Γέφυρα Στογιάνοφ προς Τουρκία

Αν για
την Ελλάδα φάνηκε να έχει ενδιαφέρον στη Σύνοδο του Συμβουλίου της Ευρώπης στο
ηλιόλουστο Στρασβούργο η προχθεσινή παρέμβαση του Έλληνα Προέδρου της
Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου, η χθεσινή ομιλία του 45χρονου Βούλγαρου
προέδρου Πέτερ Στογιάνοφ έδειξε να ενδιαφέρει εξίσου τους Δυτικοευρωπαίους,
κυρίως για τις ισορροπίες στα Βαλκάνια.

ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ

ΗΤΑΝ εντυπωσιακή η αρνητική αναφορά του
Στογιάνοφ στον Τοντόρ Ζίβκωφ σε μια προσπάθεια να ρίξει γέφυρα προς την
Τουρκία. Κατηγόρησε τον πρώην πρόεδρο της Βουλγαρίας για τη στάση του «κατά
της τουρκικής μειονότητας» και την πρακτική του να αλλάξει τα τουρκικά σε
βουλγαρικά ονόματα. Μάλιστα, σε μια αποστροφή της ομιλίας του, ενώπιον
βουλευτών 40 χωρών, εξήρε τη συμβολή της τουρκικής μειονότητας ακόμη και στη
διακυβέρνηση της χώρας του.

Ένα δεύτερο εντυπωσιακό στοιχείο για τις νέες
ισορροπίες στα Βαλκάνια ήταν η απάντηση που έδωσε ο Π. Στογιάνοφ στον Ρώσο Βλ.
Ζιρονόφσκι, όταν ο τελευταίος τού έθεσε το θέμα πως η Ρωσία παραδοσιακά
βοηθούσε τη Βουλγαρία απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας και της Τουρκίας. Ο Στογιάνοφ παραδέχθηκε μεν ότι η Ρωσία έπαιξε
καθοριστικό ρόλο στο παρελθόν, ωστόσο, υπεραμύνθηκε της σημερινής πολιτικής
της χώρας του υπέρ της ένταξής της στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ένα
τρίτο εντυπωσιακό στοιχείο ήταν η όλη προσπάθεια του Στογιάνοφ να
«αποδεσμεύσει» τη Βουλγαρία από τα προβλήματα της Βαλκανικής και να την
«εντάξει» όσο γινόταν περισσότερο στη Δύση, για την οποία αφιέρωσε το
μεγαλύτερο τμήμα της ομιλίας του.

Γι’ αυτό και όταν ρωτήθηκε για τα Σκόπια
και τη θέση της Σόφιας, ότι επίσημη γλώσσα τους θα έπρεπε να είναι η
Βουλγαρική, αν και έκανε λόγο για «τη Μακεδονία που βγαίνει από τη βουλγαρική
ιστορία», ωστόσο, παρέπεμψε το θέμα στις συζητήσεις και συνομιλίες που
γίνονται σε διεθνείς οργανισμούς.

Ούτως ή άλλως, το θέμα των Βαλκανίων,
όπως φάνηκε χθες και από τις ερωτήσεις δημοσιογράφων σε συνεντεύξεις Τύπου στο
Στρασβούργο, δείχνει να απασχολεί εντονότατα τις δυτικές χώρες. Βουλευτές της
Γαλλίας, της Γερμανίας και της Αγγλίας διατύπωναν μάλιστα τη θέση ότι η
αποστολή στρατευμάτων στην Αλβανία δεν αποτελεί την τελευταία πράξη του
δράματος που παίζεται και ότι χρειάζεται να διανυθεί ακόμη μακρύς δρόμος για
την ειρήνευση στην περιοχή.