Τα δεκαέξι χρόνια του καθεστώτος του τελείωσαν με μια συντριπτική ήττα (με μια καθαρή νίκη του αντιπάλου του, ο οποίος εμφανίστηκε στα επινίκια, στις όχθες του Δούναβη, υπό τους ήχους του «My way» του Φρανκ Σινάτρα). Το παραδέχτηκε με δάκρυα στα μάτια. Και είπε ότι θα υπηρετήσει τον λαό της Ουγγαρίας από την αντιπολίτευση. Η ανελεύθερη δημοκρατία που ίδρυσε ο Βίκτορ Ορμπαν δεν σώθηκε ούτε με τα όπλα τα οποία εκείνος έφτιαξε για να την «προστατεύσει».
Το πείραγμα των εκλογικών κανόνων, η τοποθέτηση δικών του ανθρώπων σε καίριες θέσεις του κράτους, δεν του εξασφάλισαν για μια ακόμη φορά την εξουσία. Ούτε καν οι ισχυροί του φίλοι, ο αμερικανός κι ο ρώσος πρόεδρος, δεν κατάφεραν να τον βοηθήσουν. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ πήγε μέχρι τη Βουδαπέστη προκειμένου να κάνει προεκλογική καμπάνια για χάρη του πιο στενού ιδεολογικού συμμάχου του MAGA στην Ευρώπη – για να καταγγείλει την κακιά ΕΕ πως θέλει να παρέμβει στην ουγγρική πολιτική σκηνή, με άλλα λόγια – κι απέτυχε παταγωδώς. Το σύστημα του πρώην πια πρωθυπουργού, που λειτουργούσε τόσο αποδοτικά, έπεσε θύμα της ίδιας του της επιτυχίας. Πώς; Οι ψηφοφόροι του γύρισαν την πλάτη γιατί κουράστηκαν από τη μακρόχρονη κυριαρχία του.
Χρήμα
Κουράστηκαν, δηλαδή, απ’ αυτόν κι από το κόμμα του που είχε γίνει συνώνυμο του νεποτισμού, της ευνοιοκρατίας και της διαφθοράς. Ειδικά στην τελευταία χρέωναν την άσχημη κατάσταση της οικονομίας. Κι όμως, ο νούμερο ένα ευρωπαίος λαϊκιστής δεν έπιασε το κλίμα, δεν αντιλήφθηκε τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Χρησιμοποίησε τα αντιευρωπαϊκά τσιτάτα που του χάρισαν τις προηγούμενές του θητείες χωρίς να συνειδητοποιεί ότι η επίκληση γεωπολιτικών κινδύνων – τους οποίους υποστήριζε πως είναι ικανός να αντιμετωπίσει καλύτερα – δεν δούλευε πλέον.
Στις προχθεσινές εκλογές, η πλειοψηφία δεν ψήφισε εναντίον της Ευρώπης, καταψήφισε την κρατική δομή, η οποία αποτελείται από μια κλεπτοκρατική ανώτερη τάξη δημιουργίας Ορμπαν. Η ρητορική της ανάκτησης του ελέγχου της μοίρας της Ουγγαρίας από τις Βρυξέλλες αγνοήθηκε από το εκλογικό σώμα, το οποίο ανησυχούσε για την ανεργία, το κόστος ζωής ή την ιατρική του περίθαλψη. Ο 45χρονος Μάγιαρ, εμφανιζόμενος σαν εκείνον το 2010, νίκησε. Αλλά, ταυτόχρονα, η επικράτησή του έδειξε ότι όσο η οικονομία πάει καλά, οι πολίτες μπορεί να αγνοήσουν πως οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού κατασκευάζουν ελίτ που λαφυραγωγούν το κράτος. Οταν το χρήμα στερεύει για τους πολλούς, ενώ συνεχίζει να ρέει για τους λίγους του στενού τους κύκλου, όμως, οι ψήφοι εκδικούνται.
