Αδιάκριτες διακρίσεις

ΕΙΝΑΙ, τάχα, θέμα άγνοιας ή
μήπως πονηριάς και δυστροπίας;

Γιατί αν δεν αμφισβητείται πως το Κοινοτικό
Δίκαιο κατισχύει της εθνικής νομοθεσίας…

Και αν η παρακολούθησή του ­
όπως και η συμμόρφωση προς τις συντεταγμένες του ­ επιβάλλεται επί ποινή
αυστηρών κυρώσεων…

Τότε, μόνον η ενσυνείδητη προσπάθεια παράκαμψής του
εξηγεί την απροθυμία κάποιων δημόσιων υπηρεσιών να πράξουν τα δέοντα.

Αντίθετη προς το Κοινοτικό Δίκαιο η άρνηση της ΔΕΗ να αναγνωρίσει το δικαίωμα
συνταξιοδότησης υπέρ ανδρών που χήρεψαν, θυμίζει πως οι αντιστάσεις στην
εφαρμογή της νομοθεσίας ­ ιδίως στα ασφαλιστικά ­ για την ισότητα των φύλων
παραμένουν ισχυρές.

Και, ίσως, με αφορμή την απόφαση του Δικαστηρίου
Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, είναι ευκαιρία να τονισθεί πως η παραμέληση ­ και στα
εργασιακά ­ της ισότητας δεν μπορεί να διαιωνίζεται ­ είτε για γυναίκες
πρόκειται είτε για άνδρες.

Και κυρίως ότι η πλάγια ­ και εκ του πονηρού ­
προσεπίκληση μιας ανύπαρκτης «διακριτικής ευχέρειας» δεν μπορεί να αναιρεί την
κατάργηση των διακρίσεων λόγω φύλου.