Πλαστικό αδιάβροχο

Ποιο rebranding και κουραφέξαλα; Πάνε αυτά, να τα ξεχάσετε! Θα ήταν μάλιστα προτιμότερο να μην το συζητάμε κιόλας, να μην το θίγουμε καν, για να μη θυμάται τα λεφτά που πέταξε για τους ειδικούς. (Λεφτά τα οποία είχε μαζέψει με αιματηρές οικονομίες, όπως είναι γνωστό…) Τώρα, υπό την πίεση των δημοσκοπήσεων, που καταγράφουν στασιμότητα, ο Αλέξης Καραμήτρος ακολουθεί τη στρατηγική της γιούργιας, δηλαδή γιουρούσι ατάκτων σε ό,τι φέρνει η επικαιρότητα.

Τρέχει απεγνωσμένα, για να μην ξεφουσκώσει από τόσο νωρίς το εγχείρημα της επιστροφής του στην πολιτική. Προσπαθεί να κατοχυρώσει τουλάχιστον τη δεύτερη θέση, για την οποία παλεύει με τον Νίκο Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ. (Φανταστείτε τους αλειμμένους με λάδι, με κολλητά παντελόνια κάπρι, να παλεύουν σε ένα σκάμμα με λάσπη…) Αλλιώς τα είχε υπολογίσει, είναι αλήθεια, βιάστηκε όμως να πέσει στην παγίδα των πρόωρων εκλογών.

Έτσι τώρα, είναι υποχρεωμένος να παρουσιάσει στους ψηφοφόρους κάτι πιο σοβαρό από μουσαμάδες. Τρέχει μάλιστα μόνος του, γιατί δεν έχει κόμμα ούτε στελέχη. Βρέθηκε, εν ολίγοις, εκεί που ήταν προτού φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ. Επέστρεψε στην παγίδα από την οποία είχε ξεφύγει: στο άχαρο 15%.

Όταν έχει λοιπόν να διαχειριστεί τέτοια κρίση, ας μην είμαστε τόσο αυστηροί πια μαζί του, επειδή του ξεφεύγουν οι λεπτομέρειες, όπως το σακίδιο των 1.600 ευρώ ή το μπουφάν των 1.800 ευρώ, με τα οποία συμμετείχε σε διαδήλωση στο Παρίσι.

«Απόδραση», όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, είχε κάνει ο άνθρωπος στο Παρίσι, για Σαββατοκύριακο. Πώς θέλατε να πάει;

Πήρε μαζί τα καλά του, τα καινούργια του αποκτήματα για τα οποία καμαρώνει. Έτσι δεν κάνουν οι περισσότεροι; Αυτός συνδύασε, λοιπόν, εργασία και χαρά. Δηλαδή διήμερο αναψυχής σε κλίμα παρισινής κομψότητας, μαζί με αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο.

Δεν το έχετε παρατηρήσει, άλλωστε, ότι εδώ και πολύ καιρό πια ο Αλέξης ντύνεται ακριβά; Τον γνωρίσαμε με κοστουμάκι Massimo Dutti και τώρα φοράει χειροποίητα, ιταλικής προέλευσης, υποθέτω, από ακριβά υφάσματα. Δεν νομίζω να ράβεται, ψωνίζει όμως χειροποίητα σακάκια (το παρατηρούμε στη ραφή των μανικιών στους ώμους).

Το μεμπτό στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η πολυτέλεια – επαγγελματίας αριστερός είναι, τι περιμένετε;

Παραφράζοντας τον Λένιν, θα μπορούσανε να πούμε ότι αγωνίζεται ώστε όλοι μια μέρα να μπορούν να φορέσουν Loro Piana. (Τυχαία η επιλογή της εμπορικής επωνυμίας). Το μεμπτό και κατακριτέο είναι αν πλήρωσε πράγματι 1.800 ευρώ για το μπουφάν με το οποίο εμφανίστηκε στη διαδήλωση.

Όπως μπορούμε να διακρίνουμε στις φωτογραφίες, πρόκειται για ένα σκούρο μπλε αδιάβροχο, από συνθετικό ύφασμα. Ενα κοινό πλαστικό μπουφανάκι, δηλαδή. Αν γι’ αυτό το πράγμα πλήρωσε 1.800 ευρώ, τότε, ναι, πιάνει πουλιά στον αέρα ο μπαγάσας…

Το σάβανο του Λαέρτη

Αν έχω καταλάβει καλά, ο Νίκος «Δαρείος» Δένδιας εγκαινιάζει την εξωτερική όψη του υπουργείου Εθνικής Αμυνας με τη μέθοδο του σαλαμιού: λίγο-λίγο, για να κρατάει περισσότερο.

Τρεις φορές μέχρι τώρα έχει κάνει τελετή εγκαινίων στο ανακαινισμένο κτίριο. Λογικά, περιμένω να κάνει και μία τέταρτη, στην οποία θα συνοψίζει τις τρεις προηγούμενες, ώστε να κάνουμε μια καλή επανάληψη για να εμπεδώσουμε.

Με την ευκαιρία αυτή, όμως, αλλά και επειδή είναι προφανές ότι τον θέλγουν οι προκλήσεις της διακόσμησης, τι γίνεται με το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη;

Έχει αναλάβει ή μάλλον του έχει ανατεθεί η αναδιαμόρφωση του χώρου, ώστε να αναδεικνύεται και να προστατεύεται με τον αρμόζοντα τρόπο. Στο κάτω κάτω, είναι το σημαντικότερο μνημείο του έθνους, είναι το κενοτάφιο των πεσόντων στους πολέμους.

Για τον λόγο αυτόν έχει χωροθετηθεί στη βάση του κτιρίου της Βουλής. Το δημοκρατικό πολίτευμα, που συμβολίζει η Βουλή, είναι ο τρόπος διαχείρισης της ελευθερίας· οι νεκροί στη βάση της είναι το τίμημα.

Μήπως, αναρωτιέμαι, ο Δαρείος ψειρίζει την ανακαίνιση του υπουργείου, προκειμένου να σκαπουλάρει την αναδιαμόρφωση του Αγνώστου και το λεπτό θέμα του «μνημείου» για τους νεκρούς των Τεμπών; Μήπως στο συγκεκριμένο ο Δαρείος παίζει την Πηνελόπη; Μήπως η ανακαίνιση του υπουργείου είναι το σάβανο του Λαέρτη, που πλέκει στον αργαλειό η Πηνελόπη και ποτέ δεν τελειώνει;