Σε πρώτο ενικό

ΤΕΛΙΚΑ σε λίγα χρόνια τίποτα δεν θα είναι έτσι όπως το
ξέραμε. Αμερικανοί και Βρετανοί επιστήμονες (εφαρμόζοντας προφανώς το «δουλειά
δεν είχε ο διάολος…»)

αγωνίζονται για να τα φέρουν όλα τούμπα. Και δεν
λέω μόνο για την Ντόλι και την τόσο διάσημη γέννησή της ­ ή μάλλον παραγωγή
της.

Αλλά για ένα σωρό άλλα, μικρότερης φήμης, επιτεύγματα.

Όπως, για
παράδειγμα, το χάπι του οργασμού που φτιάχτηκε σε κάποιο αμερικανικό
εργαστήριο. Δεν βρίσκεις άντρα; Σιγά που τον χρειάζεσαι. Παίρνεις το χαπάκι
σου και το ευχαριστιέσαι. Περνάει και ο πονοκέφαλος (γιατί το χάπι έχει διπλή
ιδιότητα, λειτουργεί και ως αναλγητικό),

το τερπνόν μετά

του ωφελίμου
δηλαδή.

Ή το άλλο που

διάβασα πριν από λίγες μέρες.

Μια βρετανική
εταιρεία κατεψυγμένων λαχανικών αποφάσισε να ρίξει στην αγορά καρότα με γεύση
σοκολάτας και αρακά με γεύση κέτσαπ.

Τέρμα οι γεύσεις που ξέραμε. Τώρα
όταν θα θέλω σοκολάτα δεν θα πηγαίνω στο περίπτερο, θα τρέχω στον μανάβη.

Και πάλι το τερπνόν μετά του ωφελίμου, αφού θα απολαμβάνω τις ευεργετικές
ιδιότητες των λαχανικών αισθανόμενη

τη γεύση της αγαπημένης μου, πλην
βλαβερής, σοκολάτας.

Όλα καλά, αλλά σε ένα σημείο έχω ένσταση.

Τι να
το κάνω το χάπι αφού δεν συμφωνώ με την εξίσωση σχέση=οργασμός και θέλω και το
φλερτ και τη βόλτα και το γέλιο; Κι έπειτα, θέλω το καρότο που τρώω να είναι
πορτοκαλί και δροσιστικό και η σοκολάτα σε μια λαχταριστή πλάκα ­ έτσι όπως τα
έχω μάθει από παιδί.