«Μαμά και μπαμπά δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα. (…) Ισως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος». Οι λιγοστές λέξεις που άφησε γραμμένες σε ένα κομμάτι χαρτί, μέσα στην τσάντα της, μία από τις 17χρονες κοπέλες που πήδηξαν από την ταράτσα της Ηλιούπολης, συγκλονίζουν.
Και ρίχνουν φως σε μια αθέατη μάστιγα: τον σκοτεινό κόσμο των εφηβικών αυτοκτονιών. Παιδιά, ηλικίας 13, 15, 17 ετών, χθες στην Ηλιούπολη, παλαιότερα στο Κερατσίνι ή στην Αργυρούπολη, αύριο κάπου αλλού, παιδιά στο ξεκίνημα μιας πορείας, αποφασίζουν ότι δεν θέλουν πια να βρίσκονται ανάμεσά μας. Τι έχει πάει στραβά; Τα τελευταία 25 χρόνια όπως αναφέρουν οι ειδικοί, υπάρχει μια σταθερή αύξηση των αυτοκτονιών ανηλίκων, με μέση ηλικία τα 15 έτη. Αγχος, κατάθλιψη, πίεση για μέλλον, σχολικός εκφοβισμός, προβλήματα στις σχέσεις είναι οι αφορμές. Στην ουσία το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό και οι επιπτώσεις του σύνθετες.
Μόνο το 2025 καταγράφηκαν 579 περιστατικά αυτοκτονίας στην Ελλάδα, ενηλίκων και ανηλίκων, ενώ υπολογίζεται βάσει επιστημονικών δεδομένων, ότι σε κάθε αυτοκτονία αντιστοιχούν άλλες 20 έως 30 απόπειρες. Την ίδια στιγμή, διεθνείς έρευνες και μελέτες επισημαίνουν ότι ύστερα από κάθε μία αυτοκτονία μένουν πίσω τουλάχιστον 8-10 άτομα που πενθούν. Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας της ΜΚΟ «Κλίμακα», εκτός από τις αυτοχειρίες, ποσοστό 12% έως 16% στις ηλικίες 14 έως 19 ετών προβαίνει σε αυτοτραυματισμό ενώ είναι γνωστό επιστημονικά ότι μέρος αυτού του πληθυσμού είναι πολύ πιθανό να οδηγηθεί μελλοντικά σε αυτοκτονική συμπεριφορά. Σε ένα τόσο ζοφερό σκηνικό, τα ερωτήματα που αναδύονται είναι αμείλικτα. Και δεν αφορούν απλώς το πόσοι έφηβοι χάνονται κάθε χρόνο αλλά το πόσοι ζητούν καθημερινά βοήθεια χωρίς να βρίσκουν απαντήσεις.
