Σε άλλες εποχές, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσώπευε υπολογίσιμη εκλογική δύναμη, η διαγραφή του Παύλου Πολάκη θα ήταν ένα γεγονός με κάποια σημασία. Σήμερα, όμως, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο Πολάκης προσωπικά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού από τις εξελίξεις. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.
Από την ώρα που ο Αλέξης Καραμήτρος αποχώρησε για να φτιάξει το δικό του κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί σχεδόν ως προθάλαμος (ένα είδος γραφείου διαχείρισης αιτήσεων, αν θέλετε) του υπό ίδρυση κόμματος. Οσο για τον Παύλο Πολάκη, δεν είναι να πεις ότι ηρέμησε. Δεν άλλαξε τίποτα στη συμπεριφορά και το ήθος του· παραμένει το ίδιο τοξικός, κακός, θρασύς και χυδαίος. Ομως η εντύπωση που έκανε άλλοτε έχει πλέον ξεθωριάσει. Ο Πολάκης είναι παρωχημένος, γιατί όσον αφορά το μπάχαλο και τη θέση του στον πολιτικό βίο, βρισκόμαστε πια στην εποχή της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Τι να μας πει λοιπόν ο Πολάκης;
Παρ’ όλα αυτά, η διαγραφή του δεν προσφέρει τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως μάλιστα να αφαιρεί, δεδομένου ότι ο Πολάκης ήταν ο μόνος που έκανε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση – ο Μακάριος Λαζαρίδης, θυμίζω, έγινε Μακαριστός Λαζαρίδης, κατά την πολιτική έννοια, εξαιτίας του Πολάκη. Προφανώς όμως, η τήρηση του προσχήματος της ενότητας, για τον Σωκράτη Φάμελλο, βαραίνει περισσότερο από την αντιπολιτευτική δράση. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, έχει και ο καημένος ο κ. Φάμελλος τα δίκια του, καθώς προσπαθεί να ανταποκριθεί σε ένα ρόλο που υπερβαίνει κατά πολύ τις προσωπικές δυνατότητές του, ενώ δέχεται διαρκώς το bullying του Πολάκη.
Πόσο να αντέξει παραπάνω; Διαγράφοντάς τον, τουλάχιστον έβγαλε το άχτι του, εκτόνωσε τη συσσωρευμένη οργή του. Και το κυριότερο, εφόσον πρόκειται για πράξη εκδίκησης, τον έβλαψε καίρια. Γιατί ο ζημιωμένος της υπόθεσης αυτής είναι ο Πολάκης. Χωρίς κόμμα δεν έχει τη δυνατότητα να εκλεγεί και χωρίς τη βουλευτική έδρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του τις δικαστικές υποθέσεις που εκκρεμούν εις βάρος του. Με άλλα λόγια, ούτε ψύλλος στον κόρφο του…
Για τους λόγους αυτούς, προμηνύονται σκηνές απείρου κάλλους στον ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της επόμενης συνεδρίασης της πολιτικής γραμματείας, καθώς ο Πολάκης ήδη ανακοίνωσε ότι η διαγραφή του από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκλείει τη συμμετοχή του στη συνεδρίαση του οργάνου. Οπωσδήποτε πρέπει να του έχουν ανάψει όλα τα λαμπάκια μαζί, φαντάζομαι, καθώς η ανακοίνωση του αποκλεισμού του από το ανώτατο πολιτικό όργανο έγινε από τον διευθυντή ενός γραφείου Τύπου. Τον έχω ικανό, λοιπόν, εφόσον δεν ανακληθεί το σκέλος της απόφασης που αφορά την πολιτική γραμματεία, να μπουκάρει στη συνεδρίαση, για να τους δείξει αυτοπροσώπως τον σοσιαλισμό στην πράξη. Θα τους το κάνει Κούγκι και, λογικά, πρέπει να έχει αυτή τη δυνατότητα. Θα τα βγάλει πέρα μαζί του ο Σωκράτης Φάμελλος; Νομίζω ότι, αν ο ίδιος εκτιμά ότι έκλεισε το θέμα με τη διαγραφή, κάνει λάθος. Μόλις το άνοιξε…
«ΑΛΙΜΟΝΟ ΜΑΣ»
Ο τίτλος της είδησης είχε ως εξής: «Η Καρυστιανού φωτογραφίζει το όνομα του κόμματός της: “Αν δεν υπήρχε Ελπίδα, αλίμονό μας”». Κατά συνέπεια, το κόμμα της θα λέγεται «Αλίμονό μας». Εξάλλου το όνομα «Ελπίδα» δεν θα ήταν πολύ μπανάλ;
Οσον αφορά την εθνικότητα του κόμματός της, πολλαπλασιάζονται πλέον οι ενδείξεις που προϊδεάζουν για το μέγεθος της ρωσικής επιρροής στο «Αλίμονό μας». Δεν πρόκειται, φυσικά, για καινούργιο φαινόμενο. Η ανάμειξη του ρωσικού παράγοντα στην πολιτική ζωή, με διάφορες μορφές (χρηματοδότηση, τεχνογνωσία, διαδικτυακές υπηρεσίες, επιρροή μέσω των ΜΜΕ κ.ά.) έχει ήδη μια ιστορία δεκαπέντε ετών στη χώρα μας. Εν πάση περιπτώσει, αν η εκτίμηση αυτή ευσταθεί, τότε εκείνος που πρέπει να ανησυχεί περισσότερο από την κάθοδο της κ. Καρυστιανού στην πολιτική είναι μάλλον ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Το τεστ, πάντως, από το οποίο θα κριθεί ο βαθμός της ρωσικής επιρροής στο «Αλίμονό μας», θα είναι η θέση της κ. Καρυστιανού για το Ουκρανικό. Πάω στοίχημα ότι θα αποφύγει όσο μπορεί να πάρει θέση…
