Οι Βρυξέλλες, «πρωτεύουσα» της Ευρώπης και της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, πήραν ένα «λαχείο της Ιστορίας»: την απόφαση του Ντε Γκωλ να φύγει η Γαλλία από το ΝΑΤΟ και συνεπώς και εκείνο από το Παρίσι, έδρα της τής πρώτης περιόδου. Οι Αμερικανοί έκριναν τότε ότι οι Βρυξέλλες ήταν χρυσή τομή για τη Συμμαχία. Μα ενώ βρέθηκε η πόλη, δυσχερέστερα εντοπίστηκε κατάλληλο κτίριο: ήταν τόσο περιπετειώδες, ώστε οι κάτοικοι το βάφτισαν «φρενοκομείο», χτίζοντας έναν αστικό μύθο που αντέχει ακόμα και σήμερα καθώς πολλοί το εκλαμβάνουν ως κυριολεξία.
Ομως ο μύθος, αποδείχθηκε προφητικός. Σχεδόν ογδόντα χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ, έχει πλέον το ίδιο καταστεί φρενοκομείο με όλη τη σημασία του όρου για πρώτη φορά στα χρονικά του. Και οι επικεφαλής του αναμένεται να συνέλθουν – όχι με την… ιατρική έννοια – το καλοκαίρι στην Τουρκία, για την πιθανότατα πιο συγκρουσιακή και εντελώς απρόβλεπτη Σύνοδο στην ιστορία της Συμμαχίας.
Πριν από αυτήν όμως, ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ αναμένεται να έρθει στην Αθήνα, συνοδευόμενος από τους υπουργούς Εξωτερικών και Πολέμου, όπως δημοσιοποίησε η πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα.
Είναι ασφαλώς περιττό να αναλυθεί η σημασία μιας τέτοιας επίσκεψης, πολλώ μάλλον σε αυτές τις συνθήκες, έστω και αν συσχετίζεται με τη σύνδεση της 250ής επετείου της Αμερικανικής Συνομοσπονδίας και συμβολική επιστροφή του ηγέτη της στο λίκνο της Δημοκρατίας: πρόκειται για κίνηση ύψιστης σημασίας για την Ελλάδα, ιδίως την ώρα που τα πάντα τελούν υπό αίρεση.
Αλλά όλα αυτά, συνοδεύονται εκ των πραγμάτων από έναν… υπερμεγέθη αστερίσκο: ότι στις σημερινές συνθήκες και ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με το ΝΑΤΟ, με τον πόλεμο, την Τουρκία, τις ΗΠΑ και, αναπόφευκτα, τα ελληνοτουρκικά, ο χρόνος μετριέται σε μήνες, μα πολιτικά σε δεκαετίες: οι ανατροπές επί των πάντων είναι διαρκείς, σε πλήθος επίπεδα, και κάθε εκτίμηση για το τι θα συμβαίνει στην καρδιά του θέρους, είναι αδύνατη.
Ουδείς, μηδενός εξαιρουμένου, έχει αυτή τη στιγμή την παραμικρή ιδέα ποια θα είναι τότε η διαμορφωμένη συνιστώσα από τόσες επάλληλες συνισταμένες οξύτατων κρίσεων, πολεμικών και διπλωματικών, οι πρώτες μεταξύ αντιπάλων, οι δεύτερες ανάμεσα σε συμμάχους, που δεν είναι καν βέβαιο αν τότε θα παραμένουν ακόμα τέτοιοι.
Αν δούλευαν οι κρυστάλλινες σφαίρες, ίσως υπήρχε ελπίδα να εκτιμηθεί το πού θα βρίσκονται τόσα μεγάλα παράλληλα μέτωπα μέχρι τον Ιούλιο. Ομως δεν δουλεύουν. Τι δουλεύει; Μόνον το εξής: να ξεκινήσει από αυτή τη στιγμή ένας αγώνας δρόμου, ώστε η Ελλάδα και η Κύπρος να αποδειχθούν πραγματικά πολύτιμοι, μοναδικής αξίας εταίροι, απαραίτητοι για το αύριο. Και, πρωτίστως, αυτό να έχει καταστεί πεποίθηση στον αμερικανό πρόεδρο πολύ πριν, και αν όντως τελικά, πάρει το αεροπλάνο του για την Αθήνα. Επειδή αυτός ο Ιούλιος μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικός για το πώς θα είναι πολλοί άλλοι στο μέλλον.
