Οταν η μετριοκρατία αντικαθίσταται από την ευνοιοκρατία στο κυνήγι των ρεκόρ και της αθανασίας το αποτέλεσμα είναι μια εντυπωσιακή τραγωδία. Τα τελευταία θραύσματα της άλλοτε ομάδας-πρότυπο που στη χειρότερη περίπτωση έφτανε τουλάχιστον μέχρι τα προημιτελικά σε 18 συμμετοχές της σε Παγκόσμιο Κύπελλα, μετατράπηκαν σε σκόνη. Η ποδοσφαιρική Γερμανία κατέρρευσε σαν το Τείχος του Βερολίνου.
Η πρώτη ήττα στην ιστορία της Μάνσαφτ στα πέναλτι στην ιστορία της σε Μουντιάλ, από την Παραγουάη έχει πολλούς πατέρες. Την ανισορροπία του πρωταθλήματος λόγω της μόνιμης νικήτριας Μπάγερν. Την απουσία της εξέλιξης νέων παικτών, που σχεδιάστηκε το 2000 μετά το στραπάτσο του Euro εκείνης της χρονιάς για χάρη των Κέιν. Και βέβαια την ευνοιοκρατία, με αποκορύφωμα την περίπτωση του Νόιερ.
Ενας γερασμένος και μόνιμα τραυματισμένος τερματοφύλακας που του απέδωσαν τον ρόλο του Χριστού του Λυτρωτή και του ζήτησαν να επιστρέψει ύστερα από απουσία δύο χρόνων. Πράγματι ο Νόιερ ήταν ιδανικός στον ρόλο, έμοιαζε με άγαλμα σε κάθε δύσκολη φάση.
Ακόμα και η περίπτωση του Ουντάβ είναι αξιοσημείωτη. Ο καλύτερος παίκτης της πρώτης φάσης, βάσει της αξιολόγησης της FIFA, δεν έβρισκε θέση βασικού. Και όταν του την πρόσφεραν, η εμπιστοσύνη κράτησε μία αγωνιστική ώρα.
Το τελευταίο νοκάουτ παιχνίδι που κέρδισε η Γερμανία σε Μουντιάλ και το τελευταίο στο οποίο κράτησε ανέπαφη την εστία της ήταν ο τελικός του 2014. Ο Νόιερ ο Λυτρωτής έγινε ο δεύτερος τερματοφύλακας μετά τον Αντόνιο Μπαρμπαχάλ που δέχεται γκολ σε 10 σερί ματς. Είναι όμως ο πρώτος Γερμανός σε συμμετοχές. Το τίμημα.
