, τον είχα και παίκτη. Το
ιστορικό μου έχει δείξει ότι φεύγω από σωματεία με τα οποία έχουμε πορευτεί σε
επιτυχίες και με λύπη μου τα βλέπω μετά να ακολουθούν φθίνουσα πορεία, όπως ο
Πανελλήνιος ή ο Μίλωνας, που έφυγα στα μέσα της περιόδου στην Α1 και χωρίς να
έχουμε κάνει γκέλα. Δεν είναι τυχαίο, πιστεύω, πως εάν προσέξει κανείς τις
κατηγορίες πλην Α1 είναι κάποιοι προπονητές που πάντα οι ίδιοι έχουν τις
επιτυχίες», κατέληξε ο τεχνικός τής Δάφνης.

ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ της Α2 και η
έκπληξη της καθίζησης που έπαθαν οι Αμπελόκηποι (χάνοντας μία φαινομενικά
σίγουρη άνοδο) ήταν δύο θέματα για τα οποία δεν θα μπορούσαμε να μη ρωτήσουμε
τους δύο προπονητές.

«Τελικά, το χάσμα που υπήρχε μεταξύ Α1 και Α2
μεγάλωσε. Στην Α1 τα οικονομικά ποσά εκτοξεύτηκαν στα ύψη, ενώ στην Α2, που
υποτίθεται παίζει και τον ρόλο του προθαλάμου, έμειναν στο μηδέν.

Η μεγάλη
κατηγορία, άλλωστε, απορροφά όλους τους καλούς παίκτες», λέει ο Γιώργος
Καλαφατάκης, που μίλησε και για την παλιά του ομάδα.

«Είχα πει από την
αρχή ότι μεγάλο ρόλο δεν θα παίξουν μόνον οι εκτός έδρας νίκες, αλλά και οι
εντός. Έτσι, ενώ Ηράκλειο, Δάφνη και Αμπελόκηποι έχουμε επτά επιτυχίες μακριά
από το γήπεδό μας, μόνον εμείς και η Δάφνη δεν χάσαμε εντός.

Οι
Αμπελόκηποι σχεδόν όλες οι νίκες που έπαιρναν ήταν στον πόντο και φάνηκαν ότι
δεν ήταν δουλεμένοι για να αντέξουν ως το τέλος. Αντίθετα, οι άλλες δύο ομάδες
ήμασταν από την αρχή ως το τέλος πιο δεμένες».

Ο Νίκος Παύλου, μιλώντας
αρχικά για το πρωτάθλημα, τόνισε: «Είχα ξαναπεί ότι κάποιους τους συμφέρει να
είναι υποβαθμισμένο. Θα πρέπει να μικρύνει το σκαλοπάτι που χωρίζει τις δύο
κατηγορίες, αφού από το 1986 που συστάθηκε η κατηγορία τα πράγματα μάλλον
πήγαν προς το χειρότερο.

Τότε δεν είχαν ξένους στην Α1 και έβλεπες
εκπλήξεις όπως εμείς με τον Πανελλήνιο, που φτάσαμε το 1987 στον τελικό του
Κυπέλλου, αποκλείοντας ΠΑΟΚ και Ηλυσιακό. Πρέπει να επιτραπεί τουλάχιστον ο
ένας ξένος και να δοθεί μεγαλύτερη επιχορήγηση».

Όσο για τους
Αμπελοκήπους: «Ο δρόμος της Α2 ήταν μακρύς, αφού επί επτά μήνες παίζαμε
συνέχεια. Οι Αμπελόκηποι, παρά το γεγονός ότι κέρδιζαν συνέχεια σε νεκρό
χρόνο, δεν φάνηκαν να προβληματίζονται για το αν φταίει κάτι.

Ο Νίκος
Αποστολίδης, μάλιστα, μιλούσε συνέχεια για αβαντάζ της ομάδας του και
ειλικρινά πιστεύω ότι οι δηλώσεις του, που άκουγα, δεν βοηθούσαν τους παίκτες
του. Έτσι, μόλις έγινε η πρώτη στραβοτιμονιά δεν άντεξαν».