Γενέθλια – μεταξύ τους – δεν τα λένε, τουλάχιστον ακόμη, όπως μας ξεκαθάρισε ο Χρήστος Μουζακίτης. Στην ομαδική του whatApp – που έχουν από τότε κρατώντας όλες τις αναμνήσεις μα και όλες τις αποδείξεις –, είναι βέβαιο όμως ότι από το πρωί όλο και κάποιος θα άνοιξε την κουβέντα: 22 Απρίλη σήμερα. Η άγια μέρα του τελικού της Νιόν.
Το απόγευμα που μια χούφτα πιτσιρικάδες με ερυθρόλευκα έστησαν ελληνικό χορό στην πόρτα της UEFA, υπογράφοντας μια επιτυχία που δύο χρόνια μετά μοιάζει ακόμη απίθανη! Ο Ολυμπιακός. Τα δικά του παιδιά. Η 3-0 ισοπέδωση της Μίλαν. Η κατάκτηση του Youth League. Μια ιστορία κομμένη και ραμμένη στα λόγια του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι για την πίστη που δεν πηγάζει από το θαύμα, αλλά το θαύμα που πηγάζει από την πίστη…
Ναι, η παρέα του «Μούζα», του Μπάμπη Κωστούλα που έσπασε όλα τα ρεκόρ με τη μεταγραφή 40 εκατ. ευρώ στην Μπράιτον, του Αντώνη Παπακανέλλου που βρίσκεται στη Ρίο Αβε μαζί με τον «δάσκαλό» τους Σωτήρη Συλαϊδόπουλο.
Το γκρουπ του Σταύρου Πνευμονίδη, του Φάνη Μπακούλα, του Αντζελο Σίνα κ.λπ. Η τάξη 2004-2007. Απαύγασμα της παραγωγικής διαδικασίας του Ρέντη. Μάλλον η καλύτερη γενιά που (μας) έτυχε ποτέ στα μέρη μας. «Τα αδέρφια μου» όπως τους αποκάλεσε στα «ΝΕΑ» ο golden boy. «Ημασταν όλοι μια οικογένεια και έτσι τους βλέπω όλους σαν αδέρφια μου..» ήταν ακριβώς η ατάκα του Χρήστου Μουζακίτη χθες, ανοίγοντας το άλμπουμ της πιο όμορφης ποδοσφαιρικής εκδρομής που θα μπορούσε να του συμβεί.
Η κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης μέσα από ένα τουρνουά 64 ομάδων Νέων – οι 32 του Champions League και άλλοι τόσοι πρωταθλητές – που ήδη αφήνουν το σημάδι τους. Απέκλεισαν την πρωταθλήτρια Ιταλίας Λέτσε και έπειτα την Ιντερ – του Κρίστιαν Κίβου που ετοιμάζονταν για την προαγωγή του – οι μικροί του Ολυμπιακού. Πέρασαν μέσα από το Μόναχο κλειδώνοντας στο… σπίτι κοτζάμ Μπάγερν. Νίκησαν τον γαλλικό αφρό της Λανς και της Ναντ. Το σήκωσαν αήττητοι με 21-5 γκολ. Ομαδάρα που έστειλε χιλιάδες κόσμο στα νοκάουτ του «Γ. Καραϊσκάκης» πριν από το φάιναλ φορ της Ελβετίας. Μια λεπτομέρεια που είχε να συμβεί αυτό για Νέους από τους θρυλικούς «Μπέμπηδες» τη δεκαετία του ΄60. Ξεπέρασε τη φαντασία όμως ως την κατάκτηση.
«A boss in midfield»
Οι άλλοι είχαν δέκα φορές μεγαλύτερο μπάτζετ. Μεταγραφές από το εξωτερικό. O Φραντσέσκο Καμάρντα είχε ήδη κάνει ντεμπούτο στους άνδρες της Μίλαν και ας ήταν μόλις 16. Ο αέρινος Ροντρίγκο Μόρα της Πόρτο ήταν 17 και κυκλοφορούσε με την ετικέτα του καλύτερου «γεννημένου» του 2007. Ο συμπατριώτης του Σάντος Ντεϊμπέρ που είναι στο ρόστερ της πρώτης ομάδας της Μπάγερν ήταν από τους πιο μικρούς των Βαυαρών. Ο Χρήστος Μουζακίτης με 6 γκολ και μια σειρά από απίθανες εμφανίσεις όμως κέρδισε με άνεση τον τίτλο του MVP. «A boss in midfield» είπε για εκείνον όλο καμάρι η UEFA. Ενα «αφεντικό» στη μεσαία γραμμή. Διευθυντής μιας καλοκουρδισμένης ορχήστρας, σε 3-4-2-1, που βρίσκονταν με κλειστά τα μάτια. Το αποτέλεσμα μιας καταπληκτικής δουλειάς τριετίας. Παιδιά πολύ μικρότερα από την ηλικία τους που ο Ολυμπιακός τα έκανε «γκρουπ» Κ-15 και έπειτα Κ-17. Που τα έκανε πρωταθλητές με παραστάσεις επαγγελματικές – από την ομάδα Β΄. Ποδοσφαιρικό έργο τέχνης.
