Πριν από κάμποσα χρόνια έγινε ένα big bang σε ό,τι αφορά στη διαχείριση της δημόσιας εικόνας διάσημων και μη προσώπων. Κυρίως γυναικών που επί δεκαετίες ζούσαν υπό την καταπίεση προτύπων ομορφιάς, σιλουέτας, ηλικιακής ακμής. Ενα, ας το πούμε κίνημα, που έβαζε τέρμα στον ψυχαναγκασμό τον οποίο καλλιεργούσαν αυτά τα πρότυπα. Το σύνθημα ήταν το «be yourself» και η φιλοσοφία το body positivity, δηλαδή η θετική προσέγγιση στην εμφάνιση του κάθε ατόμου, όποια κι αν ήταν αυτή.
Το λεξιλόγιο της πολιτικής ορθότητας εξοστράκισε λέξεις όπως το «χοντρός-η», «κοντός-η», «άσχημος-η». Είδαμε σε διαφημίσεις μεγάλων οίκων που είχαν σχετίσει τον μύθο τους με την κομψότητα και την τελειότητα μοντέλα με παραπανίσια κιλά, ατσούμπαλα σώματα, δυσμορφίες. Στις πασαρέλες περπάτησαν υπέρβαρα κορίτσια φορώντας αποκαλυπτικά ρούχα. Τα trends στα μαλλιά, το μακιγιάζ, το ντύσιμο λες και ήθελαν να σαμποτάρουν την ομορφιά και την κομψότητα παρά να την αναδείξουν.
Η λεγόμενη fast fashion αλλά και οι πιο exclusive μάρκες είχαν πλέον το XL και το XXL στις καρτέλες τους. Στην τηλεόραση άρχισαν να κάνουν καριέρα παρουσιάστριες με παραπανίσια κιλά που δεν έκαναν καμία απολύτως προσπάθεια να τα καμουφλάρουν με «ενδεδειγμένα» ρούχα. Και οι παραλίες γέμισαν με ευτραφή κορίτσια που, επιτέλους, πήραν την απόφαση να φορέσουν μικροσκοπικά μπικίνι. Βέβαια, υπήρξαν και υπερβολές που προβόκαραν την έννοια της αισθητικής αλλά χαλάλι – αφού τόσοι άνθρωποι αισθάνθηκαν απελευθερωμένοι.
Πού είναι σήμερα όλο αυτό; Στον σκουπιδοτενεκέ μαζί με τις συσκευασίες από Μουτζάρο και Οζέμπικ. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά η «δικτατορία» της ομορφιάς, της αδυναμίας και της νεότητας έχει επανακάμψει σιωπηρά αλλά αδυσώπητα. Τα υπέρβαρα μοντέλα έχουν αποσυρθεί από τις περισσότερες διαφημίσεις, κάποιες ελάχιστες φίρμες τα διατηρούν ακόμη, ίσα ίσα για την τιμή των όπλων. H Victoria’s Secret, αφού πειραματίστηκε για λίγες σεζόν με τροφαντά κορίτσια στις πασαρέλες, έσπασε τα μούτρα της και ξαναγύρισε στον ευφημισμό του «σκελετοί με καμπύλες». Και οι δημιουργίες που είδαμε εφέτος στο Met Gala, θέλουν το απόλυτα σμιλεμένο κορμί.
Ας μη μιλήσω για την ηλικία. Αποθεώνουμε τη γοητεία της ωριμότητας και την ομορφιά των ρυτίδων και μετά τρέχουμε να διορθώσουμε, με το πάτημα ενός κουμπιού, την παραμικρή ατέλεια και το ελάχιστο ηλικιακό αποτύπωμα στις φωτογραφίες μας που πρόκειται να δημοσιευτούν στα σόσιαλ μίντια. «Τοπία στην ομίχλη» και άνθρωποι χωρίς ηλικία κυκλοφορούν εκεί μέσα. Γιαγιάδες και μανάδες, ολόιδιες, ατσαλάκωτες, ένα πράγμα με τις δεκάχρονες εγγονές τους. Ηθοποιοί που με τα μπότοξ έχουν εξαφανίσει την έκφραση από το πρόσωπό τους – χαρά, λύπη ένα πράγμα. Κάνεις ζάπινγκ στην τηλεόραση, ειδικά τα πρωινά, και νομίζεις ότι δέχεσαι επίθεση από κοπάδι ροφών με τα τόσα φουσκωμένα χείλη. Και καλά, πες ότι κινητήριος δύναμη της σόου μπιζ είναι η ματαιοδοξία. Στην πολιτική να δείτε τι γίνεται· από άνδρες και γυναίκες.
Κακά τα ψέματα, δεν ξέρω αν η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, σίγουρα όμως το κυνήγι της σώζει το εμπόριο. Και ό,τι σώζει το εμπόριο, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά. Και δεν θυμάμαι τώρα ποιος έχει πει ότι οι γυναίκες ποτέ δεν θα είναι τόσο νέες και τόσο αδύνατες όσο θα ήθελαν. Πλέον, ούτε οι άνδρες.
Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το κραγιόν σου
Η συναυλία των Metallica ήταν σίγουρα το γεγονός του Σαββατοκύριακου. Το στάδιο τίγκαρε και δεν έλειψαν βεβαίως και τα λεγόμενα σελέμπριτις. Για πολλά από τα οποία είμαι σίγουρη ότι πριν από ένα μήνα δεν ήξεραν τι είναι οι Metallica. Γιατί αυτή η σιγουριά; Διότι το «ου γαρ έρχεται μόνο» αναφέρεται και στη γνώση και στην αποκωδικοποίηση.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί τα σελέμπριτις, όταν πηγαίνουν σε συναυλία, νομίζουν ότι πηγαίνουν σε μασκέ πάρτι· και μεταμφιέζονται ανάλογα με τον καλλιτέχνη. Πού πας καλή μου και καλέ μου με τις αλυσίδες στον λαιμό; Ή θα ξεχάσω εγώ κοσμική και υπερπλούσια κυρία που πήγε στη συναυλία του Λεξ με αθλητικά παπούτσια – των 1.000 ευρώ;
