Το σουρεαλιστικό δράμα των διαρροών

Η αιφνίδια «ιερή αγανάκτηση» για τη διαρροή από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, αγγίζει τα όρια του κωμικού σουρεαλισμού.

Η κυβέρνηση και το προεδρείο της Βουλής εμφανίζονται σφόδρα ενοχλημένοι επειδή διέρρευσε ένας διάλογος από μια κλειστή συνεδρίαση, λες και δεν γνωρίζουμε ότι ουκ έστιν αριθμός «απόρρητων» και κλειστών συνεδριάσεων όπου γίνονται διαρροές και πρωτοσέλιδα, χωρίς ποτέ, μα ποτέ, να έχει διαταχθεί έρευνα για την πηγή τους.

Στο εν λόγω ζήτημα δε, ο Ανδρουλάκης έχει δικαιωθεί στο ΣτΕ, η ΕΥΠ δεν εφαρμόζει δικαστική απόφαση ανώτατου δικαστηρίου, αλλά αυτό δεν ενοχλεί κανέναν από όσους το παίζουν σκανδαλισμένοι και καταγγέλλουν «εκτροπή» (εδώ γελάμε) για τη διαρροή πέντε αράδων διαλόγου με τον διοικητή Δεμίρη. Για να μην κοροϊδευόμαστε, το Μαξίμου ενοχλήθηκε μόνο από το γεγονός ότι δεν πρόλαβε να ελέγξει πρώτο τη ροή της πληροφορίας.

Υπάρχει, όμως, ένα μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ. Το υπενόησε ο Απόστολος Κακλαμάνης, με τη δήλωσή του ότι ο Πρόεδρος της Βουλής, ο Νικήτας Κακλαμάνης, «διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο».

Ενας Πρόεδρος Βουλής οφείλει να λειτουργεί ως θεματοφύλακας του κύρους του Κοινοβουλίου. Κι ο Κακλαμάνης εξελέγη από τους συναδέλφους του ως παλαιός κοινοβουλευτικός με θεσμική ευπρέπεια.

Θέλει, λοιπόν, να δείξει μηδενική ανοχή σε μια διαρροή δευτερολέπτων; Δικαίωμά του. Ομως δεν μπορεί, παράλληλα, να αγνοεί απανωτές καραμπινάτες περιπτώσεις ευτελισμού της Κοινοβουλίου. Κι υπάρχει ένα συγκεκριμένο επίκαιρο παράδειγμα.

Εδώ και μήνες υπάρχει μια συγκλονιστική ένορκη κατάθεση στη δίκη για τις υποκλοπές. Ο Σταμάτης Τρίμπαλης, ο κατά δήλωσή του «αχυράνθρωπος» του Λαβράνου στην Krikel, ομολόγησε ότι είχε πάρει τις ερωτήσεις έτοιμες πριν καταθέσει στην Εξεταστική Επιτροπή του 2022. Προσκόμισε και γραπτά μηνύματα με τις ερωτήσεις που έλαβε και του τις έκαναν, μετά, βουλευτές της ΝΔ. Υπάρχει αίτημα της αντιπολίτευσης από τον περασμένο Δεκέμβριο να κληθεί στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ο Τρίμπαλης, να εξεταστούν οι ισχυρισμοί και τα στοιχεία του.

Το αίτημα δεν έχει απαντηθεί καν. Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι απλώς προβληματική. Είναι ομολογία ενοχής. Κι επειδή κάποτε οι πρωταγωνιστές της περιόδου αυτής θα κριθούν από την ιστορία, καλό θα ήταν οι θεσμικοί παράγοντες της χώρας να αναμετρηθούν με τη συνείδησή τους. Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά.