Ενα καλάθι και μια δήλωση

Πριν από το ματς της Αγγλίας με την Ισπανία στο Γουέμπλεϊ για το Nations League που έγινε το Σάββατο, κάποια βρετανικά μέσα ενημέρωσης έγραψαν ότι αυτό το παιχνίδι έπρεπε να είναι ο τελικός του Μουντιάλ του περασμένου καλοκαιριού, αν οι παίκτες του Τούχελ δεν είχαν ηττηθεί από την Αργεντινή δείχνοντας τον πανικό τους το τελευταίο μισάωρο του ημιτελικού.

Οι Ισπανοί κέρδισαν τους Αγγλους με 3-2 αφού προηγήθηκαν με 0-1 μόλις το ματς άρχισε (χάρη σε ένα γκολ του Γιαμάλ) αλλά και αφού έφτασαν πολύ κοντά στο να βρεθούν με δύο γκολ πίσω στο σκορ: στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου κι ενώ η Αγγλία προηγούνταν με 2-1 ο Χάρι Κέιν έχασε πέναλτι.

Ολα αυτά θα ήταν υπέροχο να τα είχαμε δει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αντί να παρακολουθήσουμε (με ευθύνη της Αργεντινής) εκείνο τον απολύτως βαρετό τελικό που είχε κριθεί υπέρ των Ισπανών με το γκολ του Φεράν στην παράταση.

Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές: το σενάριο του τελικού Ισπανία – Αγγλία είναι κάτι σαν επιστημονική ποδοσφαιρική φαντασία.

Διότι καμία ομάδα δεν μπορεί να προκριθεί σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου όταν στον ημιτελικό λιποθυμάει από τον φόβο μπροστά στην πιθανότητα να κερδίσει…

Σίτι

Το βασικό θέμα πάντως του βρετανικού Τύπου αυτό το Σαββατοκύριακο που προηγήθηκε δεν ήταν οι περιπέτειες της ομάδας του Τούχελ αλλά η απόφαση για τις οικονομικές παραβάσεις της Μάντσεστερ Σίτι.

Η δίκη της άρχισε κοντά δύο χρόνια πριν. Πολλοί ειρωνεύτηκαν τη διαδικασία. Ομως αν κράτησε τόσο πολύ είναι γιατί οι παραβάσεις αυτές έπρεπε να ελεγχθούν μία προς μία και ήταν πάρα πολλές.

H ανεξάρτητη πειθαρχική επιτροπή έκρινε τη Μάντσεστερ Σίτι ένοχη για 114 από τις 115 κατηγορίες! Και, όπως σωστά επισημάνθηκε, ο σκοπός της αρμόδιας επιτροπής δεν ήταν να βγάλει γρήγορα μια απόφαση αλλά να βγάλει μια τεκμηριωμένη απόφαση.

Εννιά

Οι παραβάσεις έχουν προκύψει σε μια περίοδο εννέα χρόνων: ξεκίνησαν το 2009 και φτάνουν μέχρι το 2018, όταν και έγινε ο σχετικός έλεγχος.

Αφορούν τη μη παροχή ακριβών οικονομικών στοιχείων, την απόκρυψη του πραγματικού ύψους αμοιβών παικτών και προπονητών (όπως του ιταλού προπονητή Ρομπέρτο Μαντσίνι που έπαιρνε τα χρήματά του στο Ντουμπάι ενώ δούλευε στην Αγγλία), καθώς και τη μη συνεργασία με τις Αρχές.

Το ενδιαφέρον στην ιστορία είναι ότι δεν έχει εξαγγελθεί ποινή αλλά υπήρξε απλά απόφαση καταδίκης. Η συγκεκριμένη αθλητική ή οικονομική ποινή (το πιο πιθανό είναι να υπάρξουν και τα δύο) θα ανακοινωθεί προσεχώς έπειτα από σχετική συνεδρίαση της επιτροπής.

Τι ποινή θα είναι αυτή; Υπάρχουν πολλά ενδεχόμενα: άλλοι μιλούν για υπέρογκο πρόστιμο και αφαίρεση βαθμών, άλλοι ακόμα και για υποβιβασμό της ομάδας.

Η Μάντσεστερ Σίτι έχει δηλώσει ότι δεν θα τοποθετηθεί όσο η διαδικασία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, ενώ θεωρείται βέβαιο πως θα καταθέσει έφεση μόλις επισημοποιηθούν οι κυρώσεις.

Αλλά οι αγγλικές εφημερίδες, αφού τονίσουν (όλες μάλιστα) ότι το γεγονός εξηγεί την ξαφνική απόφαση του Πεπ Γκουαρντιόλα να πει αντίο στην ομάδα πέρυσι το καλοκαίρι, αποκαλύπτουν ότι οι αντζέντηδες των παικτών της Σίτι εκφράζουν έντονη ανησυχία για το μέλλον των παικτών τους. Κι αυτό είναι σίγουρα κακό σημάδι.

