Οι μισθοί των καθηγητών και η τακτική της ΟΛΜΕ

ΓΙΑ ΤΟΥΣ
μισθούς των καθηγητών και την τακτική της ΟΛΜΕ γράφει ο κ. Ιωσήφ Π. Σηφαλάκης,
από το Παλαιό Φάληρο:

«Κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι σημερινές αποδοχές
των απασχολουμένων στο Δημόσιο ­ μεταξύ των οποίων και οι καθηγητές ­ είναι,
παρά τις βελτιώσεις που επήλθαν με τον προϋπολογισμό του 1997 και το νέο
μισθολόγιο, ικανοποιητικές. Με δεδομένα, όμως, τη ρητή δήλωση της κυβέρνησης
ότι ο προϋπολογισμός δεν έχει περιθώρια απορρόφησης πρόσθετων δαπανών, αλλά
και το γεγονός ότι για την απαραίτητη βελτίωση της κακής δημοσιονομικής
εικόνας της χώρας και την επίτευξη των στόχων της, σε σχέση με τη σύγκλιση της
οικονομίας και την ισότιμη ένταξή της στην Ενωμένη Ευρώπη, μονόδρομο αποτελεί
η εφαρμογή σφιχτής οικονομικής πολιτικής και η αυστηρή, χωρίς παρεκκλίσεις,
τήρηση του προϋπολογισμού, γίνεται πρόδηλο ότι η πρόσφατη αιφνίδια, μήνες
ολόκληρους μετά την επισημοποίηση του προϋπολογισμού της χρονιάς και την
καθιέρωση του νέου μισθολογίου, και κατά τρόπο, θα έλεγα, εκβιαστικό,
διατύπωση από την ΟΛΜΕ συντεχνιακής μορφής αξίωσης ειδικής αύξησης των
αποδοχών των μελών της, παράλληλα με την ευθεία ή έμμεση, μέσω συνδικαλιστών
προσκείμενων σ’ αυτές, στήριξή της από ορισμένες πολιτικές δυνάμεις οδηγούν,
αβίαστα, στο συμπέρασμα ότι εάν οι πράξεις τους δεν υπήρξαν απλά και μόνο
προϊόν απύθμενης ανευθυνότητας, υπήρξαν εκδηλώσεις μιας ενορχηστρωμένης, με
πρώτη μονάδα κρούσης τους καθηγητές, προσπάθειας υπονόμευσης της κυβέρνησης
και της οικονομικής της πολιτικής, χωρίς αναλογισμό των ολέθριων συνεπειών για
την οικονομία της χώρας, αλλά και χωρίς την ύπαρξη εκ μέρους των πολιτικών
δυνάμεων σοβαρής εναλλακτικής και ολοκληρωμένης πρότασης οικονομικής
πολιτικής, η οποία να επιτυγχάνει τους επιθυμητούς απ’ όλους στόχους.

Το
συμπέρασμα αυτό ενισχύει και η, μετά τον εκφυλισμό και τη λήξη της απεργίας,
τακτική ορισμένων συνδικαλιστών της ΟΛΜΕ, οι οποίοι αντί να συναισθανθούν, εάν
μη τι άλλο, την έκταση της βλάβης την οποία προκάλεσαν στους μαθητές τους και
να επιδοθούν, στον χρόνο ο οποίος απομένει και στο μέτρο του δυνατού, σε μια
ειλικρινή και σύντονη προσπάθεια κάλυψης των όποιων κενών είχαν δημιουργηθεί,
επέλεξαν τη συνέχιση της αντιπαράθεσης με το προϊστάμενό τους υπουργείο,
αμφισβητώντας τις νόμιμες αποφάσεις του και χαρακτηρίζοντας τες ακόμα και
αντιπαιδαγωγικές, όταν εάν υπήρξε μια κατ’ εξοχήν αντιπαιδαγωγική και ανεύθυνη
συμπεριφορά, αυτή, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, ήταν η δική τους».