Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ δεν νίκησαν σε κανέναν από τους πολέμους που έκαναν. Στους μεγάλους εικοσαετείς πολέμους (Βιετνάμ 1955-1975, Αφγανιστάν 2001-2021) ηττήθηκαν καθαρά· ο οκταετής (2003-2011) κατά του Ιράκ οδήγησε στην ουσιαστική διάλυση του σε τεμάχια κανένα από τα οποία δεν είναι σύμμαχος των ΗΠΑ. Δύο άλλοι μείζονες πόλεμοι (Κορέα, Πόλεμος του Κόλπου) έγιναν με απόφαση του ΟΗΕ και με τη συμμετοχή πολλών χωρών. Οι υπόλοιπες αναμετρήσεις –εισβολές ουσιαστικά– άλλες κερδισμένες (Παναμάς, Άγιος Δομήνικος, Γρενάδα, …), άλλες χαμένες (Κούβα, Σομαλία, Λίβανος, …) δεν αποτελούσαν σημαντικά διακυβεύματα για τον πλανήτη.
Oλοι αυτοί οι πόλεμοι και οι εισβολές, ακόμη και αν δεν είχαν γίνει, ακόμη και αν τους είχαν κερδίσει ή τους είχαν χάσει όλους οι ΗΠΑ, μάλλον δεν θα είχαν αλλάξει σημαντικά πράγματα για τους Αμερικανούς πολίτες, ενώ ήσαν καταστροφικοί για τους αντιπάλους, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώθηκαν από καταστροφές, λιμούς, λοιμούς, εμφύλιους πολέμους. Απαιτήθηκαν δεκαετίες για να ξεπεραστούν (Βιετνάμ) ενώ αλλού οι κοινωνίες εκείνες δεν έχουν ακόμη συνέλθει (Ιράκ).
Oλα αυτά δεν θα τα είχαν καταφέρει οι ΗΠΑ αν ο πρόεδρος Νίξον δεν είχε καταργήσει το 1973 την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία ώστε να σταματήσουν οι αντιδράσεις για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Εκτοτε, πλην μιας εξαίρεσης, (όμηροι στην Τεχεράνη, 1982), οι πόλεμοι είναι υπόθεση επαγγελματιών, δεύτερης ή και έσχατης σημασίας θέμα για την πολιτική ζωή των ΗΠΑ και τις προεδρικές εκλογές.
Τώρα οι ΗΠΑ φαίνεται σαν να ήρθαν για να μείνουν στον Κόλπο· είτε για «να προστατεύουν» τα Στενά αν καταφέρουν, όπως στο Ιράκ, να διαλύσουν το Ιράν και ακολουθήσει εμφύλιος πόλεμος, τρομοκρατία και γενικευμένη αναστάτωση στη Μέση Ανατολή· είτε, αν δεν το διαλύσουν, για να το «αφοπλίσουν» από τα πυρηνικά. Ταυτόχρονα εξουδετερώνουν την Ένωση μέσω του αμερικανό-ρωσικού πολέμου εναντίον της στην Ουκρανία. Ενώ το Ισραήλ, μπορεί επιτέλους να αποκτήσει τα όρια των προ 3.000 ετών ενδόξων βασιλείων των Δαβίδ- Σολομώντος, αν δεν αντιδράσουν, τελικά, οι αλληλομισούμενοι σεΐχηδες και βασιλείς του Κόλπου.
Πέρα από την τιμή του γαλονιού της βενζίνης, δεν έχουν άλλο λόγο να ενδιαφέρονται για τον πόλεμο οι Αμερικανοί ψηφοφόροι. Θα τον σταματήσει ο Ντόναλντ Τραμπ για να μη χάσει τις «ενδιάμεσες εκλογές» του Νοεμβρίου; Δεν το πιστεύω. Διότι για τον ίδιο και την παρέα του διακυβεύονται πολλά: δόξα, ισχύς, πλούτος δισεκατομμυρίων.
Θα λέει απλώς ο πρόεδρος Τραμπ ό,τι παλιότερα ο σοφός συνάδελφός του Μάο: «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση». Ή όπως λένε οι Έλληνες χωρικοί: «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται»· γιατί μπορεί και αρπάζει.