«Ο Ολυμπιακός σε μαθαίνει»…
«Νομίζω ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γίνει κάτι τόσο μεγάλο καθώς οι περισσότεροι παίζαμε μαζί για πολλά χρόνια, πράγμα το οποίο μας έκανε ακόμα πιο δυνατούς. Από την άλλη ακόμα και σήμερα δύο χρόνια μετά κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει το πόσο μεγάλο κατόρθωμα ήταν αυτό» εξηγεί ο Χρήστος Μουζακίτης. «Και από πού θα ξεκινάς όταν θα λες αυτή την ιστορία στα παιδιά σου;» τον προτρέπουμε; «Μα από την αρχή. Θα τους μιλούσα για το σκεπτικό και την πίστη που είχαμε από το πρώτο παιχνίδι της διοργάνωσης. Και βέβαια για το πώς αλλάζαμε όσο προχωρούσαμε παρακάτω». Ο διεθνής μέσος που στο μεταξύ έφτασε στις 73 συμμετοχές με την πρώτη ομάδα, στο εθνόσημο και στο Champions League των «μεγάλων» φέτος, ξεκαθαρίζει κάτι ακόμη. Στέκεται στον ρόλο του ίδιου του κλαμπ: «Η ακαδημία του Ολυμπιακού σε μαθαίνει από μικρή ηλικία το πώς είναι να κερδίζεις τίτλους και το να μεγαλώνεις μέσα από αυτούς σαν άνθρωπος και σαν ποδοσφαιριστής» επιβεβαιώνει.
«Μόνο Ελληνες»
Και δεν παραβλέπει ότι όλα αυτά έγιναν σε ένα γκρουπ 100% ελληνικό. «Το γεγονός ότι είμασταν μόνο Ελληνες ήταν εξίσου σημαντικό όχι μόνο επειδή θα έχουμε να το λέμε αλλά επειδή είχαμε φτιάξει ένα πολύ δυνατό σύνολο που δεν χάλαγε ακόμα και αν έρχονταν μεγάλες αναποδιές». Εκεί έφερε η κουβέντα και την «ομαδική» που συνδέει ακόμη τα κινητά της παρέας: «Και δεν θα σβηστεί ποτέ.
Δεν είναι ότι στέλνουμε χρόνια πολλά ο ένας στον άλλον αλλά όλοι κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν!». Του είπα ότι ίσως στο μέλλον μια μέρα σαν αυτή μπορεί να είναι αιτία… reunion, αλλά αυτά είναι για εκείνους που… χάθηκαν «εμείς έχουμε επαφές ο ένας με τον άλλον μέσα στη χρονιά οπότε δεν χρειαζόμαστε αυτή την επέτειο για να συναντηθούμε» .
Το Μόναχο και ο Φίγκο
Πότε έκανε… κλικ η ιδέα της κατάκτησης; Αδιαμφισβήτητα «στο ματς με την Μπάγερν που αντιμετωπίζαμε μια φοβερή ομάδα καταλάβαμε ότι αν περάσουμε από το Μόναχο ο μόνος στόχος είναι το τρόπαιο. Και έτσι έγινε…». Ηταν ο προημιτελικός. Ακολούθησε το f4 της Νιόν. Ολυμπιακός – Ναντ ο πρώτος ημιτελικός (3-1 στα πέναλτι) και Πόρτο – Μίλαν ο επόμενος (3-4 στα πέναλτι) στις 19 Απρίλη.
Και τελικός οι Ερυθρόλευκοι με τους Μιλανέζους. Ηταν εκείνο το απόγευμα Δευτέρας στις κερκίδες για τον τελικό ο Λουίς Φίγκο – είχε αντιδράσει με ένα μακρόσυρτο «ωωω» σε ένα απίθανο κοντρόλ του Μπάμπη Κωστούλα από μια μπαλιά από σαράντα μέτρα. Ηταν ο Πετρ Τσεχ, ο Ολιβερ Μπίρχοφ, ο Μίκαελ Λάουντρουπ, ο Πέτζα Μιγιάτοβιτς, ο Ερίκ Αμπιντάλ, ο Πατρίκ Βιεϊρά, ο Χένρικ Λάρσεν, ο Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ, ο Χουάν Μάτα. Ηταν υψηλός προσκεκλημένος και ο νυν προπονητής του Παναθηναϊκού Ράφα Μπενίτεθ. Απαντες αυτόπτες μάρτυρες.