Εμπαπέ

Κακό σημάδι είναι και ο πρόσφατος τραυματισμός του Εμπαπέ στο παιχνίδι της Γαλλίας με την Τουρκία, όπου έκανε ντεμπούτο ο Ζινεντίν Ζιντάν ως ομοσπονδιακός προπονητής των Γάλλων.

Ο άσος της Ρεάλ Μαδρίτης σκόραρε, αλλά βγήκε από το γήπεδο πονώντας. Τρόμαξαν και οι Γάλλοι, αλλά και οι άνθρωποι της Βασίλισσας.

Η διάγνωση του τραυματισμού του ακούστηκε κάπως τρομακτική: ο Γάλλος έπαθε «υπερέκταση της οπίσθιας κάψας του αριστερού γονάτου».

Τελικά όλο αυτό δεν είναι κάτι σπάνιο ή ικανό να τον κρατήσει μακριά από τα γήπεδα για καιρό: οι γιατροί της Ρεάλ ανακοίνωσαν ότι ο ποδοσφαιριστής θα λείψει το πολύ δώδεκα μέρες.

Ομως αυτή είναι η μία διάσταση της ιστορίας: η καλή. Γιατί υπάρχει και μια κακή. Πέρυσι εξαιτίας των προβλημάτων στο αριστερό γόνατο ο Εμπαπέ έχασε 12 ματς.

Το καλό είναι ότι τώρα θα χάσει μόλις δύο. Ομως είμαστε ακόμα στον Σεπτέμβρη. Και την επόμενη φορά που ο Εμπαπέ θα πονέσει μπορεί παιχνίδια να χάσει περισσότερα. Αυτό που εν τέλει διαπιστώθηκε είναι μια επικίνδυνη ευπάθεια.

Μαρκόπουλος

Η μοίρα μερικές φορές σκηνοθετεί απίστευτα πράγματα. Το σκεφτόμουν βλέποντας τον ΠΑΟΚ στο σούπερ καπ του μπάσκετ να κερδίζει τον ΠΑΟ στον ημιτελικό με ένα δολοφονικό σουτ του Οσμάν στο τελευταίο δευτερόλεπτο.

Δεν νομίζω πως θα υπήρχε καλύτερος τρόπος για να αποχαιρετήσει ο ΠΑΟΚ έναν σπουδαίο προπονητή του που μια μέρα πριν είχε φύγει από τη ζωή: αναφέρομαι στον μεγάλο Σούλη Μαρκόπουλο.

Για όλους εμάς που αγαπήσαμε το μπάσκετ του ’80 και του ’90 ο Σούλης Μαρκόπουλος ήταν πάντα ο προπονητής του ΠΑΟΚ.

Οχι μόνο γιατί το 1994, όταν διαδέχτηκε τον Ντούσαν Ιβκοβιτς κέρδισε με αυτόν τη Στεφανέλ στον τελικό τού τότε Κυπέλλου Κόρατς, αλλά γιατί στον πάγκο του Δικεφάλου του Βορρά ο Μαρκόπουλος έμοιαζε να υπάρχει πάντα!

Εδινε το «παρών» όποτε η ομάδα τον χρειάστηκε, ενώ σε μία από τις επιστροφές του, το 2009, έμεινε εκεί οκτώ χρόνια – οκτώ δύσκολα χρόνια.

Αδικία

Αδικούμε τον Μαρκόπουλο βέβαια όταν τον συνδέουμε αποκλειστικά με τον ΠΑΟΚ. Είχε ξεπεράσει τα 700 παιχνίδια πρωταθλήματος στην Α1 και ολοκλήρωσε την καριέρα ως προπονητής του Αρη έχοντας φθάσει τις 341 νίκες, επίδοση που τον τοποθετεί στην τρίτη θέση μεταξύ των προπονητών που έχουν δουλέψει στην Ελλάδα, πίσω μόνο από τον Γιάννη Ιωαννίδη και τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πολλούς ανθρώπους που έχουν αγαπήσει τον ΠΑΟΚ και θα μπορούσαν να χαρούν πιο πολύ το τρίποντο του Οσμαν από τον Μαρκόπουλο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Γιάννης

Πάντως ίσως πιο εντυπωσιακό γεγονός από το σούπερ καπ του μπάσκετ (μια διοργάνωση που έγινε κεκλεισμένων των θυρών στο γήπεδο του Περιστερίου – ντροπής πράγματα, δηλαδή…) ήταν αυτές τις μέρες μια δήλωση του Θανάση Αντετοκούνμπο.

Οταν ρωτήθηκε στο media day του Αρη για το αν υπάρχει ενδεχόμενο ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κάποια μέρα να αγωνιστεί στον Αρη, ο Θανάσης δεν το απέκλεισε λέγοντας χαρακτηριστικά: «Θα δούμε. Να κάνουμε εμείς αυτό που πρέπει πρώτα και όλα έρχονται».

Αν ο Οσμαν τρέλανε τον κόσμο του ΠΑΟΚ με ένα σουτ, ο Θανάσης τρέλανε τον κόσμο του Αρη με μια απλή δήλωση…