Την εποχή του μακαρθισμού στις ΗΠΑ, όποιος ήταν ενοχλητικός βαφτιζόταν κομμουνιστής και άρα, αυτομάτως, ύποπτος για προδοσία. Η μέθοδος, εξάλλου, δεν βασιζόταν σε αποδείξεις, αλλά στην ενοχή λόγω συσχετισμού.
Τον ρόλο των μακαρθικών επιτροπών σήμερα παίζουν πρόθυμοι δημοσιογράφοι και διαδικτυακοί στρατοί, οι οποίοι καταγγέλλουν οποιονδήποτε ως πράκτορα του Πούτιν, ή στο πιο λαϊκό ως «πουτινάκι». Η φιλορωσική στάση είναι, βεβαίως, μια στάση που για τα πολιτικά πρόσωπα μπορεί και πρέπει να επισημαίνεται, αφού αφορά την εξωτερική πολιτική της χώρας. Αλλά οι υπόνοιες για συμμετοχή σε οργανωμένα σχέδια κατά της χώρας είναι άλλη πίστα.
Δείτε, ας πούμε, τι γίνεται με τη Μαρία Καρυστιανού. Ο Αδωνις Γεωργιάδης συνέδεσε το (δεδηλωμένα) φιλορωσικό ρόστερ του νέου κόμματός της με σκοτεινές πρακτικές. «Δεν θυμάστε τι είχε γίνει με το πολύ μεγάλο συλλαλητήριο και είχε πει η εθνική επιτροπή κυβερνοασφάλειας ότι είχαμε στην Ελλάδα εκατομμύρια λογαριασμών, ψεύτικων, που αποδείχθηκε ότι ήταν από ξένη χώρα; Η πιθανότερη εκδοχή των bots αυτών ήταν από τη Ρωσία. Θυμίζω ότι ο Πούτιν έχει κατηγορηθεί σε σειρά χωρών για παρέμβαση στις εκλογές». Επανέφερε, δηλαδή, το επιχείρημα με το οποίο μείωσε η κυβέρνηση το ηθικό βάρος της λαϊκής αντίδρασης για την τραγωδία των Τεμπών. Το σχόλιο εδώ δεν αφορά αν έχει δίκιο ή όχι ο Γεωργιάδης για το κόμμα της Καρυστιανού. Ισως και να έχει. Αλλά τα επιλεκτικά μέτρα.
Διότι ο ίδιος άνθρωπος, την περασμένη Πέμπτη, από το βήμα της Βουλής, δήλωσε ότι η στάση μας απέναντι στη Μόσχα βασίστηκε «μόνο» στη διαχρονική αρχή της μη αλλαγής συνόρων διά της βίας. «Ποτέ δεν υποτιμήσαμε τη Ρωσία, απλώς καταδικάσαμε τη ρωσική εισβολή», ανέφερε, τονίζοντας πως «αποτελεί μεγάλο ευρωπαϊκό πολιτισμό και τμήμα της Ευρώπης».
Κανένας από τους πρόθυμους «πουτινολόγους» δεν βγήκε να πει ότι ο Γεωργιάδης άλλαξε στάση, προφανώς. Κανείς δεν επεσήμανε ότι η φράση, «απλώς καταδικάσαμε τη ρωσική εισβολή», μοιάζει να ξεχνά πως το καθεστώς Πούτιν ήταν βαθιά απεχθές και πριν από αυτή. Εάν τα ίδια πράγματα, όμως, τα έλεγε ένας πασόκος ή ένας συριζαίος θα τον είχαμε κρεμάσει στα μανταλάκια. Αυτό δεν είναι κάποιου είδους ιδεολογική επικράτηση όσων καταδικάζουν ανελεύθερα και αυταρχικά καθεστώτα. Είναι η επικοινωνιακή επικράτηση όσων ονειρεύονται έναν νέο μακαρθισμό.
