Σε ένα κλειστό κλαμπ, μόλις πέντε ομάδων που έχουν κατακτήσει το τρόπαιο παίζοντας στη χώρα τους, θέλει να μπει ο Ολυμπιακός που έχει πολύ δύσκολο ημιτελικό με τη Φενέρμπαχτσε την Παρασκευή.
Η αντίπαλός του το είχε πετύχει το 2017 στην Κωνσταντινούπολη νικώντας μάλιστα στον τελικό τον Ολυμπιακό, που έχει την ατυχία τρεις φορές που έχει φτάσει στον τελικό της Euroleagυe να έχει πέσει πάνω στον γηπεδούχο, καθώς του είχε συμβεί και 2 φορές με τη Ρεάλ Μαδρίτης τόσο το 1995 στη Σαραγόσα (αχτύπητοι τότε οι Μαδριλένοι με τρομερό δίδυμο Σαμπόνις και Αρλάουκας) όσο και το 2015 στη Μαδρίτη.
Δύο φορές – όπως και η Ρεάλ – το έχει κάνει και ο Παναθηναϊκός στην Πυλαία (2000) και στο ΟΑΚΑ (2007) ενώ τώρα το Τριφύλλι θα γινόταν η πρώτη ομάδα στην ιστορία με τρεις παρουσίες εντός έδρας, αλλά η Βαλένθια είχε αντίθετη άποψη.
Η Μπαρτσελόνα (2003 στη Βαρκελώνη) και η Μακάμπι (2004 στο Τελ Αβίβ) συμπληρώνουν την πεντάδα των ομάδων που τα έχουν καταφέρει εντός έδρας.
Τι χρειάζεται όμως για να το πετύχει μια ομάδα;
Θέλει σίγουρα να είναι καλή αλλά να έχει και τύχη και το… φεγγάρι με το μέρος της. Η έδρα δίνει πλεονέκτημα (νιώθεις σαν στο σπίτι σου) ακόμα και στον δρόμο προς το γήπεδο που λέει ο λόγος, αλλά παράλληλα προσθέτει πίεση και ο ΠΑΟΚ το είχε βιώσει για τα καλά στον ημιτελικό του 1993 στο ΣΕΦ όταν αποκλείστηκε από τη μετέπειτα φιναλίστ Μπενετόν με εκείνο το σουτ του Ραγκάτσι.
Μπορεί να φαίνονται όλα υπέρ, αλλά η πίεση υπάρχει και εκεί είναι το διακύβευμα για τεχνικό τιμ και παίκτες να το περάσουν όσο πιο ήρεμα μπορούν και να τους επηρεάσει μόνο θετικά και όχι με έξτρα πίεση.
Αλλωστε ο Ολυμπιακός έχει έτσι κι αλλιώς πίεση σε σχέση με τις πρωταθλήτριες Ευρώπης του 2023 (Ρεάλ) και του 2025 (Φενέρμπαχτσε) που το έχουν πάρει πιο πρόσφατα και από τη σταχτοπούτα του Final 4 Βαλένθια.
Ακριβώς το πώς θα διαχειριστεί αυτή την πίεση είναι το κομβικό σημείο που θα κρίνει το εάν η προσπάθειά του θα στεφθεί από επιτυχία ή όχι.
