Το κόμμα που ιδρύθηκε τις προάλλες λέγεται ότι προσπαθεί να στήσει τοπικές οργανώσεις τώρα. Ακούγεται πως δεν θα έχουν την παραδοσιακή μορφή. Θα δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στα κοινωνικά τους χαρακτηριστικά, για να εκπροσωπηθούν άνθρωποι της κοινωνίας, όπως ισχυρίζονται από το επιτελείο της αρχηγού. Στις ασκήσεις επί χάρτου που γίνονται έχει πέσει και η ιδέα των προκριματικών εκλογών, προκειμένου οι υποψήφιοι στην εθνική αναμέτρηση να προκύψουν από το στελεχιακό δυναμικό που αυτές θα αποκτήσουν.
Ο,τι διαρρέεται πως συζητείται ή σχεδιάζεται στον στενό ηγετικό κύκλο υπηρετεί έναν επικοινωνιακό σκοπό: να δοθεί η εντύπωση πως η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού – Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» (όπως είναι το πλήρες όνομα του) γεννιέται από τα κάτω. Αλλά και πως απεχθάνεται επαγγελματίες της πολιτικής και μηχανισμούς. Παρόμοιο εφέ επιχειρεί να δημιουργήσει και το κόμμα το οποίο ιδρύεται σήμερα στο Θησείο· όχι τόσο ερασιτεχνικά, ώστε να κραυγάζει αντισυστημισμό μνημονιακής κοπής, βέβαια. Ο νέος τσιπρικός φορέας, ο πρώτος που φτιάχνει από το μηδέν ο άνθρωπος που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ του κοινοβουλευτικού περιθωρίου στην κυβερνητική έδρα, θα είναι ένα μετακόμμα – «υβριδικό», σύμφωνα με τις περιγραφές. Θα κάνει διαδικτυακές διαβουλεύσεις και συνεδριάσεις. Τα μέλη του θα ψηφίζουν online σε εσωτερικά δημοψηφίσματα, για να λαμβάνονται συλλογικά οι αποφάσεις.
Εμπόδια
Η ηγεσία θα αλληλεπιδρά με τη βάση, διατείνονται όσοι εμπλέκονται ήδη στο εγχείρημα. Σε αντίθεση με το συνομήλικό του κόμμα, πάντως, θα έχει παρουσία στα παραδοσιακά Μέσα. Η επικεφαλής του ενός φαίνεται ότι θα αποφεύγει τα τηλεπλατό και τα ραδιοφωνικά στούντιο (όπου μπορούν να γίνουν λάθη σαν κι αυτά που αποκάλυψαν τη ροπή της προς την πούρα δεξιά πλευρά του ιδεολογικού φάσματος), ενώ ακόμη αναζητεί στελέχη να μιλούν αντ’ αυτής.
Στην Αμαλίας, όμως, έχουν επιλέξει τα πρώτα πρόσωπα τα οποία θεωρούν ικανά να δώσουν τον μιντιακό αγώνα. Καθεμία από τις παραπάνω οργανωτικές λεπτομέρειες υποδηλώνει τα εμπόδια που συναντούν και η μεν και ο δε. Μαρτυρούν ότι, παρά τη ρητορική περί κινημάτων που χρησιμοποιούν, δεν υπάρχει προς το παρόν κάποιο κοινωνικό κύμα για να καβαλήσουν, δηλαδή. Αμπαλάροντας τα πολιτικά τους προϊόντα με αμεσοδημοκρατικά κλισέ, αντικαθεστωτικές κορόνες και υποσχέσεις ψηφιακής αυτοοργάνωσης, ευελπιστούν να δελεάσουν ψηφοφόρους, απογοητευμένους από τις υπάρχουσες κομματικές δομές. Ωστόσο, οι αλλαγές στο κομματικό μοντέλο που κομίζουν δεν είναι πρωτότυπες. Οι περισσότερες έχουν δοκιμαστεί στο Ποτάμι, τους Ανεξάρτητους Ελληνες και τον κασσελακικό ΣΥΡΙΖΑ. Τα αποτελέσματά τους δεν δικαίωσαν τις εκτιμήσεις των εισηγητών τους. Κανένα τέτοιο κόμμα δεν ενθουσίασε την πλειοψηφία· ούτε άντεξε στον χρόνο.
