Ηδη οι προεικονίσεις και τα πρελούδια των δύο νέων κομμάτων, της Μαρίας Καρυστιανού και από απόψε του Αλέξη Τσίπρα, δεσμεύονται για κάτι διαφορετικό. Και ως προς τις εκφωνήσεις και ως προς τη λειτουργία και τη δομή τους. Το πρώτο εγχείρημα με τον τίτλο Ελπίδα για τη Δημοκρατία επιχείρησε σε πρώτη φάση να καταδείξει πως είναι το αποτέλεσμα της αυτενέργειας ενός μέρους της κοινωνίας των πολιτών, ότι δεν έχει καμία σχέση με το παλιό πολιτικό σύστημα και επιμένει στην ηθική διάκριση των ελίτ και των πολλών αδικημένων. Το άρωμα του πρώτου αντιμνημονίου μαζί με ολίγον από εθνικό φολκλόρ ήταν παρόντα, παρότι αυτό που λέγεται διακήρυξη δεν χωράει ή δεν άφηνε να χωρέσουν ακρότητες προς το παρόν. Ούτε σκληρές γραμμές πάνω στα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα. Προφανώς ήταν και μια στρατηγική αρκετά έξυπνη σε πρώτη φάση που χωράει τους πάντες και δεν αποκλείει κανέναν προσπαθώντας να υπερβεί τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς. Αυτά για το κόμμα Καρυστιανού που ας μην ξεχνάμε ότι βρήκε χώρο από μια προβληματική και ελλιπή διερεύνηση του εγκλήματος των Τεμπών.
Το εγχείρημα Τσίπρα ήδη θέλει να μη σχετίζεται με ό,τι προηγήθηκε. Βασικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα που πρωταγωνίστησε από το 2010 και μέχρι το 2024 και που υπήρξε ο βασικός φορέας αντικατάστασης του ΠΑΣΟΚ ως προς το ένα σκέλος του πολιτικού τόξου. Απαλλαγμένος ο πρώην πρωθυπουργός από έναν βαρύ φραξιονισμό – φανταζόμαστε –, θέλει μια πιο τριγωνική δομή και πιο μοντέρνα ως προς τη συγκρότηση με θεματικά πεδία και γεωγραφικές αναφορές. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως μέρος της Αριστεράς είχε και έχει μια μεγαλύτερη γειτνίαση με τις παλιές λειτουργίες που πάντως δεν υπήρχαν τυχαία αλλά είχαν και έχουν σχέση και με τον τρόπο της κοινωνικής οργάνωσης. Σωματεία, επαγγελματικές ενώσεις, ΕΒΕ, φοιτητές, συνοικίες, επαρχία, γυναίκες, κλαδικές. Αυτή ήταν η Μεταπολίτευση, παρότι σήμερα η κοινωνική σύνθεση έχει αλλάξει εντελώς. Μοιραία μεταβάλλει και τα κόμματα, παρότι το θέμα δεν είναι απλώς μια αλλαγή οργανωτικής δομής αλλά η διαμόρφωση ενός πειστικού ελκτικού σχεδίου.
Οσο μοντέρνα και νέα κι αν είναι η νέα λειτουργία, η κρίση του κομματικού φαινομένου έχει βασικά σχέση με το τι λέει και πού απευθύνεται ο κάθε χώρος. Κλασικό παράδειγμα, νεότερο, το πάλαι Ποτάμι. Και καλά στελέχη συσπείρωσε στην πρώτη φάση του, και δεν είχε σχέση με τους άλλους χώρους. Εξέπνευσε όμως όταν γρήγορα εγγράφηκε στην παλιά αντιπαράθεση και δεν διαφοροποιήθηκε σοβαρά από τον Μητσοτάκη που ήταν πιο πειστικός και ως φιλελεύθερος και ως φορέας του αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύματος. Τα κόμματα πρέπει να συγχρονίζονται με το παρόν, αλλά βασικά πρέπει και κάτι να λένε. Τόσο απλά.
Αυτός, Αυτή, Αυτο: Νιότη
Εδωσε τη μάχη για τη ζωή σε τουλάχιστον δύο φάσεις και με μεγάλη αξιοπρέπεια. Η δεύτερη ήταν και η μοιραία. Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν διέρρευσε ποτέ τον αγώνα της και τον οριοθέτησε στην αγκαλιά και τη φροντίδα μόνον της οικογένειάς της. Μακριά από το εμπόριο πόνου έδειξε τον ορθό και σπουδαίο τρόπο. Σε ανάποδη τροχιά από το μαζικό θέαμα που υπηρέτησε ως παρουσιάστρια και μοντέλο, έμεινε μακριά από τα φώτα. Ούτε αυτονόητο ήταν αυτό, ούτε εύκολο. Εξού και η συλλογική συγκίνηση για μια νιότη που έμεινε νιότη κάτω από το άδικο του πρόωρου χαμού.
#Hashtag: Γραφή
«Γράφεις, αλλά σε διαβάζουν;» αναρωτήθηκε ο συνάδελφος Διονύσης Βραϊμάκης με ένα εξαιρετικό κείμενο. Υπαρξιακό ερώτημα σχεδόν για όσους-ες από εμάς ακόμη βιοποριστικά γράφουμε και δημοσιολογούμε. Σήμερα ειδικά που το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο αφού με το ΑΙ διαβάζουμε μακροσκελή κείμενα κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα που σκεπάζουν και κάθε υποψία καλών εγχειρημάτων της γραφής. Το ακόμη πιο αντιφατικό όσον αφορά στα βιβλία είναι η μαζική παραγωγή που σημειώνεται (για το 2025 είχαμε 11 χιλιάδες νέους τίτλους!) σε αντίστιξη της μικρής αναγνωσιμότητας. Στα δε δημοσιογραφικά κείμενα, δεν κερδίζει απλώς ο σκανδαλοθήρας τίτλος αλλά μια νέα βιντεογραφία που απλώς εξοικειώνει τον κόσμο με την εικόνα.
