Στην υπόθεση των αντιδράσεων της Ευρωπαίας Εισαγγελέα, Λάουρας Κοβέσι, στις συστηματικές απόπειρες συγκάλυψης σκανδάλων από την ελληνική κυβέρνηση, το Μεγαρο Μαξίμου επιλέγει να απαντά με δήθεν «θεσμικές» υπεκφυγές, ενώ τα στελέχη της σκληρής γραμμής και τα δημοσιογραφικά «πιστόλια» αναλαμβάνουν την μπετονιέρα, την παραπληροφόρηση, αυτά τα πολύ χαριτωμένα και πολύ ευρωπαϊκά και φιλελεύθερα.
Διαβάσαμε, ας πούμε, ταυτόσημες συγκρίσεις της απόφασης της πλειοψηφίας της Ευρωβουλής να μην αρθεί η ασυλία της ομοϊδεάτισσάς τους ευρωβουλευτού Ανγκέλικα Νίμπλερ, στο πλαίσιο έρευνας για κακοδιαχείριση οδοιπορικών, με την ελληνική κυβερνητική συγκάλυψη δικογραφιών που ζητούσαν την έρευνα υπουργών της ΝΔ για τη σύμβαση 717 και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Και αν, εν πάση περιπτώσει, η απόρριψη του αιτήματος άρσης ασυλίας της Νίμπλερ ήταν μια τόσο γενναία πράξη αντίστασης στο ρουμανικό βαμπίρ, τότε αυτοί γιατί ψήφισαν την άρση ασυλίας των 11 βουλευτών τους, ενώ «καθάρισαν», με συνοπτικές, τους υπουργούς; Ο δε Γεωργιάδης υιοθέτησε και τη ρητορική του Ορμπαν, ισχυριζόμενος ότι η Ουγγαρία τιμωρήθηκε «λόγω Ουκρανίας», αποκρύπτοντας ότι η χρηματοδότηση πάγωσε με τον Κανονισμό Αιρεσιμότητας, λόγω των παρεμβάσεων στη δικαιοσύνη.
Η ουσία είναι η εξής. Το υπουργείο Δικαιοσύνης κατέθεσε, στις 11 το βράδυ μιας Δευτέρας, μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο, που προβλέπει ότι την ανάκριση βουλευτών θα την κάνει ειδικός εφέτης ανακριτής «κατά παρέκκλιση κάθε γενικής ή ειδικής διάταξης». Μετά την αντίδραση της Κοβέσι, ο Γιώργος Φλωρίδης αφαίρεσε το εξόφθαλμο «κατά παρέκκλιση» και κράτησε μια γενικότερη διατύπωση που θα μπορεί να εφαρμόζεται, κατά πώς κρίνεται κάθε φορά. Αν δεν υπήρχε κανένα θέμα δεν θα είχε προχωρήσει σε καμία αλλαγή. Διότι, σε αντίθεση με τη φαντασίωση ότι η Κοβέσι μας καταδιώκει, η Εισαγγελέας κάνει απλώς τη δουλειά της· κι οι πολιτικοί κάνουν τη δική τους.
Εξάλλου, όσο κι αν αναλύουμε τους αστείους ισχυρισμούς της κυβέρνησης και των πιστών φίλων της, όλον αυτόν τον θόρυβο τον κάνουν, για να εμφανιστούν μετά, δικαιωμένοι. Διότι η εφαρμογή του Μηχανισμού Αιρεσιμότητας που επικαλέστηκε (by the book) η Κοβέσι, κρίνεται πολιτικά, με συγκατάθεση της Κομισιόν και του Συμβουλίου. Και η πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει περίτρανα πως οι Βρυξέλλες είναι εξαιρετικά απρόθυμες να εφαρμόσουν αυστηρούς κανόνες διαφάνειας στους «δικούς τους» ανθρώπους. Ας μη σκάνε λοιπόν· όλα καλά θα πάνε.
