Δεν βλέπω να τύχει καλής υποδοχής στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου θα επιστρέψει σύντομα, ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη Αλ. Γιωτόπουλος. Από τους συγκρατούμενούς του – και δεν εννοώ τους Κουφοντίνα και αδελφούς Ξηρού, που παραμένουν φυλακισμένοι, οι μόνοι από τους εγκληματίες της αιματοβαμμένης οργάνωσης (οι υπόλοιποι είναι όλοι έξω). Εννοώ από το σύνολο των ισοβιτών που περιμένουν στην πόρτα για να βγουν ελεύθεροι στον δρόμο.
Ο λόγος είναι εξαιρετικά απλός: εξαιτίας του Γιωτόπουλου και της αποφυλάκισής του, η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά να αυξήσει το όριο έκτισης μιας καταδίκης σε ισόβια κάθειρξη στα 30 χρόνια, και μάλιστα πραγματικής εκτιτέας ποινής. Καταργώντας τα διάφορα νομικίστικα κόλπα που οδηγούν ισοβίτες εκτός των φυλακών ύστερα από 10 χρόνια και κάτι μήνες στη φυλακή.
Οπως εγκύρως πληροφορήθηκα στις αρχές της εβδομάδας, μετά τον σάλο που δημιούργησε η αποφυλάκιση του αμετανόητου επικεφαλής της οργάνωσης των δολοφόνων Γιωτόπουλου, θορυβημένο το Μέγαρο Μαξίμου ζήτησε από το υπουργείο Δικαιοσύνης να επεξεργαστεί σχέδιο διάταξης, η οποία θα αυξάνει στα 30 χρόνια την εκτιτέα ποινή. Παράλληλα θα καταργεί και τις περισσότερες από τις ευεργετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα που είχαν ως αποτέλεσμα η καταδίκη σε ισόβια κάθειρξη ενός εγκληματία να αποτελεί σύντομο ανέκδοτο στον χώρο της Δικαιοσύνης.
Ταυτόχρονα, και με αφορμή το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου Πειραιά, το οποίο κρίθηκε από τον Αρειο Πάγο ως «πρόχειρο» και «ατεκμηρίωτο» όσον αφορά την περίπτωση του Γιωτόπουλου, θα σταλεί επείγουσα εγκύκλιος προς τα δικαστικά συμβούλια για την αυστηροποίηση των κριτηρίων αποφυλάκισης, μέχρι να ψηφιστεί η καινούργια διάταξη.
Το «δώρο» της κυβέρνησης Τσίπρα
Να σημειωθεί ότι το όριο των 25 ετών έκτισης μιας ποινής ισόβιας κάθειρξης δεν είναι δεδομένο. Απλώς μια απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία ήρθε έπειτα από προσφυγή κάποιου βρετανού πολίτη, θεωρεί ως «λογικό» όριο τα 25 χρόνια φυλάκισης, ως το ορόσημο για να καταθέσει κάποιος αίτημα αποφυλάκισης. Υπενθυμίζεται σχετικά ότι σε χώρες της Ευρώπης, όπως η Βρετανία και η Ουγγαρία, το όριο για την αποφυλάκιση καταδικασμένων ισοβιτών είναι τα 40 χρόνια. Βέβαια και εδώ η Ελλάδα κατά το παρελθόν είχε… πρωτοτυπήσει. Το 2019, η κυβέρνηση Τσίπρα διατήρησε ανοιχτή τη Βουλή, προκειμένου να ψηφίσει αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα, μεταξύ αυτών και μια που αφορούσε την αποφυλάκιση ισοβιτών μετά την έκτιση ⅖ της ποινής τους. Δηλαδή 10 χρόνια και κάτι μήνες! Αυτό οδήγησε στην αποφυλάκιση πλήθους κακοποιών που βρίσκονταν στη φυλακή καταδικασμένοι σε ισόβια…
Πλημμέλημα η δωροδοκία
Και επειδή, μέρες που είναι, μετά την ίδρυση του κόμματος ΕΛΑΣ από τον πρόεδρο Τσίπρα, καλόν είναι να θυμόμαστε εκείνη την ωραία ιστορία του καλοκαιριού 2019. Οταν μετά την ήττα του στον πρώτο γύρο των εκλογών ανακοίνωσε ότι οι δεύτερες εκλογές θα πραγματοποιούνταν στις 30 Ιουνίου. Ωστόσο, την επομένη, τις μετέθεσε, προς γενική απορία, κατά μία εβδομάδα, για τις 7 Ιουλίου, προκειμένου να ψηφιστεί από τη Βουλή νομοσχέδιο το οποίο συμπεριελάμβανε βασικές αλλαγές του ισχύοντος Ποινικού Κώδικα. Και μεταξύ τους μια που έβγαζε μάτι: ήταν η αιφνίδια μετατροπή σε πλημμέλημα σειράς κακουργηματικών πράξεων, ανάμεσά τους κι εκείνη της δωροδοκίας κρατικού αξιωματούχου…
(Αυτό το τελευταίο το θυμήθηκα ακούγοντάς τον την περασμένη Τρίτη στο Θησείο να εξαγγέλλει ανηλεή πόλεμο κατά της διαπλοκής…)
Κάτι «τρέχει» στο Αιγαίο
Δεν είναι ευοίωνη η κατάσταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες κυρίως του υπουργού Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη να πείσει εαυτόν και αλλήλους ότι τα λεγόμενα «ήρεμα νερά» δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη διατήρηση μιας καλής προσωπικής σχέσης με τον ομόλογό του Χακάν Φιντάν. Είναι πολύ περισσότερα, μου ανέφερε προχθές πολύπειρος διπλωμάτης, ο οποίος το πάλαι έχει χειριστεί τα ελληνοτουρκικά για σειρά ετών. «Η κατάσταση που διαμορφώνεται αργά αλλά σταθερά έχει ανησυχήσει ιδιαίτερα τον διπλωματικό κόσμο, ο οποίος διαβλέπει πως η ηγεσία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, στην προσπάθειά της να κρατήσει χαμηλούς τόνους, παραβλέπει στοιχεία τα οποία θα έπρεπε να την κάνουν να σημάνει συναγερμό».
– Εννοείτε, φαντάζομαι, το επικείμενο νομοσχέδιο περί «Γαλάζιας Πατρίδας», παρατήρησα.
«Οχι μόνο, δείτε τις προχθεσινές δηλώσεις Γκιουλέρ, αθροίστε και την επανέναρξη των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου από εξοπλισμένα τουρκικά αεροσκάφη, παρατηρήστε τι γράφεται καθημερινά στον τουρκικό Τύπο και θα διαπιστώσετε ότι η εικόνα που βγάζει προς τα έξω η ηγεσία του υπουργείου μας είναι επιεικώς λανθασμένη. Για να μην πω πλαστή. Φοβάμαι, ύστερα από πολύ καιρό, για τα χειρότερα».
Αρχισα να φοβάμαι κι εγώ για αυτά τα «χειροτέρα» που δεν έχουν έρθει ακόμη.
«Το κράτος που χρειαζόμαστε»
«Η Δωδεκάνησος δεν έχει ανάγκη από σερίφηδες (…) Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να ασκείς διοίκηση. Ενας από αυτούς είναι η επιβολή και η λογική πονάει χέρι, κόψει χέρι και μάλιστα εμφατικά. Στη Ρόδο βλέπουμε κάτι αντίστοιχο. Ολιγωρία σε αποφάσεις ζωτικής σημασίας που πρέπει να είχαν ληφθεί… χθες, επιβολή του νόμου με τρόπο άγαρμπο, οριζόντιο και χωρίς ενσυναίσθηση (…) Αυτός ο τόπος χρειάζεται λειτουργούς του κράτους σοβαρούς, δίκαιους και αποτελεσματικούς. Που αντιλαμβάνονται την αποστολή τους. Χρειάζεται υπηρεσίες που εφαρμόζουν τον νόμο με μέτρο, κρίση και σεβασμό (…)
Το κράτος τα γνωρίζει όλα αυτά και οι εκπρόσωποί του οφείλουν να τα λαμβάνουν υπόψη (…) Η διοίκηση δεν μπορεί να λειτουργεί με ψυχρή τυπολατρία, (χρειαζόμαστε) κράτος που δεν αιφνιδιάζει χωρίς λόγο. Κράτος που δεν αντιμετωπίζει τον πολίτη ως αντίπαλο (…) Αυτό είναι το κράτος που χρειάζεται η νησιωτική Ελλάδα. Αυτό είναι το κράτος που αξίζουν τα Δωδεκάνησα».
Μαξίμου ακούει;
Ποιος τα λέει όλα αυτά (και άλλα ανάλογα, τα οποία δεν χωρούσαν στη σελίδα); Θα μπορούσα να το κάνω ένα κουίζ όλο αυτό, του τύπου ο ευρών κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον. Αλλά επειδή δεν μου αρέσουν τα κουίζ, θα αναφερθώ αμέσως στον άνθρωπο που έχει βγει εκτός εαυτού: είναι ο Γιάννης Παππάς, βουλευτής της ΝουΔου στα Δωδεκάνησα και εις εκ των 5 αρθρογράφων του άρθρου που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ», προ μηνός περίπου, και συντάραξε τη ΝουΔου και το Μέγαρο Μαξίμου. Ο,τι αναφέρεται πιο πάνω είναι αποσπάσματα από προσωπικό του άρθρο στην εφημερίδα «Ροδιακή» της Ρόδου, κι αν τα δημοσιεύω εδώ σήμερα, είναι γιατί πέρασαν κάτω από τα ραντάρ του αθηναϊκού Τύπου.
Ο (ποιητής) Παππάς κάτι θέλει να πει εδώ, κι αυτό που λέει είναι ότι δεν υπάρχει κράτος! Κι όπου υπάρχει, εν προκειμένω στη Ρόδο, εμφανίζεται ως κράτος επιβολής, όχι κράτος αρωγός. Ας τον ακούσει το Μαξίμου, αλήθειες λέει ο άνθρωπος…
Βιβλιοπρόταση
Η κατά Σάββατο βιβλιοπρόταση που κάνω, σήμερα αφορά ρέκτες της πολιτικής ορολογίας αλλά και υποψήφιους πολιτικούς οι οποίοι θέλουν να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους περί αυτήν. Πρόκειται για πόνημα γραμμένο από έναν μετρ της πολιτικής επικοινωνίας, τον Λευτέρη Κουσούλη. Φέρει τον τίτλο «Ελάχιστο Λεξικό», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός και, κατά τον συγγραφέα, «στην πολιτική σύγκρουση κατεξοχήν οι σημασίες και τα νοήματα δεν είναι όπλο της πολιτικής μάχης, αλλά και αντικείμενο της πολιτικής μάχης. Η εξουσία βρίσκεται στην άκρη της γλώσσας και όχι στην άκρη της κάννης». Ο συγγραφέας κατάφερε να συμπυκνώσει σε περίπου 100 σελίδες, και κατ’ αλφαβητική σειρά παρακαλώ, όσα κατά την άποψή του πρέπει να έχει κατά νου ένας πολιτικός ή κάποιος που δημοσιολογεί, πριν εκτεθεί σε δημόσια θέα. Ενδιαφέρουσα δουλειά, που συνοδεύεται από τρία κείμενα του συγγραφέα – με κορυφαίο ένα, που απασχολεί πολλούς εξ ημών, με τίτλο «Και τι έγινε που γράφεις», κάθε μέρα, θα πρόσθετα, σε μια κοινωνία που διαβάζει όλο και λιγότερο…
