ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Οι συμπληγάδες της ανώτατης εκπαίδευσης

3 λεπτά

Ποια μπορεί να είναι μία από τις μεγαλύτερες μαχαιριές σε έναν πατέρα, ένας εφιάλτης δίχως τέλος; Να αδυνατεί να επιτρέψει στο παιδί του να σπουδάσει, όταν εκείνο, με βάσανα και θυσίες, πέρασε σε ένα πανεπιστήμιο κάποιας άλλης πόλης, πιθανόν στη σχολή που ονειρευόταν. Να του ανακοινώνει ότι αυτό είναι αδύνατο να γίνει, είναι απολύτως ανέφικτο.

Είναι σαν να του κόβει σύριζα τα φτερά και να του μαυρίζει την ψυχή, να του διαλύει τα εσώψυχά του και μαζί όλα του τα όνειρα. Κάντε το εικόνα. Ενα υποψήφιο φοιτητάκι να πανηγυρίζει την εισαγωγή του κι ο πατέρας να του ανακοινώνει βουρκωμένος ότι δεν μπορεί να το στείλει στην πόλη όπου πέρασε.

Δυστυχώς δεν είναι σενάριο τρόμου, αλλά μια ζοφερή πραγματικότητα που ραγίζει καρδιές στην Ελλάδα του 2026. Εκατοντάδες νεοεισελθόντες φοιτητές δεν πήγαν καν να γραφτούν στα πανεπιστήμια, γιατί απλώς ήταν αδύνατο.

Κάποια στοιχεία έδωσε ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών Χρήστος Μπούρας και αφορούν την αχαϊκή πρωτεύουσα, μόλις δύο ώρες από την Αθήνα. Τετρακόσιοι φοιτητές, λοιπόν, δεν πήγαν να γραφτούν στη σχολή τους λόγω οικονομικής αδυναμίας. Κι ανάμεσά τους εννέα φοιτητές που πέρασαν στην Ιατρική Σχολή και μερικοί ακόμα σε δημοφιλέστατες πολυτεχνικές σχολές. Μαθητές που πέρασαν στην Ιατρική και στο Πολυτεχνείο, άρα πολύ υψηλού επιπέδου, δεν πήγαν να σπουδάσουν! Κι αυτό είναι η απόλυτη πίκρα, ένα τεράστιο ψυχικό μαρτύριο.

Αν προσθέσουμε και τις άλλες σχολές, κάποιες μάλιστα μακρινές όπως στην Αλεξανδρούπολη και την Κομοτηνή, τη Μυτιλήνη και την Κρήτη, προφανώς και αλλού, αντιλαμβανόμαστε ότι ο συνολικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος· κι αυτό είναι σοκαριστικό.

Παιδιά που τουλάχιστον στα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου έφτυσαν αίμα για να τα καταφέρουν στις Πανελλαδικές, είδαν τον κόπο τους να πηγαίνει στα σκουπίδια. Το ίδιο και τα ξενύχτια τους, η αγωνία, η νυχτερινή μελέτη, η τρομακτική πίεση που δημιουργούν αυτές οι ψυχοφθόρες εξετάσεις.

Αλλά όταν μια οικογένεια αδυνατεί να βγάλει τον μήνα της και τα λεφτά δεν φτάνουν ούτε για τον μισό μήνα, όταν δυσκολεύεται πολύ για το νοίκι και το σουπερμάρκετ – κι έρχεται και χειμώνας με καύσιμα φωτιά –, πώς να στηρίξει το παιδί της σε άλλη πόλη; Να δώσουν οι γονείς το… νεφρό τους; Να πάρουν δάνεια επί δανείων; Ή μήπως θα λύσουν το θέμα μ’ εκείνο το χωραφάκι στο χωριό; Αν μπορούσαν, θα το είχαν κάνει. Προφανώς δεν μπορεί να γίνει τίποτα απ’ αυτά, αν και κάποιοι γονείς ίσως και να έκαναν ένα τέτοιο απονενοημένο διάβημα.

Η κατάσταση, λοιπόν, είναι ξεκάθαρη. Αν προσθέσει κανείς το νοίκι σε κάποια πόλη της Ελλάδας – και δεν θα βρεθεί τίποτα κάτω από τετρακόσια ευρώ –, τους λογαριασμούς, τα καθημερινά εισιτήρια για το πανεπιστήμιο, τη διατροφή για έναν ολόκληρο μήνα (και δεν μπορεί να είναι… ένα σουβλάκι την ημέρα) και κάποια αναγκαία έξοδα, μαζεύεται ένας ολόκληρος μισθός. Πώς θα ζήσει η οικογένεια πίσω, που ήδη έχει ματώσει με τα φροντιστήρια; Πώς θα καλύψει τα δικά της έξοδα, όταν τα λεφτά δεν φτάνουν ούτε για είκοσι μέρες; Και πόσο να βοηθήσουν ο παππούς και η γιαγιά, που το κάνουν αγόγγυστα για παιδιά και εγγόνια, δίνοντας τα πάντα;

Ετσι, μπροστά στο τεράστιο αδιέξοδο, οι γονείς, προφανώς συντετριμμένοι, αποφασίζουν να μη στείλουν τα παιδιά σε πανεπιστήμιο που είναι μακριά από την πόλη τους. Αν όλο αυτό φαντάζει υπερβολικό, τα στοιχεία του πρύτανη της Πάτρας διώχνουν κάθε αμφιβολία.

Κι έτσι όπως είναι η κατάσταση, δεν μοιάζει τόσο μακρινό το ενδεχόμενο να είναι μισοάδεια πολλά πανεπιστήμια της περιφέρειας. Τι… όχι; Ισως να πρέπει να μπει επί τάπητος η δημιουργία νέων εστιών για τους φοιτητές. Μοιάζει πιο αναγκαίο από ποτέ…

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Θεσσαλονίκη: Χειροπέδες σε 33χρονο για κοκαΐνη και αναβολικά
  2. Νέο δικαστικό «μπλόκο» στην αψίδα ύψους 76 μέτρων που θέλει να κατασκευάσει ο Τραμπ κοντά στο Άρλινγκτον
  3. Τατιάνα Μπλάτνικ: «Δεν φεύγω από την Ελλάδα, είναι το σπίτι μου»

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies